Σε προηγούμενη ανάρτηση
μας είχαμε αναφερθεί στο ζήτημα της ενότητας της αριστεράς και τους κινδύνους
που αυτό κρύβει. Συμπληρωματικά κρίνουμε απαραίτητο να αναφερθούμε και στο τι
κάνουμε, ποιο είναι δηλαδή εκείνο το σχέδιο που θα βγάλει την αριστερά από την
κρίση, με ποιόν τρόπο θα διαμορφωθεί δηλαδή το μέτωπο που θα στρατεύσει πίσω από
το σχέδιο του την εργατική τάξη και τους συμμάχους της και φυσικά τι πρέπει να
λέει αυτό το μέτωπο ώστε να μπορέσει ο λαός μας να βγει στην αντεπίθεση και να
χαράξει έναν άλλο δρόμο ανάπτυξης για τούτο τον τόπο.
Πρώτα απ’ όλα θεωρούμε απαραίτητο
να προβούμε σε μερικές διευκρινήσεις για το τι ακριβώς εννοούσαμε όταν
στρεφόμασταν εναντίον του συνθήματος της «ενότητας της αριστεράς», επειδή (με
ευθύνη κυρίαρχα του συντάκτη) κάποια από τα σημεία που θίγονται παρερμηνεύτηκαν
από πολλούς αναγνώστες. Όταν διαχωριζόμασταν από μια γενικόλογη
επίκληση της «ενότητας της αριστεράς» αναφερόμασταν στις φωνές που βλέπουν τη
λύση την ενότητα των αριστερών δυνάμεων σε μια «αριστερή κυβέρνηση», χωρίς να
αντιλαμβάνονται ότι για να βγει ο λαός από την εξαθλίωση που του επιβάλλουν
είναι απαραίτητες ευρύτερες τομές, όπως η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ και η
μονομερής διαγραφή του χρέους. Αναφερόμασταν όχι στον κόσμο που αγωνίζεται και
προβληματίζεται για το πώς πάνε τα πράγματα στην αριστερά, αλλά στον κόσμο
εκείνον που περιμένει παθητικά στο σπίτι του περιμένοντας από την αριστερά να
του λύσει τα προβλήματα του, κάνοντας της μάλιστα υποδείξεις για το τι πρέπει να
κάνει. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι αυτό έγινε κατανοητό από την πλειοψηφία των
αναγνωστών μας.
Κατά την γνώμη μας όμως δεν
μπορεί να υπάρξει «αριστερή» διαχείριση του συστήματος και ακόμα και αν έρθει
μια κυβέρνηση αριστερών δυνάμεων δεν θα μπορέσει να κάνει και πολλά προς όφελος
των εργαζομένων. Σε καμία περίπτωση δεν απορρίπτουμε την ενότητα μέσα στο
κίνημα, την κοινή δράση, τις κοινές πορείες κλπ ειδικά σε θέματα όπως τα
χαράτσια, οι πρωτοβουλίες στις γειτονιές, των ευρύτερο συντονισμό αυτών των
διαφορετικών πρωτοβουλιών κλπ, σε θέματα δηλαδή που δεν απαιτούν μια πιο
προγραμματική σύγκλιση, η κοινή δράση και συμπόρευση των αριστερών δυνάμεων όχι
απλά είναι χρήσιμη, μα και απαραίτητη και την επικροτούμε απόλυτα.
Από εκεί και πέρα όμως, επειδή ακριβώς ζούμε σε μια εποχή όπου συντελείται μια καθεστωτική αλλαγή και ένα απλό κίνημα διαμαρτυρίας, όσο μαζικό και αν είναι δεν είναι σε θέση να αναγκάσει τον αστικό συνασπισμό εξουσίας να πάρει πίσω τα μέτρα και τα μνημόνια. Δεν μπορείς να λες απλά «όχι στο μνημόνιο» χωρίς να λες τι θα γίνει με το χρέος, με το ευρώ και τις τράπεζες, ποια θα είναι η θέση της Ελλάδας απέναντι στην ΕΕ, πως θα ξαναπάρει μπρος η παραγωγή ώστε να τραφεί ο λαός. Είναι κρίσιμο σήμερα για την αριστερά να αναγνώσει ότι είναι ακριβώς στα ζητήματα του χρέους και του ευρώ που συμπυκνώνονται οι αντιθέσεις της συγκυρίας Δεν θα πρέπει ο λόγος της να μείνει μόνο στην άρνηση, μα θα πρέπει να δώσει και θετικό πρόταγμα, ότι η Ελλάδα έχει τις προϋποθέσεις να εξελιχτεί σε αδύναμο κρίκο της ΕΕ και να καταβάλουμε όλες μας τις δυνάμεις για να συμβεί αυτό. Να βρεθεί επιτέλους μαζί και να φουσκώσει το διάχυτο για την ώρα ριζοσπαστικό δυναμικό της αριστεράς ξεπερνώντας τα αδιέξοδα τόσο του φιλοευρωπαϊσμού, όσο και του σεχταρισμού
Είναι επίσης κρίσιμο σήμερα για
την αριστερά να ξαναγίνει ανατρεπτική, να συγκροτήσει ένα πλατύ λαϊκό κίνημα, να
βάλει τις μάζες σε δράση και όχι να μείνει απλώς στην εκπροσώπηση της
διαμαρτυρίας. Οι δυνατότητες που ανοίγονται σήμερα για την απεύθυνση της
αριστεράς σε ευρύτερα ακροατήρια που μέχρι τώρα ηγεμονεύονταν από την αστική
ιδεολογία και στρατεύονταν πίσω από τα ιδεολογήματα της «ισχυρής Ελλάδας» και
του «ισχυρού Ευρώ» και τώρα προλεταριοποιούνται είναι μεγάλες και θα ήταν
καταστροφικό να αγνοηθούν.
Ακριβώς επειδή η κρίση σε συνδυασμό με την πολιτική του μνημονίου αναδιατάσσει τις κοινωνικές συμμαχίες σε όλο το εύρος της κοινωνίας, αλλάζει και τους συσχετισμούς μέσα στην αριστερά. Στρώματα που στο παρελθόν ασπάζονταν έναν αριστερό συνδιαχειριστικό πρόταγμα πλέον μπορεί να μετακινούνται προς τα δεξιά, ενώ άλλα έλκονται πλέον από έναν αριστερό ριζοσπαστικό λόγο και απαιτούν ευρύτερες ανατροπές. Η αλλαγή του ακροατηρίου απεύθυνσης, άρα και των συμφερόντων που καλείται να εκπροσωπήσει η αριστερά, είναι φυσικό να οξύνει και την ιδεολογική διαπάλη εντός της αριστεράς.
Αυτή η ιδεολογική διαπάλη,
ανάμεσα στον επαναστατικό και τον ρεφορμιστικό δρόμο δεν είναι κάτι καινούργιο,
ούτε είναι από μόνο του πρόβλημα αφού τα διαφορετικά σχέδια κρίνονται εν τέλει
μέσα στις μάζες. Το κακό είναι όταν αυτή η σύγκρουση ανάγεται σε κύριο στόχο και
ξεχνιέται ότι ο κύριος αντίπαλος είναι η αστική τάξη και το συμμαχικό μπλοκ το
οποίο αυτή συγκροτεί.
Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι η
αριστερά να ενωθεί ως έχει αλλά να ανσυνθεθεί και να μετασχηματιστεί. Η συγκυρία
δεν αποζητά μια αριστερά που θα λειτουργεί ως χώρος υποδοχής πασοκικών στελεχών
που εγκαταλείπουν το καράβι που βουλιάζει, αλλά μια αριστερά που θα εκπροσωπεί
τόσο τα μεσοπρόθεσμα, όσο και τα μακροπρόθεσμα ταξικά συμφέροντα των
εργαζομένων.
Έχουμε έτοιμες τις απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα; Σίγουρα όχι. Μα διατηρούμε βαθιά εμπιστοσύνη στη δημιουργική δράση των μαζών, μέσα από την οποία μπορούν να λυθούν τα όποια προβλήματα θέτει κάθε φορά η συγκυρία. Γι’ αυτό το λόγο το επόμενο διάστημα θα πρέπει να κλιμακωθούν οι αντιδράσεις και η ανυπακοή. Να συγκροτηθεί ένα μέτωπο σε αντικαπιταλιστική-ανατρεπτική κατεύθυνση οι δυνάμεις του οποίου θα συμβάλλουν από κοινού στην ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, στον ευρύτερο δυνατό συντονισμό των αγώνων, στη στήριξη όλων των μορφών λαϊκής αυτοοργάνωσης ξεπερνώντας διαιρέσεις και ιδιοκτησιακές λογικές. Το οποίο μέτωπο θα επιδιώκει να επιβάλει μια σειρά από μέτρα ανακούφισης των κυριαρχούμενων τάξεων, όπως σε πρώτη φάση μπορεί να είναι η στάση πληρωμών (στην κατεύθυνση διαγραφής του χρέους), η έξοδος από το ευρώ, η εθνικοποίηση τραπεζών, η ριζική αναδιανομή του εισοδήματος και η υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας)
Η εμπειρία που έχουν συσσωρεύσει οι Έλληνες εργαζόμενοι τους επιτρέπει να οραματίζονται ότι μπορούν οι ίδιοι να αναλάβουν την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, καθώς γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα ποιες είναι οι κατάλληλες εκείνες τεχνικές και εφαρμογές, πως να γίνουν πραγματικά χρήσιμες, φθηνότερες και φιλικές προς το περιβάλλον δημόσιες υποδομές, πώς να υπάρξει ανάπτυξη χωρίς μεσάζοντες, εργολάβους και προμηθευτές που εκτινόσουν την τιμή του τελικού προϊόντος και λεηλατούν το λαϊκό εισόδημα. Μια παραγωγική ανασυγκρότηση σε σοσιαλιστική κατεύθυνση με αμφισβήτηση των υφιστάμενων παραγωγικών σχέσεων, τη χάραξη ενός διαφορετικού δρόμου ανάπτυξης με άξονα τις λαϊκές ανάγκες. Γιατί το όραμα του σοσιαλισμού δεν είναι γενικά και αόριστα μια ιδέα, δεν είναι ζήτημα του μακρινού μέλλοντος, ούτε θα προκύψει αυτόματα, αλλά είναι ζήτημα της ταξικής πάλης και της παρέμβασης σε αυτήν της αριστεράς. Της σωστής ανάγνωσης της συγκυρίας και των δυνατοτήτων που ανοίγονται για τον λαό και της βαθιάς πεποίθησης στην αστείρευτη δημιουργικότητα των μαζών όταν αυτές εισβάλουν στο προσκήνιο της ιστορίας, όταν αυτές αποφασίσουν να πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους.
Ο χρόνος όμως που έχουμε δεν είναι άπειρος. Και η
ιστορία δεν θα μας περιμένει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου