Ο πόλεμος στην Ουκρανία: Άλλη μια ιστορική δικαίωση της Ρόζας!

 

Από πού και πώς ξεπήδησαν οι εθνικισμοί, οι πόλεμοι και οι φανατικοί θρησκευόμενοι, μετά από εβδομήντα (70) χρόνια σοσιαλισμού ή "σοσιαλισμού" στους λαούς της πρώην ΕΣΣΔ; 

Μια προτροπή σε όσους συνεχίζουν να την ''ψάχνουν'' για ένα άλλο αύριο: Ρόζα Λοξεμποργκ, Η ΡΩΣΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΑΣΗ!

Καλό διάβασμα!

(Και δεν ξεχνώ: Σήμερα, όλοι με τον μαχόμενο ουκρανικό λαό)! 

(

(Εξαιρετικό)!Άκρα δεξιά και κάθε είδους λαϊκισμός πίσω από τις επιθέσεις στην επιστήμη.

Ακολουθεί απόσπασμα από το έξοχο βιβλίο τού P.D Omodeo «Political Epistemology – The Problem of Ideology in Science Studies, εκδόσεις Springer, 2019».
Οι αριθμοί στις αγκύλες παραπέμπουν στο γλωσσάριο και στα επεξηγηματικά σχόλια στο τέλος τού κειμένου.
«… παρά τους περί του αντιθέτου ισχυρισμούς διαφόρων διασήμων, η διάλυση τού Σιδηρού Παραπετάσματος δεν σήμανε το τέλος των ιδεολογιών, αλλά την αντικατάσταση κάθε παλαιάς ατζέντας με μια καινούρια.

Οι νέες ατζέντες είναι κατά κύριο λόγο κρυφές. Μετά τη λήξη τού Ψυχρού Πολέμου, μεταξύ των ακαδημαϊκών επικράτησε η τάση απόκρυψης οποιασδήποτε πολιτικής τους στράτευσης. Για την ακρίβεια, αποκρύπτουν τις πολιτικές συνέπειες της γνώμης τους, ακόμη και από τους εαυτούς τους!

(Αποσπασματικές και επιλεκτικές άρες - μάρες - κουκουνάρες! Ο ελπιδοφορος "αγνός" Λενινισμός που είναι 100 χρόνια μετά την μπολσεβίκικη επανάσταση; Κάπου δεν έπρεπε να χάνει και θεωρητικά); Η ανάλυση των τροτσκιστών του μεσοπολέμου και η πορεία της ιστορίας.

(Μια κριτική ματιά, στο χτες και στο σήμερα, απ' αφορμή το άρθρο του φίλου Θανάση-29, στην επέτειο της δολοφονίας του τροτσκιστή επαναστάτη Παντελή Πουλιόπουλου από τους φασίστες καταχτητές, στο Νεζερό το 1943...)

Γράφει ο Νίκος από Βόλο

Ο Παντελής Πουλιόπουλος είναι ο βασικός θεωρητικός του τροτσκιστικού ρεύματος στην Ελλάδα του μεσοπολέμου.
Η δική του ανάλυση έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την ανάλυση, τη στρατηγική και την τακτική που χάραξε το ΚΚΕ -με την καθοδήγηση της Διεθνούς- στη δεκαετία του 1930, με καταλύτη την ανάγκη να τσακιστεί ο φασισμός (λαϊκό μέτωπο,αντιφασιστικός δημοκρατικός αγώνας κλπ.).

(Παρ΄ όλα αυτά τα ηχηρά το ερώτημα παραμένει: Σοσιαλισμός ή νέος μεσαίωνας; Σοσιαλισμός ή τεχνοκρατικός ολοκληρωτικός κοινωνικός δαρβινισμός του ύστερου καπιταλισμού της υλικής σπάνης); Ο νεοφιλελευθερισμός το πρώτο θύμα του "στρατηγού" Covid-19

Πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν πως, όταν κλείσει ο κύκλος της πανδημίας, όποτε και αν συμβεί αυτό, ο κόσμος δεν θα είναι πια ο ίδιος. Πολλά από τα μοντέλα, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτισμικά και κυρίως γεωπολιτικά που ίσχυαν μέχρι χθες δεν θα ισχύουν μεθαύριο. Ενδεχομένως να πρόκειται για υπερβολές ή και «wishful thinking» ορισμένων ευφάνταστων διεθνών παραγόντων ή συνωμοτών.

Οι «ευσεβείς αυτοί πόθοι» ωστόσο δεν εκφράζονται από εχθρούς του συστήματος ή φανατικούς αντισυστημικούς κύκλους που μάχονται την παγκοσμιοποίηση και κυνηγούν φαντάσματα. Η αρθρογραφία που ακολουθεί δημοσιεύτηκε σε ένα από τα συστημικότερα έντυπα που αναλύουν τα δεδομένα της διεθνούς διπλωματίας.

Πρόκειται για το «Foreign Affairs», που αποτελεί θεσμό. Στις παρυφές του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος των ΗΠΑ, μάλλον συντηρητικών απόψεων, βαθιά συνδεδεμένο με τον πυρήνα του αμερικανικού βαθέος κράτους, η διπλωματική αυτή επιθεώρηση εξυπηρετούσε ανέκαθεν τα αμερικανικά συμφέροντα στον Πλανήτη. Πάντα ωστόσο φιλοξενούσε όλες τις απόψεις, ακόμα και αν αυτές αντιπάλευαν βασικές και διαχρονικές γραμμές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Η διδασκαλία του Καρλ Μαρξ

Σαν σήμερα, στις 14 Μαρτίου του 1883, αφήνει την τελευταία του πνοή ο σπουδαίος φιλόσοφος, κοινωνιολόγος, ιστορικός και πολιτικός οικονομολόγος Καρλ Μαρξ. Με αφορμή την επέτειο του θανάτου του, δημοσιεύουμε το κείμενο του Β. Λένιν, του ηγέτη της Ρωσικής Επανάστασης, το οποίο  γράφτηκε για το ρωσικό Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό «Γκρανάτ» για το έργο και τη ζωή του Καρλ Μαρξ.

Διαβάστε επίσης στο tvxs.gr: Ο Μαρξ και η Ιστορία. 

Ακολουθεί το κείμενο του Β. Λένιν που δημοσιεύτηκε το 1915 στον 28 τόμο του Λεξικού «Γκρανάτ»:

(Για πληροφόρηση)! Ποιο είναι το σφάλμα της Δεξιάς – Γιατί η Αριστερά δεν έχει μέλλον

Του Σπύρου Κουτρούλη* 

Σε ένα σύντομο, αλλά εξαιρετικά πυκνό δοκίμιο, που μετάφρασε και προλόγισε άριστα ο Γ. Ρακκάς, ο Αμερικανός κοινωνιολόγος Κ. Λας επιτυγχάνει να θέσει τους λόγους για τους οποίους το δίπολο αριστερά και δεξιά έχασε την σημασία του και δεν μπορεί πλέον να εμπνεύσει ελπίδα. Θεμελιώνει με επιχειρήματα μια αίσθηση κοινή σε καθένα που παρακολουθεί και ερμηνεύει τις εξελίξεις στην χώρα μας και στον κόσμο.

Ο Καστοριάδης ήδη από το 1986 παρόμοια επεσήμανε «εδώ και καιρό, ο διαχωρισμός αριστερά-δεξιά, στη Γαλλία, όπως και αλλού, δεν ανταποκρίνεται πια στα μεγάλα προβλήματα του καιρού μας, ούτε σε ριζικά διαφορετικές πολιτικές επιλογές»(Λας, Καστοριάδης, Μισεά, Η κουλτούρα του εγωισμού, Μετάφραση Χ.Σταματοπούλου, Επιμέλεια Γ.Καραμπελιάς, Εναλλακτικές Εκδόσεις σελ. 58).

Είναι ο Καπιταλισμός, σύντροφοι

 «Το δηµόσιο χρέος, δηλαδή το ξεπούληµα του κράτους –αδιάφορο αν είναι απολυταρχικό, συνταγµατικό ή δηµοκρατικό κράτος– βάζει τη σφραγίδα του στην κεφαλαιοκρατική εποχή. Το µοναδικό κοµµάτι του λεγόµενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγµατικά στο σύνολο του λαού είναι το δηµόσιο χρέος τους (…). Το δηµόσιο χρέος γίνεται το credo (πιστεύω) του κεφαλαίου. Και από τη στιγµή που εµφανίζεται η χρέωση του δηµοσίου, τη θέση του αµαρτήµατος ενάντια στο άγιο πνεύµα, για το οποίο δεν υπάρχει άφεση, την παίρνει η καταπάτηση της πίστης απέναντι στο δηµόσιο χρέος. Το δηµόσιο χρέος γίνεται ένας από τους πιο δραστικούς µοχλούς της πρωταρχικής συσσώρευσης. Σαν σε µαγικό ραβδί προικίζει το µη παραγωγικό χρήµα µε παραγωγική δύναµη και το µετατρέπει έτσι σε κεφάλαιο, χωρίς νά ναι υποχρεωµένο να εκτεθεί στους κόπους και στους κινδύνους που είναι αχώριστοι από τη βιοµηχανική µα ακόµα κι από την τοκογλυφική τοποθέτηση. Οι πιστωτές του δηµοσίου στην πραγµατικότητα δεν δίνουν τίποτα, γιατί το ποσό που δανείζουν µετατρέπεται σε κρατικά ευκολοµεταβιβάσιµα χρεώγραφα που στα χέρια τους εξακολουθούν να λειτουργούν, όπως θα λειτουργούσαν αν ήταν ισόποσο µετρητό χρήµα (…)». ([1])

   Αυτά τα λόγια γράφτηκαν πολύ πριν οι «σωτήρες» της Ελλάδας φορτώσουν – με πρόσχημα το χρέος – τον λαό της χώρας στα αμπάρια του Τιτανικού. Πολύ πριν το ξεπούλημα της Ελλάδας πάρει την κωδική ονομασία «Μνημόνιο». 

Φουκουγιάμα: Ποιο «τέλος της ιστορίας»... «Ο Μαρξ δικαιώνεται»!

Έγινε διάσημος με τις απόψεις του περί του «τέλους της Ιστορίας», φράση με την οποία εξέφρασε τις μεγάλες ιστορικές αλλαγές του 1989 - 1991, οι οποίες έκλεισαν με την διάλυση της ΕΣΣΔ. ‘Ομως, ο Αμερικανός ακαδημαϊκός Φράνσις Φουκογιάμα, 26 χρόνια μετά, παραδέχεται, ουσιαστικά, ότι είχαν δίκιο όσοι του άσκησαν κριτική τότε πως ίσως να βιάστηκε να βγάλει συμπεράσματα.

Ο "Σταλινισμός" ως κοινωνικό - πολιτικό φαινόμενο (Ενα κείμενο του Β. Ραφαηλίδη)

Το παρακάτω κείμενο μας το έστειλε ο αναγνώστης μας Κ. Μ.    

Το κείμενο-κριτική που ακολουθεί γράφτηκε από αείμνηστο κομμουνιστή Βασίλη Ραφαηλίδη πριν από 30 χρόνια, απ΄ αφορμή την ταινία  η «Μετάνοια» του Γεωργιανού  σκηνοθέτη Τεγκίζ Αμπουλάντζε και είναι από τη συλλογή ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ εκδόσεις αιγόκερως. Πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα το ΕΘΝΟΣ και ο υπότιτλος  της κριτικής  επιγράφεται:

Friedrich Engels: Η καταστροφή του περιβάλλοντος

Ένα κείμενο του Engels για την καταστροφή του περιβάλλοντος και τον καπιταλισμό, γραμμένο στα τέλη του 19ου αιώνα και πολύ πιο σύγχρονο από διάφορες αστικές αναλύσεις της εποχής μας. Το δημοσιεύουμε με αφορμή και την συζήτηση που γίνεται για το περιβάλλον στην Ελλάδα (και όχι μόνο) και την σημερινή επέτειο από το θάνατο του συγγραφέα (5/8/1895) 

Συμπληρώνουν τα Άπαντα Μαρξ – Ένγκελς

Σε ένα ταπεινό γραφείο, στο κέντρο του Βερολίνου, βρίσκεται σε εξέλιξη το τελευταίο στάδιο μιας μνημειώδους εκδοτικής προσπάθειας, που διαρκεί ήδη έναν αιώνα, έχοντας περάσει από σαράντα κύματα. Πρόκειται για την έκδοση της πλήρους συλλογής όλων των κειμένων –βιβλίων, άρθρων, λημμάτων, διακηρύξεων, σχολίων, επιστολών κ.ά.– που έγραψαν στη διάρκεια της πολυκύμαντης ζωής τους οι ιδρυτές πατέρες της σύγχρονης σοσιαλιστικής σκέψης, ο Καρλ Μαρξ και ο Φρίντριχ Ένγκελς.

Καπιταλισμός, Πόλεμος, Ολοκληρωτισμός

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Από την κρίση της Ε.Ε. και την άνοδο της Κίνας 

στον κίνδυνο του πυρηνικού πολέμου

Εκατοντάδες εκδηλώσεις πραγματοποιηθήκαν σε όλη την επικράτεια της Κίνας με αφορμή τα 200 χρόνια από τη γέννηση του Μαρξ. Στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου, το παλαιότερο και πιο φημισμένο της χώρας, έγινε το παγκόσμιο συνέδριο για τον Μαρξισμό με τη συμμετοχή περισσότερων των εκατό διανοουμένων από τις πέντε ηπείρους και περισσότερων από 700 πανεπιστημιακών από την ίδια την Κίνα. Στο συνέδριο αυτό πήρε μέρος ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος ως ομιλητής.

Με τι θα μοιάζει μια αυθεντική αμερικανική Αριστερά του 21ου αιώνα;

Bruce A. Dixon

Ας το παραδεχτούμε, η Αριστερά στις ΗΠΑ είναι πολύ μακριά από το να διεκδικήσει την εξουσία.

Μία από τις πολλές χρήσιμες ερωτήσεις που τέθηκαν στο Αριστερό Φόρουμ της προηγούμενης εβδομάδας στη Νέα Υόρκη, κάλεσε ορισμένους από εμάς να εικάσουμε με τι θα έμοιαζε μια αυθεντική αμερικανική Αριστερά του 21ου αιώνα. Εδώ είναι οι σκέψεις μου.

Τρόμοι και βιαιότητες

 Daniel Bensaid

Ξεχασμένη σε ένα “συρτάρι” για 8 χρόνια, ιδού λοιπόν η μετάφραση στα ελληνικά ενός σημαντικού κειμένου του Ντανιέλ Μπενσαΐντ, που ίσως είναι σήμερα ακόμα πιο επίκαιρο από τότε που γράφτηκε, το 2008. Απόλαυση η ανάγνωσή του,έστω και αν η μετάφραση δεν μπορεί να αποδώσει την μαεστρία του συγγραφέα ως σπάνιου δεξιοτέχνη της γαλλικής γλώσσας. Αλλά μεγάλη και η χρησιμότητά του καθώς ο Μπενσαΐντ μάς παίρνει από το χέρι για να ξετυλίξει μαζί μας το κουβάρι του μίτου της Αριάδνης στο λαβύρινθο όλων των τρόμων και όλων των βιαιοτήτων της βάρβαρης εποχής μας… 

Γιώργος Μητραλιάς

(Αυτό το κείμενο δημοσιεύτηκε ως πρόλογος στη συλλογή άρθρων του Μάικ Ντέιβις, οι Ήρωες της Κόλασης, που εκδόθηκε τον Ιανουάριο 2007 από τις εκδόσεις Textuel).

Μπορεί ο Μαρξ να εξηγήσει τη σύγχρονη οικονομική πραγματικότητα;

Σε ένα άρθρο του Μισέλ Ισόν το 1925 ο Κέινς έγραφε: «Πώς μπορώ να αντιμετωπίσω ένα δόγμα που έχει αναγορευτεί σε Βίβλο, πράγμα που αποκλείει κάθε κριτική, έναν τόμο πολιτικής οικονομίας που έχει παραγραφεί, που δεν είναι μόνο εσφαλμένος από επιστημονική άποψη, αλλά δεν έχει οποιοδήποτε ενδιαφέρον, οποιαδήποτε πιθανή εφαρμογή στο σημερινό κόσμο;».

(Τζήμερε, πάρε το καπελάκι του Μ. Ναπολέοντα, το καλάμι σου και σκίσε το λευκό σεντόνι που σου δένει τα χέρια πίσω και... όρμα στους κουτόφραγκους, σαν άξιο τέκνο της φαιδράς πορτοκαλέας)! Τεχνολογική ανεργία - Η Τράπεζα της Αγγλίας υποκλίνεται στον Μαρξ

 
Των Φραντσέσκο Πιτσιόνι και Κόλιν Ντρούρι 
 Μετάφραση: Άβα Μπουλούμπαση
Δεν συμβαίνει συχνά οι μαρξιστές να δέχονται επαίνους από εκπροσώπους της υψηλής αστικής τάξης. Και αυτό είναι εξαιρετικά σπάνιο, αν αναλογιστούμε ότι μιλάμε για έναν «αστό» του μεγέθους του διοικητή της Τράπεζας της Αγγλίας, της αρχαιότερης κεντρικής τράπεζας του καπιταλιστικού κόσμου.
Ακόμη πιο σπουδαίο, νομίζουμε ότι είναι το θέμα για το οποίο συμφωνεί μαζί μας ο διοικητής Μαρκ Κάρνεϊ: η ανάπτυξη της τεχνολογίας, που έχει στόχο την αυτοματοποίηση της παραγωγής, θα προκαλέσει σίγουρα μαζική ανεργία πρωτόγνωρων διαστάσεων. Με αναπόφευκτες κοινωνικές εντάσεις που –ούτε λίγο ούτε πολύ– θα μπορούσαν να επαναφέρουν την «κεντρικότητα του μαρξισμού».

I. Wallerstein: «Διαβάστε τον Καρλ Μαρξ! Μη διαβάσετε γι’ αυτόν, διαβάστε τον ίδιο»

Σήμερα συμπληρώνονται 200 χρόνια από τη γέννηση του Καρλ Μαρξ. Με αυτή την αφορμή, ο καθηγητής Μαρτσέλο Μούστο* συνομίλησε με τον Ιμάνουελ Βαλερστάιν**, έναν από τους κορυφαίους μελετητές του έργου του Μαρξ. Το κείμενο αυτό που δημοσιεύει για την Ελλάδα η «Εφ.Συν.» έχει μεταφραστεί και σε άλλες επτά γλώσσες, για να διαβαστεί σε όλο τον κόσμο.

Η «κρυμμένη» δυναμική μιας σύγχρονης εφαρμοσμένης ανατρεπτικής-επαναστατικής πολιτικής

Θοδωρής Βουρεκάς

Βρισκόμαστε, όπως είναι σε όλους μας φανερό, σε ένα μεταίχμιο κρίσιμων εξελίξεων. Είναι επομένως ανάγκη, περισσότερο από ποτέ, ως αντικαπιταλιστική αριστερά και ειδικότερα ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ, να κάνουμε από τώρα βήματα για μια εφαρμοσμένη ανατρεπτική-επαναστατική πολιτική. Επαναστατική πολιτική στην πράξη, κι όχι να μας χαρακτηρίζει κυρίως η επαναστατική ρητορική.

(Όχι στους "αριστερούς" πολιτικούς, λέει. Ο Λαφαζάνης, ρε παιδιά, δεν δηλώνει ριζοσπάστης αριστερός); «Το μάθημα από την εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ είναι “ποτέ ξανά!”»

Ο Χόλογουεϊ λέει ότι το κίνημα των Ζαπατίστας αποτελεί πηγή έμπνευσης για την Αριστερά σε όλο τον κόσμο και αναρωτιέται πώς μπορούμε να στοχαστούμε ένα μέλλον πέρα από τον καπιταλισμό. Χαρακτηρίζει την Ελλάδα γη της ελπίδας που διαψεύστηκε και καλεί να μη δοθεί καμία εμπιστοσύνη σε «αριστερούς» ηγέτες όπως ο Τζέρεμι Κόρμπιν και ο Μπέρνι Σάντερς. Συνέντευξη στον Τάσο Τσακίρογλου και στην Εφημερίδα των Συντακτών

• «Ρέκβιεμ για ένα όνειρο; Ελπίδα και απελπισία σήμερα». Αυτό είναι το θέμα της διάλεξής σας στην Αθήνα. Πώς μπορούμε να ανακτήσουμε την ελπίδα;

Εξαιρετικό)! Λάνθασμένα δεδομένα, λανθασμένα συμπεράσματα

Η Τουρκία έχει εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια στο εγγύτερο "εργοστάσιο” της Ασίας στη Δύση. Αν ο τουρκικός παραγωγικός ιστός χάσει την πρόσβαση στις αγορές της Δύσης θα καταστραφεί καθώς η δυνατότητα καταναλωτικής απορρόφησης της Ρωσίας είναι αστεία. Η Ρωσία έχει κατά κεφαλήν εισόδημα χαμηλότερο και από αυτό της Τουρκίας. To AΕΠ της Ρωσίας το 2016 ήταν περί τα 3,3 τρισ. δολ. και της Τουρκίας περί 2 τρισ. δολ. Η πρώτη έχει διπλάσιο πληθυσμό από τη δεύτερη. Το ΑΕΠ της Ε.Ε. υπολογίζεται πάνω από 20 τρισ. δολ. και των ΗΠΑ άλλο τόσο.

Τις προάλλες διάβαζα τα παραπάνω σε άρθρο τού -προσφάτως βραβευμένου- οικονομικού -πλην άνευ πανεπιστημιακών σπουδών- δημοσιογράφου Κώστα Στούπα και ομολογώ ότι μου κόπηκε η ανάσα. Αν η Τουρκία έχει φτάσει να παράγει 2 τρισ. ετησίως, η κατάσταση είναι πολύ πιο επικίνδυνη απ' όσο φανταζόμαστε. Ευτυχώς, η μανία που έχω να διασταυρώνω τα πάντα (σε συνδυασμό, βεβαίως, με την άποψή μου περί του τι εστί Στούπας) με ηρέμησε μέσα σε λιγώτερο από πέντε λεπτά. Ιδού τι ανακάλυψα, με ελάχιστο ψάξιμο, σε μορφή διαγράμματος:

[Διάγραμμα: Cogito ergo sum]