Σχετικά με κάποιες παρατηρήσεις του Άρη Παρασκευόπουλου για την αποσύνθεση του Ανταρσύα

 

Το σύντομο αυτό κείμενο δημοσιεύτηκε στο aristero blog ως απάντηση σε άλλο κείμενο του Κώστα Παπουλή.

Κάποιες σκέψεις για την ριζοσπαστική ή αντισυστημική αριστερά με αφορμή το άρθρο του σ.Κώστα Παπουλή, που δημοσιεύθηκε στο http://tometopo.gr/home/ideas/811-2012-06-24-11-47-09.html, γράφει ο σύντροφος στο σημείο 6 του άρθρου του.

"6) Η ριζοσπαστική αριστερά «χάθηκε» εντός του ΣΥΡΙΖΑ κατά τα φαινόμενα οριστικά, εκτός αν δεχτεί ισχυρή εξωτερική πολιτική πίεση."

Σε αυτό το σύντομο σημείωμα θα προσπαθήσω να ομαδοποιήσω τις τάσεις που εμφανίζονται σήμερα στο ρεύμα που ως πριν λίγο καιρό ονομάζαμε "ριζοσπαστική αριστερά".

Η αντισυστημική/ριζοσπαστική αριστερά με την μορφή και τις εκφράσεις που την ξέραμε εως και πριν μερικούς μήνες μας τελείωσε!

Το κομμάτι αυτό της αριστεράς μετά τις εκλογές βρίσκεται διαλυμένο σε 4 κομμάτια, με μόνο κοινό χαρακτηριστικό την αδυναμία άρθρωσης αυτόνομου και συνολικού πολιτικού λόγου που θα συγκροτεί πολιτικό ρεύμα.

1ο κομμάτι, αυτό που πολύ νωρίς, πριν ακόμα καλά-καλά αρχίσει η προεκλογική περίοδος, πέρα απο την ένταξη του στο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχθηκε και τις βασικές πολιτικές εκφωνήσεις της ηγετικής ομάδας του ΣΥΝ. Οπως γράφει και ο σ.Παπουλής, αυτή τη στιγμή η ενσωμάτωση αυτού του κομματιού φαίνεται οριστική.

2ο κομμάτι, αυτό που περισσότερο ή λιγότερο ή και καθόλου κριτικά στράφηκε στον ΣΥΡΙΖΑ μετά τις 6 Μαη, και που αγνοώντας αντιφάσεις, ανακολουθίες, και αδιέξοδα της πολιτικής γραμμής που κυριάρχησε στο σχήμα, θεώρησε οτι η λύση ειναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Η μετεκλογική πολιτική στάση αυτού του κομματιού ειναι ακόμα ζητούμενο, αν και ακούγονται δυνατές φωνές απο διάφορες πλευρές του, που με διαφορετικές αποχρώσεις μας λένε, πως η πολιτική δράση και η συγκρότηση της αριστεράς σήμερα περνάει μέσα απο τον ΣΥΡΙΖΑ.

3ο κομμάτι, αυτό που μετεκλογικά ταλαντεύεται γύρω απο την άποψη πως "το πολιτικό ρεύμα των ρήξεων" μπορεί να αποτελέσει την καινούργια συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, με αυτή την άποψη φλερτάρουν και διάφοροι "παράγοντες" της "πρώην" αντισυστημικής αριστεράς. Το τελευταίο άρθρο του Π.Παπακωσταντίνου αποτελεί τροχιοδεικτική βολή σε αυτή την κατεύθυνση.

4ο κομμάτι, είναι οτι απομένει που ζαλισμένο και απο την εκλογική σφαλιάρα αλλά περισσότερο από την αποδεδειγμένη πλέον αδυναμία άρθρωσης λόγου και πολιτικής πρότασης που θα αποκτούν κοινωνικά ακροατήρια, προσπαθεί να μην παρασυρθεί απο το ρεύμα ΣΥΡΙΖΑ, και να βρει αυτόνομο λόγο και βηματισμό.

Από το, αν το 4ο κομμάτι καταφέρει να αποκτήσει αυτόνομο, και όχι ετεροκαθορισμένο απο την κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ, λόγο, αν καταφέρει να συγκροτήσει πολιτική πρόταση που να απαντά στα λαϊκά προβλήματα με προοπτική ρήξεων και ανατροπών αλλά και πρόγραμμα επιβίωσης του λαού, αν καταφέρει να αποκτήσει σταθερό και αυτοδύναμο βηματισμό, από το αν τελος θα καταφέρει να συνομιλήσει με τα λαϊκά στρώματα που βρήκαν έκφραση στον ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να τα μαλώνει με υψωμένο δάκτυλο, θα εξαρτηθεί η ανασύσταση της αντισυστημικής αριστεράς και θα επηρεαστεί η πορεία του 2ου και 3ου κομματιού.

Δύσκολοι καιροί, δύσκολα καθήκοντα σύντροφοι και μάλιστα χωρίς την πολυτέλεια της άνεσης χρόνου.

Αρης Παρασκευόπουλος

------

Προσωπικά, κι εγώ βλέπω τέσσερα κομμάτια στον (επί της ουσίας πρώην) Ανταρσύα, αλλά η δική μου κατηγοριοποίηση έχει κάποιες διαφοροποιήσεις σε ορισμένα σημεία.

Το πρώτο κομμάτι είναι αυτό που ενσωματώθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ και τυπικά, όπως ακριβώς βλέπει και ο Α. Παρασκευόπουλος, είτε το έκανε πριν τον Μάη σιωπηρά είτε μετά τον Μάη δημόσια, όπως για παράδειγμα τα μέλη της παρέμβασης της 17ης Μάη ή μεμονωμένα άτομα όπως η Μπιρμπίλη. Στην δική μου αντίληψη τα κομμάτια 1 και 2 αποτελούν ουσιαστικά μια ενότητα.

Το δεύτερο κομμάτι, που δεν αναφέρει ο Παρασκευόπουλος, είναι προφανώς πολύ μικρότερο σε έκταση, και είναι αυτό που εν όψει και της κατάστασης που είδε να διαμορφώνεται ξεκάθαρα στο εσωτερικό του κόμματος, πήρε την αντίθετη κατεύθυνση, στηρίζοντας ανοιχτά και δημόσια το ΚΚΕ, όπως, πχ, ο Γ. Αδαμόπουλος, ο Σ. Κάλφογλου, και ο Ν. Στεφάνου.

Το τρίτο κομμάτι, κι εδώ πάλι είμαστε σύμφωνοι στην ουσία με τον Παρασκευόπουλο, είναι αυτό που παραμένει στον ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά ουσιαστικά προωθεί τον ΣΥΡΙΖΑ, προφανώς με στόχο την ένταξη του ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως εκλογικά αναγνωρίσιμης "θυγατρικής" (θα απέφευγα τον όρο "συνιστώσα" που είναι πια οργανωτικά ξεπερασμένος) στον νέο ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου το οργανωτικό καταστατικό βρίσκεται στα σκαριά. Εδώ φυσικά ανήκει ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου που σωστά αναφέρεται, ο Μπιτσάκης, που ορίστηκε εύγλωττα ως ομιλητής στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ, και πολλοί άλλοι. Και η δική του ένταξη πρέπει να θεωρηθεί τελεσίδικη, παρά τους όποιους αμήχανους εκ των υστέρων επαμφοτερισμούς. Όσοι παρακολουθούν για παράδειγμα το ιστολόγιο granma αντιλαμβάνονται ότι το σημείο χωρίς επιστροφή έχει ήδη περαστεί προεκλογικά, και ότι είναι αδύνατη (ή και ανεπιθύμητη, πλέον) η ουσιαστική ανάκτηση του "φύλου συκής" της αυτόνομης και θεωρητικο-πρακτικά θεμελιωμένης πολιτικής ύπαρξης από μία μερίδα στελεχών του ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Το τελευταίο κομμάτι ορίζεται στο δικό μου μυαλό ως αυτό που δεν ταυτίζεται με κανένα από τα προηγούμενα τρία -- ως το λογικό υπόλειμμά τους. Δηλαδή, εικάζω ότι υφίσταται ακόμα ένα τμήμα που ούτε ενσωματώθηκε τυπικά στον ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά ή μετά τις 6η Μάη, ούτε επέλεξε τη δημόσια στήριξη του ΚΚΕ, ούτε παραμένει στον ΑΝΤΑΡΣΥΑ εν όψει "μετακόμισης" ολόκληρου του εναπομείναντος μηχανισμού στον ΣΥΡΙΖΑ. Μιλάω για "εικασία" διότι το κομμάτι αυτό είναι κατά βάση σιωπηλό και δεν δίνει δημόσια σημάδια ύπαρξης με διακυρήξεις. Όμως αδυνατώ να πιστέψω πως δεν υπάρχουν άνθρωποι --λίγοι, φυσικά, ένα μικρό κομμάτι ενός ούτως ή άλλως μικρού εξωκοινοβουλευτικού κόμματος-- που πίστεψαν πραγματικά στον ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως ριζοσπαστική εναλλακτική, που δεν αποδέχτηκαν υποχωρήσεις από αυτήν την πίστη, και που υπέστησαν πολιτικά τραυματικό σοκ από την αποσύνθεση του χώρου τους, την οποία βέβαια άνθρωποι που γνώριζαν τον χώρο από μέσα (βλ. Praxis, Traverso Rossa), προανήγγειλαν μετά βεβαιότητος από πριν.

Αυτός ο ολιγομελής κόσμος, που πέρασε με τον δικό τρόπο τη δοκιμασία του πραγματικού, δεν είναι για μένα ο χαμένος της υπόθεσης αλλά ο κερδισμένος. Απέκτησε πολύτιμη εμπειρία των αυταπατών και των απλών απατών που παρεπιδημούν στον χώρο του εξωκοινοβουλίου (που πολλοί φίλοι του ΚΚΕ δεν έχουν βιώσει εκ των ένδον), και είχε την ευκαιρία να συγκρίνει την πολιτική στάση τόσο του ΚΚΕ όσο και του ΣΥΡΙΖΑ απέναντί του και να αξιολογήσει το ποιος έχει πατροναριστικές αξιώσεις και προδιαθέσεις και ποιος όχι. Ένα τμήμα του δε πάλεψε όλον αυτόν τον καιρό με το εργατικό κίνημα, είναι κομμάτι πολύτιμο της καρδιάς του εργατικού κινήματος, κι αυτό δεν το ξεχνά κανείς ως παρακαταθήκη για το μέλλον.

Ας μιλήσουμε απλά. Για το ΚΚΕ σήμερα, η ύπαρξη πολιτικών χώρων που στρατεύονται γύρω από την κομμουνιστική υπόθεση ως χώρων ανεξάρτητων από το ίδιο οργανωτικά δεν αποτελεί απειλή. Η απειλή είναι αντίθετα η πλήρης εγκατάλειψη του κομμουνιστικού προτάγματος, η απροκάλυπτη (όσο και παράδοξη) αστικοποίηση ως πραγματικό περιεχόμενο της "αριστερής (ψευδο)ηγεμονίας" στην εποχή της αποσύνθεσης της αστικής κοινωνίας. Το να υπάρχουν πολιτικοί φορείς (όπως είναι το ενωμένο ΚΚΕ Μ-Λ) που δεν ενδίδουν στις σειρήνες της αγοραίας σοσιαλδημοκρατίας ως νέας αστικής τακτικής είναι ενδυναμωτικό για το Κομμουνιστικό Κόμμα, ακόμα και όταν οι φορείς αυτοί του ασκούν σφοδρή κριτική. Γιατί όταν ένας πολιτικά έντιμος χώρος σου ασκεί κριτική, μπορείς κι εσύ να χρησιμοποιήσεις τα κομμάτια εκείνα της κριτικής που είναι όντως γόνιμα και να βελτιώσεις αδυναμίες. 

Για όσους από μας επιλέξαμε τον χώρο του ΚΚΕ λοιπόν, οι εναπομείναντες πραγματικά πιστοί στον ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ήδη σύντροφοι και σύμμαχοι, ακριβώς επειδή έμειναν πραγματικά πιστοί σε μια ιδέα, επειδή αρνήθηκαν να πουλήσουν τον κομμουνισμό τους για λίγα αργύρια εφήμερης και χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο εξουσίας. Ελπίζουμε να βρουν τον δρόμο τους με τρόπο που να διαφυλάττει την πολιτική αξιοπρέπεια που επέδειξαν σ' αυτούς τους χαλεπούς για ευκολίες καιρούς. Για όσους ένιωσαν ότι είναι αδύνατη η παραμονή σ' ένα χώρο που διαβρώθηκε τόσο βάναυσα και τόσο δραστικά από τις δήθεν "σημαίες" του και στήριξαν προεκλογικά το ΚΚΕ, εννοείται ότι αισθάνεται κανείς συγκίνηση κι ευγνωμοσύνη, ακόμα κι αν ήταν στο σύνολό τους μόνο οι τρεις που αναφέρονται ονομαστικά. Για τους υπόλοιπους, το πρώτο δηλαδή και το τρίτο κομμάτι στην δική μου κατηγοριοποίηση, που είναι και οι περισσότεροι αλλά και δημοσίως γνωστότεροι, το κομμουνιστικό κίνημα δεν έχει κανένα λόγο να ενδιαφέρεται ή να ελπίζει. Προφανώς μια "ριζοσπαστική αριστερά" που "χάνεται" στον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ούτε "ριζοσπαστική" ούτε "αριστερά." Δεν αναμένουμε λοιπόν απολύτως τίποτε από αυτούς παρά το γράψιμο λίγων ακόμα θλιβερών σελίδων στο ογκώδες βιβλίο του "αριστερού" πολιτικού τυχοδιωκτισμού. Αλλά για μας, δεν είναι αυτοί το κέρδος για την κομμουνιστική υπόθεση από το πείραμα του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κι ας είναι τόσο βέβαιοι πως ήλεγξαν απόλυτα την τύχη του.

http://leninreloaded.blogspot.gr/2012/07/blog-post_1645.html