Με κείμενο που είχε γράψει μετά τη δολοφονία του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά από τον αστυνομικό Μελίστα στην επέτειο του Πολυτεχνείου του 1985 αλλά και με κατοπινές δηλώσεις του, ο Χατζιδάκις έμοιαζε να προειδοποιεί από τότε για τους κινδύνους της ανοχής στην εγκληματική αστυνομική βία.
Εκτιμώ βαθύτατα ένα παιδί που εξεγείρεται και βγαίνει στους
δρόμους για να διαμαρτυρηθεί, έστω κι αν υπερβάλλει, έστω και αν κρατάει
μολότοφ. Και δεν εκτιμώ καθόλου έναν αστυνομικό που το πυροβολεί.
Το 1985 στο τεύχος Δεκεμβρίου του περιοδικού Τέταρτο, ο Μάνος Χάτζιδάκις είχε επιλέξει ως θέμα της τακτικής επιστολής του την επέτειο του Πολυτεχνείου, σημειώνοντας μεταξύ άλλων:
«...Τα γεγονότα της 17ης Νοεμβρίου μας παρέχονται με περισσότερες λεπτομέρειες γι' αυτούς που επέζησαν παρά γι' αυτούς που χάθηκαν οριστικά. Οι εναπομείναντες παρελαύνουν επικεφαλής, βγάζουν λόγους, πραγματοποιούν τηλεοπτικές συνεντεύξεις και δεν τους άκουσα ούτε μια φορά να μνημονεύουν αυτούς που χάθηκαν οριστικά, που δεν είναι σε θέση να μιλήσουν σήμερα...».
«Να είναι ελεύθερος ύστερα από δίκη ο δολοφόνος ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού, ενώ τα ανύποπτα παιδιά μας παραμορφώνονται μες στις Ασφάλειες για πλημμελήματα.»














