Μα πού χάθηκαν όλοι αυτοί οι οργισμένοι προοδευτικοί που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους;

 

Οσα εξέμεσε εναντίον της Σάκκαρη η ηθοποιός και υποψήφια βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ ,Αννα Ελεφάντη ("Για να σε δείχνει η ΕΡΤ πρέπει να έχεις γκόμενο τον γιό του πρωθυπουργού") προκάλεσαν αλγεινή εντύπωση. Δυστυχώς, κάποιοι σιώπησαν

Γιάννης Τριάντης

Ευθέως: Αν κάποιος δεξιός -πόσω μάλλον μια γυναίκα στέλεχος της ΝΔ- υπέγραφε αθλιότητα σαν αυτή που διέπραξε η προοδευτική κυρία Ελεφάντη σε βάρος της Μαρίας Σάκκαρη, θα έπαιρνε φωτιά σύμπας ο προοδευτικός κόσμος. Μιντιακός και πολιτικός.

Τα παθήματα και τα μαθήματα

 

 Απαγορεύονται βέβαια οι αναφορές και η μνήμη. Απαγορεύονται και λέξεις όπως "μνημόνια", "δημοψήφισμα", "προδοσία" κ.α.

Σήμερα λοιπόν αγαπητά μου παιδιά ΕΟΡΤΑΖΟΥΜΕ τη σωτηρία της πατρίδας μας από τον πολυχρονεμένο μας και ευλογημένο από τον Πάπα ,αλλά και μεγάλο ριζοσπάστη Τσίπρα.Περισσότερα εδώ

Ο μεγάλος βιασμός

 Καθώς πολλαπλασιάζονται οι καταγγελίες για βιασμούς, η έγκλειστη πανδημική μας κοινωνία βρήκε θέμα, εκτός από τη αγιότητα του Τσιόδρα και την brutal διαχείριση του Χαρδαλιά, για να περνά με μικρά επιφωνήματα απαρέσκειας τον πολύ και πολύ νωθρό χρόνο της έγκλειστης τηλεθέασης.

Μοιάζει σαν η ελληνική κοινωνία να αποτελείται μόνο από βιαστές και βιασμένους και στη μέση τηλεθεατές στο μεγάλο μπανιστήρι.

Κι ενώ το πανδημικό απόσπασμα κάθε μέρα εκτελεί ό,τι είχε απομείνει από την αστική δημοκρατία, την ελευθερία, την εργασιακή αξιοπρέπεια, τη μικρομεσαία επιχείρηση, τη δημόσια περιουσία, τη δημόσια υγεία, το δημόσιο σχολείο,

την κοινή λογική, εκείνο που απασχολεί όση φαιά ουσία δεν έκαψε η τηλεόραση και ο εγκλεισμός, είναι οι επώνυμοι ασυγκράτητοι της λαγνείας.

Ο φασισμός της μικροαστικής παρακμής και αυθάδειας…

Οι μεγάλες ιστορικές ήττες των λαϊκών κινημάτων ρίχνουν τη σκέψη πολύ πίσω σε στάδια προ πολλού ξεπερασμένα: στον πρωτογονισμό, στην αστυνομική θεώρηση των πραγμάτων και στη δεισιδαιμονία…
Η ενσωμάτωση της παραδοσιακής αριστεράς στους μηχανισμούς της παγκοσμιοποίησης, αποτελεί γιγάντια ιστορική ήττα, τραγωδία οπισθοδρόμησης και αποσάθρωσης της σκέψης.
Το μεγάλο δράμα της εποχής μας είναι ακριβώς αυτή η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΗΤΤΑ της ΣΚΕΨΗΣ και των ΙΔΕΩΝ: 

Η πλήρης αποσάθρωση και κατεδάφιση της ιστορικής και κοινωνικής ΓΝΩΣΗΣ, η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ της πολιτικής σκέψης.
Ζούμε μια τραγωδία Βαβυλωνίας ανοησιών και τερατώδους σύγχυσης: τη Βαβυλωνία της τρομοκρατικής κυριαρχίας της επαρμένης μικροαστικής παρακμής…

Η αθλιότητα των μεγαλομανών…

Οι σέχτες, όπως και τα άτομα που έχουν περιθωριοποιηθεί από τις νοσηρές φιλοδοξίες τους, είναι όπως και οι ναρκομανείς: Πάσχουν από μια υπερτίμηση του εαυτού τους, που σε ακραίες περιπτώσεις φτάνει ως τη μεγαλομανία…
Στο ναρκομανή η μανιακή υπερτίμηση του εαυτού του επιτυγχάνεται με την επιρροή του φαρμάκου. Μέσω αυτού γίνεται μεγάλος και τόσο δυνατός που υποκαθιστά την ατομική του αθλιότητα και «τρέλα» με τη φανταστική του ανωτερότητα και επιτυχία.Στις σέχτες και στους περιθωριοποιημένους μωροφιλόδοξους το «ναρκωτικό» της μεγαλομανίας είναι η ματαιοδοξία: Η μανία να ξεπεράσουν με τη φαντασία τους τα όρια της πραγματικότητας, η μανία τους να συγκρουστούν με την πραγματικότητα και να την προσαρμόσουν στα δικά τους καλούπια…

Ο Μανώλης Γλέζος, η Νάξος και η μεγάλη ιστορική απρέπεια

Παναγιώτης Α. Τζανετής

Τα «Άνθη του Κακού» εκδόθηκαν πριν 160 χρόνια και καταδικάστηκαν «μερικώς» για προσβολή των δημοσίων και των καλών ηθών! Έτσι, η επόμενη έκδοση υπήρξε  ακρωτηριασμένη κατά έξι ποιήματα την δημοσίευση των οποίων απαγόρευσε ο δικαστής Πινάρ! Ο δικαστής, ένας ακόμη λαθρεπιβάτης της ιστορίας που ‘απαγόρεψε τον Μπωντλαίρ’, διαπράττοντας μια απρέπεια διαχρονική και παγκόσμια, πέρασε μαζί του στην αθανασία. Στην διήγηση της ιστορίας ο δικαστής χρησιμεύει ως contrast, γιατί η διαιώνιση της μικρότητας του υπογραμμίζει το μεγαλείο του άλλου. Όλοι κάπου χρησιμεύουν…

Μπογδάνος: Η υπερφίαλη ΑΛΗΤΕΙΑ του, δίχως όρια και αναστολές…

Τα πολιτικά καραγκιοζιλίκια, οι υπερφίαλες, ναρκισσιστικές μπουρδολογίες του Μπογδάνου, κατέκλυζαν την τηλεοπτική ατμόσφαιρα από τότε που «εκδιδόταν» στο «πορνείο» του Σκάι…Όταν μεταπήδησε από το δημοσιογραφικό «πορνείο» στο πορνείο» της Βουλής, οι θορυβώδεις και υπερφίαλες αρλούμπες αυτού του υστερικού νάρκισσου πήραν τη μορφή της φρενοβλαβούς και ανιστόρητης ΔΗΜΑΓΩΓΙΑΣ…

Μια Κυριακή

Μια Κυριακή
ξεβρακωθήκανε πολλοί

(λαικό δίστιχο)


Με πρώτο-πρώτο τον Τσίπρα που δε του βγήκε η μπλόφα.
"Η πράξη της ενέδρας είναι από τη φύση της μυστική και βρίσκεται στο βαθύτερο πυρήνα της εξουσίας...."(Ελία Κανέττι)

Αλλά και το τέλος κάθε αυταπάτης και πλάνης.Για άλλη μια φορά επιβεβαιώθηκε ότι τούτη η χώρα δεν είναι παρά ένα προτεκτοράτο και τα αφεντικά της διαθέτουν στρατιές Νενέκων και δοσιλόγων για να κάνουν ότι θέλουν.

Και φυσικά ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ γιατί ούτε τους Νενέκους συμφέρει ούτε τα βοθροκάναλα.

2010: Έναρξη μνημονίων με βαρκούλες που αρμενίζουν

Βλέποντας αυτή την εικόνα του Γιώργου Παπανδρέου (ΓΑΠ) εξοργίζεσαι και βάζεις τα γέλια μαζί… 

Είναι και οι βαρκούλες που αρμενίζουν την ώρα που… έσωζε τη χώρα. 

Τι φταίνε κι αυτές που το επιτελείο του ΓΑΠ επέλεξε το Καστελόριζο και τα συγκεκριμένα πλάνα, για να ξεκινήσει τη διαδικασία των μνημονίων…  

Στις 23 Απριλίου του 2010 ο ΓΑΠ με πένθιμη μοβ γραβάτα καλωσόριζε από το Καστελόριζο τους

δανειστές, προαναγγέλλοντας το μνημόνιο. Και αν είχε χιούμορ, μπορεί να φώναζε “το πρώτο, το πρώτο…”, όπως ο Σιγάλας κάποτε. Λίγοι ήξεραν τότε όμως πως θα ακολουθούσε μια πετυχημένη σειρά -εξαρτάται από ποια ταξική σκοπιά το βλέπεις- με δεξιές και “αριστερές” συνέχειες.

Φιλόσοφοι βoρείων προαστίων...

Διάβασα τις απόψεις δυο δημοφιλέστατων καλλιτεχνών που ισχυρίζονται ότι ο κορονοϊός είναι 'ευλογία' κι ότι 'ξαναβρίσκουμε τον εαυτό μας στο σπίτι μας'. Το γεγονός ότι και οι δυο μένουν σε μεγάλα σπίτια και σε προνομιούχες περιοχές σίγουρα βοηθάει την... ενδοσκόπηση. Κι αυτό είμαι σε θέση να το γνωρίζω γιατί κι εγώ έτσι ζω. Ο καθένας έχει το χώρο του και δεν συνωστιζόμαστε ο ένας κολλητά στον άλλον..

Οι μη κανονικοί

Ευρισκόμενος στο μπαλκόνι μου, καθώς ο ήλιος μου ’λιαζε το κεφάλι όπως θα έλεγε ένας πιο διανοούμενος Τοτός, το μάτι έπεσε στο φετινό ημερολόγιο του Σ.Μ.Ε.Δ. που βρισκόταν στο διπλανό τραπεζάκι. Όταν μου το είχαν δωρίσει στις αρχές του χρόνου το είχα βρει πολύ όμορφο για τα γούστα μου. Βέβαια το ημερολόγιο φιλοξενεί μια γκόθικ ιστορία και έτσι το μαύρο χρώμα είναι κάτι παραπάνω από επιβεβλημένο. Ωστόσο, ίσως και να είχα σκεφτεί, άραγε ποιος φυσιολογικός άνθρωπος αγοράζει ένα κατάμαυρο ημερολόγιο για τον νέο χρόνο; Συνήθως το – φανερό ή κρυφό – χρώμα κάθε ετήσιου ημερολογίου είναι το ροζ· ακόμα και αν είσαι άντρας (σεξιστικό σχόλιο, να διαγραφεί!). Όλοι μας ονειρευόμαστε με βάση το ροζ, κανονικοί και μη κανονικοί. Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι το μαύρο είναι βασικότατο χρώμα στην παλέτα της ζωής. Μπορεί μεν να σβήσει μεμιάς όλες τις άλλες αποχρώσεις αλλά μπορεί και να τις αναδείξει. «Αιωνίως φαίνεται θα βρέχει. Κι αιωνίως θα κυκλοφορώ [αφού στείλω ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ 2 ή 6!] με μιαν ομπρέλα ψάχνοντας για μια πολίχνη ροζ γεμάτη ωραία υπαίθρια ζαχαροπλαστεία», όπως λέει και ο ποιητής. Δεν πιστεύω να είστε τίποτα φυσιολογικοί;

Σκάσε λιγάκι σελεμπρίτι μου!

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΤΣΟΛΚΑ

Κέλυφος ενδιαφέροντος! Κοχύλι απλότητας με καβούρι εντός του! Εγωκεντρική, ναρκισσιστική αδιαφορία για όλους και για όλα, με εξάρτηση απ την εικόνα, την τηλεθέαση ή τα like. Όλα είναι μέσα για αχαλίνωτη, ακούραστη δημοσιότητα και πόζα. Συναισθήματα, σχέσεις σε ρηχές θάλασσες. Αναίσχυντη και ξετσίπωτη έλλειψη επίγνωσης και ευθύνης. Το ζεύγος που αφού έχει αλωνίσει όλες τις εξωτικές, πανέμορφες παραλίες των φτωχών  νησιών του κόσμου, σε παστέλι πάντα αποχρώσεις μας λέει πως νοσεί. Οι τηλε – σταρ σε υποχρεωτική παύση εκπομπής βγαίνουν στις ειδήσεις και λένε πως περνάνε και στα σταυρό κουβαλάνε που φοβούνται μη κολλήσει η β υπηρεσία και ποιος θα απολυμάνει τα πόμολα! Ο αγέραστος έφηβος, το αληθαλές σύμβολο του σεξ των γραμμωμένων κοιλιακών, ο «Πασχάλης Αρβανιτίδης» της δικής μας γενιάς, σπάει τη σιωπή του να πει τι δημιουργικό κάνει με τα παιδιά του στην υπέροχη έπαυλη του, με την ατέλειωτη έκταση, τις πισίνες, τα ανθισμένα ανοιξιάτικα παρτέρια.

Ο ιός του θεού (καπιταλισμού) — Σήμερα σπίτι, αλλά αύριο (όσοι επιβιώσουμε) στο δρόμο! — Ποια καραντίνα; Καραμπίνα χρειάζεται! — Ο λαός να βάλει το χέρι του!

Θα πάει κι αυτός, σίγουρα, όπως ήρθε. Και κάνουμε υπομονή, ναι.

Μα ως πότε θα υπομένουμε, όταν ο ρυθμός εξάπλωσης κάθε νέου ιού είναι αντιστρόφως ανάλογος του ρυθμού με τον οποίον ξεχαρβαλώνουν τη δημόσια υγεία;

Όταν η επίταξη των ιδιωτικών κλινικών βλάπτει σοβαρά την υγιή(!) επιχειρηματικότητα;

Όταν στη χώρα μας υπάρχουν 550 κρεβάτια ΜΕΘ, ενώ σύμφωνα με τον ΠΟΥ έπρεπε να είναι 3.500;

Φάτε μάτια ψάρια και κοιλιά περίδρομο

Και να οι προγραμματικές.
Οι φόροι θα μειωθούν έως ....εξαφανίσεως οι αχρείοι.
Αλλά τα υποχρεωτικά ματωμένα πλεονάσματα κατά διαταγή ανωτέρων παραμένουν ως έχουν.
Τούτων δοθέντων και με τρελή ανάπτυξη που θα φτάσει το 78% ετησίως,όλοι θα είμαστε πανευτυχείς,δούλοι κι αφέντες και τοκογλύφοι.

Πήγε στο αστυνομικό τμήμα για να γλυτώσει και της έκοψαν… κλήση

Συνέβη και αυτό. Μια γυναίκα σε κατάσταση εγκυμοσύνης για να γλυτώσει από τον σύντροφό της που την ζήλευε παθολογικά, αναγκάστηκε κάποια στιγμή στην προσπάθειά της να αποφύγει τον διώκτη της που την ακολουθούσε με αυτοκίνητο, και μπήκε ανάποδα σε έναν δρόμο που οδηγούσε στο αστυνομικό τμήμα Πετρούπολης όπου και σχεδίαζε να καταφύγει.

ΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΚΑΤΣΑΡΙΔΕΣ, ΟΙ ΔΕΞΙΕΣ ΚΑΤΣΑΡΙΔΕΣ ΚΑΙ Η «ΝΕΑ» ΒΟΥΛΗ…

«Δεν θα μηδενίσω το έργο που έχει γίνει. Δεν θα πω ότι παραλάβαμε καμένη γη, θέλω να εξοστρακίσω αυτή την πολιτική στάση», ανέφερε ο νέος υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας κατά την τελετή παραλαβής του υπουργείου από τον Ευκλείδη Τσακαλώτο.

Και δεν ήταν ο μόνος που σφράγισε μ’ αυτόν τον τρόπο την συγκεκριμένη διαδικασία. Αγκαλιές ο Χρυσοχοΐδης με την Γεροβασίλη, όλο γλύκες και σορόπια ο Δένδιας με τον Κατρούγκαλο, ενώ από κοντά και ο Κικίλιας να εξυμνεί την σεμνότητα και την ταπεινότητα του Ξανθού.

Και ω του θαύματος, όλα τα βοθροκάναλα της διαπλοκής άρχισαν να θριαμβολογούν για την ωραία ατμόσφαιρα, για τον εκπληκτικό πολιτικό πολιτισμό (μία μπουρδολογία την οποία αναμασούν για να δώσουν κύρος στην καταρρακωμένη πολιτική και στους εαυτούς τους), για το κλίμα συναίνεσης, με διαβεβαιώσεις ότι τελικά τα πάθη και τα μίση στην πολιτική είναι αστειότητες.

Σ' όσους το ονειρεύονται, και βαθιά μέσα τους ξέρουν ...

Της Τ. Γ. 

 "Να μάθεις να πετάς, αύριο ίσως μας πάρουν τους δρόμους" 

 Ναζιμ Χικμετ 

Ισως, σκέφτομαι κάποιες στιγμές, ίσως αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να μάθουμε να πετάμε...
Οταν ακόμα περισσότερους δρόμους μας πάρουν, όταν πιότερο τους φράχτες ψηλώσουν, και οι λαβύρινθοι τους δεν έχουν έξοδο.

Οταν κι αυτό το φως λιγοστέψει, τότε, ίσως τότε, κι η ανάγκη της απόδρασης μεγαλώσει...

Οταν τα πόδια άλλους δεν έχουν δρόμους να διαβούν, ίσως στην πλάτη φτερά φυτρώσουν..

Έφοδος στην κοινωνία

Του Στάθη

Σε συντηρητικούς ανθρώπους υπήρχε ο φόβος (και στους προοδευτικούς η ελπίδα) ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα έκανε «έφοδο στα Χειμερινά Ανάκτορα» και θα ασκούσε φιλολαϊκή διακυβέρνηση.

  Όντως, ο ΣΥΡΙΖΑ κατέλαβε το Μαξίμου αλλά από φιλολαϊκή διακυβέρνηση, γιοκ. Κι επ’ αυτού έχει δίκιο ο θρήνος της κυρίας Μπαζιάνα υπό τη μορφή της σοφιστείας: «πήραμε την κυβέρνηση, αλλά όχι την εξουσία». Πράγματι, την εξουσία ασκούν στη χώρα, αυτοί που την ασκούσαν, δηλαδή η Υποτέλεια και η Διαπλοκή (και η συνακόλουθη Διαφθορά). Το μόνον που προσέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτήν τη δυστοπία είναι ο κατιμάς που εγκατέστησε στο Μαξίμου.

Έγκλημα και πολιτικός κυνισμός

 Γιάννης Μακρυγιάννης

Όλοι είμαστε προσεκτικοί. Όχι γιατί δεν μπορούμε να μιλήσουμε. Αλλά διότι είμαστε σοκαρισμένοι. Πώς να καταλάβει κανείς αυτό που (μας) συνέβη; Πώς να δεχθούμε ότι μας έλαχε μία τέτοια τραγωδία. Στα 2018, μόλις λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας. Υπάρχει κάτι, που να μπορεί να δώσει μία απάντηση, μία εξήγηση; Μπροστά σε ένα τέτοιο δράμα σταματά ο νους του ανθρώπου. Είναι ανείπωτος ο πόνος, αβάσταχτη η θλίψη, βλέπεις τις εικόνες, ακούς τις κραυγές, λυγίζεις. Δεν σου μένει ικμάδα να φωνάξεις, νιώθεις δέος μπροστά στην ασύλληπτη μανία της πύρινης λαίλαπας, αδύναμος, παραδομένος, με ένα τεράστιο «γιατί» μαγκωμένο στα χείλη, αγκιστρωμένο στην καρδιά. Θα πάει καιρός γι’ αυτή τη χώρα να απαλύνει την οδύνη.

Ακόμα μια μέρα υπομονής

της Κατερίνας Γκαράνη 

Είμαστε τραγικά ανυπόφοροι ακόμη και για τους ίδιους τους εαυτούς μας. Σέρνουμε τα πόδια μας, όπως σέρνουμε το σαρκίο μας, όπως σέρνουμε τις ζωές μας έχοντας αποδεχτεί ότι είμαστε το πιο άχρηστο υλικό μιας χώρας που πρέπει να χωθεί σε φούρνους εξόντωσης. 2,294 ημέρες διανύσαμε μέχρι σήμερα από την ημέρα που ανακοινώθηκε ότι μπαίνουμε σε κατάσταση κηδεμονίας, επιτήρησης και αφαίρεσης των δικαιωμάτων. Και εμείς στην ουρά χωρίς να μάς νοιάζει ότι χάσαμε χιλιάδες ημέρες ζωής και γνωρίζοντας ότι έτσι θα συνεχιστεί μέχρι τέλους αν δεν τολμήσουμε να σκάψουμε τούνελ κάτω από το κολαστήριο, αν δεν σύρουμε κρυφά τα κασόνια με τόνους δυναμίτιδας για να τινάξουμε στον αέρα το "Ίδρυμα Ελλάδα".