Η χούντα, ο Αριστοτέλης και… ο ιδρώτας του Τσίπρα !!!(Πολύ καλό)!

πολέμιοι του «μακρυγιαννισμού» αποσιωπούν ότι εμπεριείχε (και επέβαλε, τελικά) την απαίτηση για «Σύνταγμα». Κι αυτό τους φέρνει ακόμα πιο κοντά στη Μαρία Αντουανέτα.

Εχουν ξεπεράσει κάθε όριο. Για τους περισπούδαστους δημοσιογράφους των μεγάλων συγκροτημάτων -του Λαμπράκη, του Αλαφούζου, του Μπόμπολα κ.λπ.- πρόκειται. Δεν ονειρεύονται την επιστροφή στις «καλές ημέρες» του στρατάρχη Παπάγου, δεν αναφέρονται όλο και περισσότερο στον εμφύλιο και την τρισκατάρατη μεταπολίτευση, αλλά οι περισσότεροι, αφού εγκατέλειψαν όλες τις κοινωνικές και πολιτικές ευαισθησίες της νιότης τους, όχι μόνο προσβλέπουν στον αυταρχισμό του ισχυρού κράτους -ένας από αυτούς, ο Τέλογλου, έχει προτείνει εδώ και καιρό την αναστολή ορισμένων άρθρων του συντάγματος (!)- αλλά έχουν…αποκτήσει και τα ελαττώματα της Μαρίας Αντουανέτας.

Έτσι, ο Δ. Μητρόπουλος στα Νέα ενοχλήθηκε αφάνταστα από τις ιδρωμένες μασχάλες – ω! τι μπανάλ- του Α. Τσίπρα στη συγκέντρωση της Νίκαιας οι «οποίες σημαίνουν πολλά». Ο καθείς βέβαια και τα μέτρα του. «Αν μια εικόνα μετράει όσο χίλιες λέξεις -σημειώνει αυτό το κακέκτυπο της Μαρίας Αντουανέτας- τότε, από την προχθεσινή ομιλία στη Νίκαια θα πρέπει να συγκρατήσει κανείς τις ιδρωμένες μασχάλες του Τσίπρα. Διαγράφονταν κάτω από το πουκάμισο του και σημαίνουν πολλά!.. Είναι αυτή η αισθητική που μετέγραψε τον Αλέξη από ζεν πρεμιέ της ελληνικής πολιτικής στην κατηγορία των πολιτικών ομιλητών με ιδρωμένες τις μασχάλες- και μη χειρότερα».

Και μπορεί βέβαια η συζήτηση για τον ιδρώτα του Τσίπρα να περιορίζεται στα επίπεδα του φαιδρού, δεν συμβαίνει, όμως, το ίδιο και με τις περισπούδαστες και βαθύτατα επικίνδυνες αναλύσεις του καθηγητή Θ. Διαμαντόπουλου, εκπροσώπου της «εκσυγχρονιστικής», δηλαδή της πιο σκληρής συνιστώσας του μνημονιακού μπλοκ.

Από τον Αριστοτέλη στον Θεοφιλογιαννάκο

Ο κ. καθηγητής, σε ενα άρθρο του κατά της Χρυσής Αυγής (Τα Νέα, 5/9/12), δεν δίστασε να ξαναγράψει την ιστορία και να δώσει άφεση αμαρτιών στη χούντα των συνταγματαρχών. Οι ηγέτες της χούντας σύμφωνα με τον κ. καθηγητή, «ενδεχομένως» χωρίς να το γνωρίζουν, ήταν οπαδοί της θεωρίας του Αριστοτέλη για την «κυκλικότητα των πολιτευμάτων» (!), αποδοκίμαζαν τον «φθαρμένο κοινοβουλευτισμό», ο αντικοινοβουλευτισμός τους δεν ήταν «δομικός» και «βροντοφώναζαν» την ανάγκη για ένα νέο λειτουργικό θεσμικό πλαίσιο. Όλα αυτά η χούντα των συνταγματαρχών (!!!).

Και για να μη νομίζετε ότι γράφω υπερβολές, να τι έγραψε αυτός ο αναθεωρητής της ιστορίας, ο ύστερος απολογητής της χούντας αλλά και όψιμος θεωρητικός του «εκσυγχρονισμού», των μνημονίων και του «ισχυρού κράτους»:

«Η δικτατορία των συνταγματαρχών, πράγματι, δεν είχε «δομικά» αντικοινοβουλευτικό ιδεολογικό υπόστρωμα. Αποδοκίμαζε μόνο τη φθαρμένη εκδοχή του κοινοβουλευτισμού, αποτέλεσμα της- καταλογιζόμενης- φαυλότητας του προδικτατορικού πολιτικού προσωπικού. Υπ’ αυτήν την έννοια οι δικτάτορες, ενδεχομένως χωρίς να το συνηδειτοποιούν, είχαν υιοθετήσει την αριστότελεια θεωρία της κυκλικότητας και περιοδικής φθοράς των πολιτευμάτων (της δημοκρατίας που γίνεται οχλοκρατία, της αριστοκρατίας που εκφυλίζεται σε ολιγαρχία, της μοναρχίας που μεταπίπτει σε τυραννία), φιλοδοξούσαν δε, διακηρυκτικά τουλάχιστον, να αποκαταστήσουν την κοινοβουλευτική δημοκρατία αποκαθαρμένη από τους παράγοντες- θεσμικούς, πολιτικούς ή ανθρώπινους- που είχαν προκαλέσει τη φθορά της. Και βροντοφώναζαν την πρόθεση τους να την αποδώσουν με ένα θεσμικό πλαίσιο, ικανό να εγγυηθεί τη λειτουργικότητα και τον άφθαρτο, άρα άτρωτο χαρακτήρα της».

Οι απόψεις αυτές δεν νομιμοποιούν απλώς έστω και εκ των υστέρων τη χούντα, αλλά στο θεωρητικό πεδίο εκφράζουν την τάση του αστικού συστήματος εξουσίας προς τον αυταρχισμό, τον πολιτικό ή ακόμα και το στρατιωτικό βοναπαρτισμό, ως τη λύση που θα εφαρμόσει μέχρι τέλους τα μέτρα κοινωνικής ισοπέδωσης της τρόικας χωρίς τον φόβο του πολιτικού κόστους.

Η τάση προς τον αυταρχισμό είναι συνδυασμένη με την απέχθεια αυτού του κυκλώματος προς τον κόσμο της εργασίας και το μίσος προς την αριστερά και ιδιαίτερα τον ΣΥΡΙΖΑ. Η χυδαιότητα, καλυμμένη από ένα κάκιστης ποιότητας χιούμορ, του μόνιμου αρθρογράφου της Καθημερινής Στ. Κασιμάτη, δεν έχει το προηγούμενο της. Ο θλιβερός αυτός εκπρόσωπος του μνημονιακού κατεστημένου έχει φθάσει στα έσχατα όρια της αναισχυντίας. Πρόσφατα υποστήριξε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «αποτελεί ένα συνοθύλευμα στο οποίο βρίσκει κανείς ημίτρελους αριστερούς, που ζουν στο δικό τους κόσμο, μέχρι επαγγελματίες πολιτικάντηδες… Ειδικά το απόστημα της ανανεωτικής Αριστεράς στις διάφορες μεταλλάξεις του (το είδος που ο Όργουελ έλεγε «pansy left»…) κυριάρχησε και εξακολουθεί να κυριαρχεί στην παιδεία, την τέχνη και την διανόηση του τόπου. Αυτός ήταν ο χώρος που προσέφερε στους πασόκους (κατά βάσιν ένα στρατό πεινασμένων καταφερτζήδων, που έψαχναν τρόπο να λιγδώσουν το άντερο…) το ιδεολογικό του οπλοστάσιο».

Ο χυδαίος «μακρυγιαννισμός»

Είμαι βέβαιος ότι ο κ. Κασιμάτης θα αναμένει με μεγάλη αγωνία την «κυκλικότητα των πολιτευμάτων» ώστε να δοθούν από τις «υγιείς» δυνάμεις τού έθνους λύσεις στα πρόβληματα της χώρας. Μακριά βέβαια από την κυρίαρχη ιδεολογία του «μακρυγιανισμού». Ο «μακρυγιανισμός» μάς πληροφορεί ο κ. Τάκης Θεοδωρόπουλος στα Νέα «υπήρξε η κυρίαρχη ιδεολογία της μεταπολίτευσης, ο ελάχιστος κοινός παρανομαστής…τα είχε όλα ο «μακρυγιαννισμός», την εθνικοφρσύνη, την κοινωνική αδικία, τους αγώνες για το διορισμό στο δημόσιο, όλο τον αριστεροδεξιό χυλό της μεταπολίτευσης, ακόμη και το περιθώριο».

Μπορεί λοιπόν την επομένη του Πολυτεχνείου ο αλήστου μνήμης Μαρκεζίνης να βροντοφώναζε: «Ημείς θα είμεθα και πάλι οι νικηταί», αποδείχθηκε όμως ότι από την «κυκλικότητα του πολιτεύματος» δεν προήλθε ένα θεσμικό πλαίσιο άφθαρτο και λειτουργικό όπως σχεδίαζαν οι «αριστοτελικοί» συνταγματάρχες της χούντας, αλλά η δημοκρατική μεταπολίτευση στην οποία κυριάρχησε ο «μακρυγιανισμός» και χυδαίος λαϊκισμός της πλέμπας, που ήθελε να «λιγδώσει το άντερό της», με αποτέλεσμα την καταστροφή της χώρας.

Βέβαια, ο Γ. Πρετεντέρης, αυτός ο Μπεκενμπάουερ της δημοσιογραφίας, δεν έφθασε μέχρι τον Μακρυγιάννη για να επιτεθεί στην αριστερά. Του αρκεί ο εμφύλιος για να υποστηρίξει ότι η αριστερά δεν μπορεί να χρησιμοποιεί τον όρο «δημοκρατική παράταξη της αριστεράς», διότι η «συνύπαρξη της «δημοκρατίας» και της «Αριστεράς» παρουσιάζει πάντα ένα πρόβλημα… Είναι απολύτως βέβαιο, λόγου χάρη, ότι ο τροτσκιστικός ακτιβισμός, ο μαοϊκός οργανωτισμός ή η αντιεξουσιαστική αυθαιρεσία ουδεμία σχέση έχουν με τη δημοκρατία- το πιάσατε υποθέτω το υπονοούμενο». Ασφαλώς και το πιάσαμε. Αλλά έχουμε την απορία. Γιατί ο Γ. Πρετεντέρης μιλάει με υπονοούμενα και όχι τη γλώσσα της αλήθειας που μιλάει ο καθηγητής Διαμαντόπουλος.

Μια εικόνα μετράει όσο χίλιες λέξεις, μας υπενθύμισε ο Δ. Μητρόπουλος. Και είναι στο μόνο σημείο που έχει δίκιο. Ο τηλεοπτικός σταθμός Mega περιέγραφε πρόσφατα την άγρια δολοφονία 40 εργατών από τις αστυνομικές δυνάμεις σε ορυχείο της Νότιας Αφρικής και η εικόνα έδειχνε ένα μαύρο να ακονίζει ένα μαχαίρι! Αυτό είναι να έχεις ταχθεί με τις «παραγωγικές» δυνάμεις σε κάθε σημείο του πλανήτη και όχι με τον κάθε μαύρο που θέλει- πως το λέει ο Κασιμάτης;- να λιγδώσει το αντερό του. Ομολογώ ότι με αυτή την εικόνα θύμωσα περισσότερο και από την κατάπτυστη εκπομπή που παρουσίασε προεκλογικά (και μάλιστα δύο φορές για να την εμπεδώσουμε) η Μ. Χούκλη στον Antena για την επιστροφή της χώρας στη δραχμή.

Felicitations…

Ευτυχώς όμως που υπάρχουν και δυναμικά στοιχεία στην ελληνική κοινωνία, τα οποία, έχοντας κατανόηση των προβλημάτων της χώρας, δεν διαμαρτύρονται για τα μέτρα της τρικομματικής κυβέρνησης και δεν αποτελούν λόμπι της δραχμής. Η γηραιά κυρία της παραπολιτικής, η «Σίβυλλα» του Βήματος, μας πληροφόρησε εσχάτως για το πώς περνά το καλοκαίρι του ο μεγαλοεφοπλιστής Γ. Λιβανός: «Το μεσημέρι της ίδια ημέρας έκανα μια σύντομη βόλτα με ένα Riva Iseo γύρω από το ιδιόκτητο νησί της οικογένειας Λιβανού, την υπέροχη Κορωνίδα- γράφει η αλώβητη από τον χρόνο Σίβυλλα. Επικρατούσε ησυχία. Ο μεγαλοεφοπλιστής Γιώργος Λιβανός και η comme-il-faut σύζυγός του Λήτα είχαν αναχωρήσει με το ιδιόκτητο αεροπλάνο για σαφάρι στην Κένια, την πιο ελκυστική χώρα της Ανατολικής Αφρικής. Το ζευγάρι λίγο αργότερα θα μετακινηθεί στα νότια της Αφρικής και στη Ναμίμπια».

Είμαι βέβαιος ότι ο ιδρώτας στις μασχάλες του κ. εφοπλιστή στο σαφάρι του στις απέραντες σαβάνες της Κένιας, ουδόλως θα ενοχλήσουν τον κ. Δ. Μητρόπουλο. Μάλλον αδίκησα τη Μαρία Αντουανέτα.

http://paganeli.wordpress.com/2012/09/17/%CE%B7-%CF%87%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CE%BF-%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CE%B9%CE%B4%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%84/