Του Θ. ΤΖΗΜΑ
Μόνο θλίψη σε όσους υπήρξαν ΠΑΣΟΚ μπορεί να προκαλέσει -και- ο εφετινός “εορτασμός” της 3ης Σεπτέμβρη από το Βενιζέλο, την ομάδα του και τους συνενόχους του μνημονίου, που κινούνται μεταξύ χάρτινων λεονταρισμών από τη μια και αναφανδόν προσχωρήσεων στη μνημονιακή γραμμή από την άλλη.
Οι εκδηλώσεις που έχουν προγραμματιστεί, γεμάτες από κατεξοχήν “αντί- ΠΑΣΟΚ” στοιχεία και από ορισμένα στελέχη που έχουν ακυρωθεί προ πολλού,λόγω της υποστήριξής τους στα μνημόνια θυμίζουν μνημόσυνο στο οποίο συμμετέχουν μόνο οι εχθροί του “τεθνεώτος”. Ακόμα και οι πλέον αλλοτριωμένες εκδοχές ΠΑΣΟΚ φαντάζουν ονειρικές μπροστά στη χορεία των συνενόχων που συναποτελούν το κόμμα Βενιζέλου και που καπηλεύονται τη σφραγίδα του ΠΑΣΟΚ.
Αν είχαν το ελάχιστο συναισθηματικό δέσιμο με όσα το κόμμα αυτό σηματοδότησε και δεν ενδιαφέρονταν μόνο για τις έστω λίγες ψήφους που ακόμα τους προσπορίζει το παρελθόν του ονόματος ΠΑΣΟΚ, χάρη στις οποίες μπορούν να παίζουν κυβερνητικό ρόλο ως δεκανίκια της ακροδεξιάς ομάδας Σαμαρά, θα είχαν διαλέξει ένα άλλο όνομα για το κόμμα τους.
Αυτό που έχει όμως ένα γενικότερο ενδιαφέρον είναι η ενδό- δεξιά σύγκρουση Βενιζέλου- Κουβέλη για την ανύπαρκτη κεντροαριστερά. Είναι μια σύγκρουση απολύτως ενδεικτική του πλήρους αδιεξόδου και των δύο. Του αδιεξόδου που θα έπρεπε να είχαν αντιληφθεί νωρίτερα αλλά που εθισμένοι στις συστημικές αναγνώσεις των πολιτικών εξελίξεων, βλέπουν μόνο όταν οι δημοσκοπήσεις τους το δείχνουν κατάμουτρα.
Ο μεν Βενιζέλος, έτοιμος να υποστηρίξει τα πάντα για να διατηρηθεί αυτός και η ομάδα του κοντά στην εξουσία οδεύει από ήττα σε ήττα. Γίνεται το μεγάλο βαρίδι ακόμα και για τους υποστηρικτές του. Μέχρι και σε φιλοπόλεμο γεράκι αναδείχτηκε, καθιστώντας τη χώρα σύμμαχο των νέο- οθωμανικών επιδιώξεων Ερντογάν, ελπίζοντας ότι θα απολαύσει της στήριξης ξένων κέντρων, μόνο και μόνο για να εκτεθεί με εκκωφαντικό τρόπο αμέσως μετά.
Ο μεν Βενιζέλος, έτοιμος να υποστηρίξει τα πάντα για να διατηρηθεί αυτός και η ομάδα του κοντά στην εξουσία οδεύει από ήττα σε ήττα. Γίνεται το μεγάλο βαρίδι ακόμα και για τους υποστηρικτές του. Μέχρι και σε φιλοπόλεμο γεράκι αναδείχτηκε, καθιστώντας τη χώρα σύμμαχο των νέο- οθωμανικών επιδιώξεων Ερντογάν, ελπίζοντας ότι θα απολαύσει της στήριξης ξένων κέντρων, μόνο και μόνο για να εκτεθεί με εκκωφαντικό τρόπο αμέσως μετά.
Ακόμα και αν το μνημονιακό ΠΑΣΟΚ είχε μια κάποια ελάχιστη ελπίδα ανασύνταξης διά της εκκαθάρισης όσων στήριξαν τα μνημόνια και της πραγματικής επανίδρυσης- πράγμα σχεδόν απίθανο- με το Βενιζέλο πρόεδρο και με την ομάδα που τον περιστοιχίζει, είναι βέβαιο ότι οδεύει στην εξαφάνιση. Η πρόσκαιρη ανακοπή της δημοσκοπικής του πτώσης έχει ήδη δώσει τη θέση της σε περαιτέρω συρρίκνωση.
Αλλά και ο Φώτης Κουβέλης δίνει μια απελπισμένη μάχη με τον εαυτό του, να ανασυγκροτήσει τα συντρίμια της χαμένης αξιοπρέπειας της ΔΗΜΑΡίτικης κατ' όνομα ανανεωτικής αριστεράς και δεξιάς, μνημονιακής σοσιαλδημοκρατίας στην πραγματικότητα- αν και αυτά τα δύο ρεύματα δεν απέχουν και τόσο πολύ. Το πρόβλημα δεν είναι οι προσχωρήσεις στελεχών από το ΠΑΣΟΚ όπως κάποιοι επικαλούνται. Μάλιστα κάποιες εξ αυτών μπορεί και να ωφελήσουν εκλογικά τη ΔΗΜΑΡ.
Το ζήτημα είναι ότι το κόμμα της ΔΗΜΑΡ συγκροτήθηκε με ένα στόχο που αποδείχτηκε περίτρανα: να αποτελέσει- για όσο θα άντεχε- αναγκαίο συμπλήρωμα και άλλοθι της μνημονιακής στρατηγικής. Και σε αντίθεση με ό,τι ελπίζει το κατεστημένο της χώρας, στην ελληνική κοινωνία, παρά το σοκ και τον αποπροσανατολισμό της που το ίδιο προωθεί, υπάρχει ένα σαφές σημείο τομής μεταξύ εκείνων που στήριξαν μνημονιακές πολιτικές και εκείνων που τις αντιπάλεψαν.
Οι πρώτοι μάλιστα δεν κάνουν καν κάποια αυτοκριτική ώστε να επικαλεστούν ότι άλλαξαν θέση και να γίνουν πιστευτοί. Προσπαθούν αντίθετα να παρακάμψουν το ζήτημα σα να είναι η υποστήριξη της εν λόγω πολιτικής ένα δευτερεύον ή πολιτικά ουδέτερο ζήτημα.
Δεν καταλαβαίνουν ή δε θέλουν να καταλάβουν ότι οι πολιτικές εξελίξεις δεν ορίζονται με βάση συμβολικούς και γεωγραφικούς προσδιορισμούς αλλά ότι οι τελευταίοι εν μέρει και με ελάχιστη πλέον ακρίβεια αποτυπώνουν ταξικούς συσχετισμούς στη βάση. Με άλλα λόγια δεν υπάρχει καμία κεντροαριστερά για να τη διεκδικήσουν οι Βενιζέλος και Κουβέλης ή ο οποιοσδήποτε άλλος. Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε ποτέ.
Δεν καταλαβαίνουν ή δε θέλουν να καταλάβουν ότι οι πολιτικές εξελίξεις δεν ορίζονται με βάση συμβολικούς και γεωγραφικούς προσδιορισμούς αλλά ότι οι τελευταίοι εν μέρει και με ελάχιστη πλέον ακρίβεια αποτυπώνουν ταξικούς συσχετισμούς στη βάση. Με άλλα λόγια δεν υπάρχει καμία κεντροαριστερά για να τη διεκδικήσουν οι Βενιζέλος και Κουβέλης ή ο οποιοσδήποτε άλλος. Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε ποτέ.
Υπήρχε ένα μπλοκ δυνάμεων που συναποτελούνταν από εργατικά, ανερχόμενα μικροαστικά και μεσοαστικά στρώματα, τα οποία ταύτισαν την άνοδο του βιοτικού τους επιπέδου και μια σειρά κοινωνικών κατακτήσεων με το ΠΑΣΟΚ του '80 και του '90, γι' αυτό και το στήριζαν. Ελάχιστη πραγματική απήχηση είχε ούτως ή άλλως η παρελκυστική συζήτηση περί κεντροαριστεράς που δεν άρμοζε ποτέ σε ένα κόμμα το οποίο δεν αυτοπροσδιοριζόταν ούτε ως εν γένει αριστερό- χρήσιμο μάθημα αυτό για το ΣΥΡΙΖΑ παρεμπιπτόντως- ούτε ως κεντροαριστερό πολύ περισσότερο, ούτε ως σοσιαλδημοκρατικό αλλά ως σοσιαλιστικό.
Αυτό το μπλοκ δυνάμεων θρυμματίστηκε εξαιτίας των μνημονιακών πολιτικών που έχουν ονοματεπώνυμα ως προς αυτούς που τις συνέλαβαν, που τις ψήφισαν και που τις υλοποίησαν. Όποιος λοιπόν επιδιώκει να έχει συνεπή πολιτική παρουσία πρώτον ξεκαθαρίζει αν είναι με τα μνημόνια, δηλαδή με το νεοφιλελευθερισμό ή εναντίον τους. Αριστερά πάντως οποιουδήποτε είδους και προσδιορισμού και νεοφιλελευθερισμός δεν πάνε μαζί.
Έπειτα αν έχει αναθεωρήσει και έχει αλλάξει τοποθέτηση ασκεί έντιμα την αυτοκριτική του. Και κατόπιν ασχολείται με τη βάση και όχι με ανύπαρκτα γεωγραφικά πολιτικά σχήματα, που βολεύουν τους λογής “διαμορφωτές κοινής γνώμης” και συστημικούς πολιτικούς αναλυτές.
Πηγή: tvxs.gr
Στη συνέχεια η Iskra παραθέτει , χωρίς κρίσεις και σχόλια , μια δήλωση ενόψει της 3ης Σεπτέμβρη του Γιώργου Παναγιωτακόπουλου.
Ολόκληρη η δήλωση του Γιώργου Πανγιωτακόπουλου έχει ως εξής:
«3 του Σεπτέμβρη του 1974. Ο Ανδρέας Παπανδρέου παρουσιάζει την ιδρυτική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ και εκφράζει με τον πιο αυθεντικό τρόπο τις ελπίδες των πιο ζωντανών λαϊκών δυνάμεων, ενσαρκώνοντας τους πόθους και τους αγώνες γενιών και γενιών.
Το ΠΑΣΟΚ ξεκινά την πορεία του, μαζί με το λαό και για το λαό πυροδοτώντας την αυτοοργάνωση, τη λαογέννητη δημιουργική πρωτοβουλία, συμπυκνώνοντας μέσα από το ιδρυτικό του κείμενο τα συμφέροντα των μη προνομιούχων. Μια πορεία που καταλήγει στη μεγάλη λαϊκή νίκη του 1981 και σηματοδοτεί την έναρξη της δημιουργίας μιας άλλης Ελλάδας.
3 του Σεπτέμβρη του 2013. 39 χρόνια μετά, το ΠΑΣΟΚ προδομένο από αυτούς που ανέλαβαν την ευθύνη της ηγεσίας του, μεταλλάσσεται σε συνοδοιπόρο της Δεξιάς, σε υποστηρικτή των πιο ακραίων νεοφιλελεύθερων πολιτικών, σε υλοποιητή των πιο ανάλγητων κυβερνητικών αποφάσεων.
Στο όνομα της προσωρινής διαχείρισης μιας σκληρής για το λαό εξουσίας, ξεπουλά στο παζάρι των σκοπιμοτήτων αρχές και αξίες, πολιτικές και κατακτήσεις, αγώνες και θυσίες.
Αναζητά την ύπαρξή του, όχι στο λαό και τις κοινωνικές δυνάμεις που διαχρονικά το στήριξαν, αλλά στη νομή της εξουσίας, συμμαχώντας με τους υβριστές του, τους πολιτικούς του αντιπάλους και όσους απαξιώνουν το τεράστιο έργο του στη χώρα.
Οι αρχές μας όμως δεν είναι είδος προς διαπραγμάτευση.
Οι αξίες μας δεν κοστολογούνται στο πολιτικό παζάρι ανάλογα με τις εκλογικές επιδιώξεις.
Δεν είναι η εξουσία αυτοσκοπός ενός κινήματος παρά μόνο όταν μπορεί και είναι σίγουρο ότι η πολιτική του μπορεί να υλοποιήσει τους στόχους του.
Ταχθήκαμε να υπηρετούμε το ΛΑΟ και την ΠΑΤΡΙΔΑ και όχι τις προσωπικές επιδιώξεις του κάθε εμφανιζόμενου παράγοντα της πολιτικής μας σκηνής.
Η 3η του Σεπτέμβρη δεν είναι μια τυχαία ημέρα και την αξία της δεν μπορούν να αποτιμήσουν όσοι πρόδωσαν και ευτέλισαν τις αρχές, τις αξίες μας και τις ελπίδες ενός ολόκληρου λαού.
Όσοι προσέβαλαν, διέσυραν και υπονόμευσαν την ιστορική διαδρομή του ΠΑΣΟΚ, μπορούν να χαριεντίζονται σε εκδηλώσεις κοινωνικής αυτοαναγνώρισης αλλά δεν μπορούν ακόμη και σήμερα να αντιληφθούν πως σε αυτή τη διαδρομή απέκτησαν τον τίτλο του Εφιάλτη της Δημοκρατικής Παράταξης.
Για όλους εμάς, για χιλιάδες αγωνιστές της Δημοκρατικής Παράταξης, η 3η του Σεπτέμβρη παραμένει και θα παραμένει επίκαιρη.
ΣΗΜΕΡΑ είναι περισσότερο από ποτέ κατανοητό ότι:
Ο αγώνας για την κατοχύρωση της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας περνά μέσα από την αποδέσμευση της χώρας μας από τους μηχανισμούς εξάρτησης του Δ.Ν.Τ. και της Τρόικα. Το ξεπέρασμα του μνημονίου και η αυτοδύναμη πορεία της χώρας σε μια διαφορετική Ευρώπη, μια Ευρώπη ουμανιστικών ιδεών, ευαισθησιών και αξιών, κοινωνικών στρατηγικών, που στηρίζονται στην ελευθερία, το διάλογο, στις ευρύτατες συναινέσεις και την αλληλεγγύη των λαών, είναι ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ.
Ο αγώνας για τη Λαϊκή Κυριαρχία σηματοδοτεί τη δυνατότητα όχι μόνο της ελεύθερης έκφρασης των πολιτών και της άμεσης σχέσης των επιθυμιών του λαού και των πρακτικών της εκάστοτε μορφής εξουσίας αλλά και της ανατροπής ενός φαύλου, πελατειακού, αναποτελεσματικού και εξαρτημένου πολιτικού συστήματος. Οι αλλαγές πρέπει να έχουν σαρωτικό χαρακτήρα.
Ο αγώνας για την Κοινωνική Δικαιοσύνη συμβαδίζει με τη μάχη κατά της μεγαλύτερης κοινωνικής ανισότητας που αποκτά τραγικά χαρακτηριστικά. Την αποτελεσματική μάχη κατά της ανεργίας, της ανασφάλειας για τη ζωή των νέων ανθρώπων. Είναι ο αγώνας για αξιοκρατία, για ισότιμη αντιμετώπιση των προβλημάτων ειδικά των ανίσχυρων που πολλαπλασιάζονται από την κρίση. Είναι ο αγώνας για δίκαιο φορολογικό σύστημα. Είναι ο αγώνας για αξιοπρεπή αμοιβή και σύνταξη προς όλους. Είναι η κατοχύρωση της απάλειψης των εξαιρέσεων για τους «ημετέρους», τους «έχοντες», τους «κραταιούς», που εκμεταλλεύτηκαν στο μέγιστο βαθμό την εξαρτημένη σχέση που είχε μαζί τους το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού συστήματος.
Εμείς σε αυτό το ΠΑΣΟΚ ενταχθήκαμε, πιστέψαμε και αγωνιστήκαμε.
Και αυτό το ΠΑΣΟΚ παραμένει ζωντανό στην καρδιά του λαού μας, που απαιτεί δικαίωση και τιμωρία.
Δικαίωση της μακρόχρονης προσφοράς στον τόπο και στο λαό και τιμωρία όσων συνειδητά οδήγησαν στη σημερινή πολιτική του απαξίωση.
Η πορεία αυτή θα είναι δύσκολη αλλά απελευθερωτική. Αυτή η πορεία είναι μονόδρομος για όσους παραμένουν πιστοί στα ιδανικά που κληρονομήσαμε από τον Ανδρέα Παπανδρέου».
Τρίτη 3 Σεπτεμβρίου 2013
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου