Εξόριστοι στον κόσμο της ανασφάλειας. Πού μας κατάντησαν τα εθνικά τρωκτικά!

ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΠΟΡΤΑΣ

Ανθρωποι με δεκαετίες δουλειάς σε θέσεις ευθύνης, αλλά και νέοι με πτυχία και όνειρα βρίσκονται ξαφνικά εκτός αγοράς εργασίας και προστίθενται στις στρατιές των ανέργων. «Εψαξα παντού. Ούτε δουλειές του ποδαριού δεν βρίσκω. Μου στέρησαν τη ζωή», λέει 54χρονος που έχασε τη δουλειά του τον περασμένο Μάρτιο

«Το αυτοκίνητο δεν το κινούμε εδώ και καιρό λόγω βενζίνης, ενώ δεν έχουμε βάλει πετρέλαιο θέρμανσης και δεν πρόκειται να βάλουμε» λένε ο Γιώργος και η Χρύσα

Τον περασμένο Μάρτιο ο Γιώργος Βαλατσός έχασε τη δουλειά του. Μετά 12 χρόνια η βιομηχανία σκυροδέματος στην οποία δούλευε του ανακοίνωσε την απόλυσή του. Περικοπές προσωπικού.

«Μου ήρθε κεραμίδα. Είχα δώσει ένα κομμάτι του εαυτού μου σε αυτήν τη δουλειά». Ο κ. Βαλατσός είναι 54 χρόνων. Αν και με χρόνια δουλειάς στις πλάτες του, δεν βρίσκεται κοντά στη σύνταξη. «Κι αυτό είναι που με τρομάζει πιο πολύ από όλα».

Η 47χρονη γυναίκα του, Χρύσα Χατζηπαυλή, μαθηματικός, είναι μακροχρόνια άνεργη. Εργαζόταν σε φροντιστήρια μέχρι το 2006. Από τότε δεν μπορεί να βρει δουλειά και το μοναδικό εισόδημά της είναι ορισμένα σποραδικά ιδιαίτερα μαθήματα.

«Νιώθω σαν να έχω πατήσει το pause και είναι όλα σε αναμονή» εξομολογείται η 24χρονη Εύη Αποστολάκη

Ο Γιώργος και η Χρύσα από τον Βύρωνα δεν έβαλαν φέτος πετρέλαιο θέρμανσης. Ούτε κινούν πια το αυτοκίνητό τους. Προς το παρόν ζουν με το επίδομα ανεργίας. Και τρώνε από τα έτοιμα. Οπως και χιλιάδες άλλοι Ελληνες, νέοι και μεσήλικες, οικογενειάρχες, επιστήμονες, δανειολήπτες, πρώην στελέχη επιχειρήσεων αλλά και άνθρωποι του μεροκάματου.

Στην Ελλάδα της κρίσης η ανεργία θερίζει. Οι στατιστικές αποτυπώνουν μια πραγματικότητα εφιαλτική. Οι ουρές στα υποκαταστήματα του ΟΑΕΔ την επιβεβαιώνουν. Η μεσαία αστική τάξη της Ελλάδας σφαγιάζεται.

Στους «μόνιμα άνεργους» ανήκει, όπως λέει με αυτοσαρκασμό, ο 52χρονος Αχιλλέας Ζιρώ, ο οποίος είναι χωρίς δουλειά από το 2009

Στον βωμό της κρίσης δεν παροπλίζονται μοναχά ανειδίκευτοι εργάτες ή εκείνοι που ζούσαν κοντά στο όριο της φτώχειας. Ανθρωποι με πτυχία, με δεκαετίες δουλειάς σε θέσεις ευθύνης, που είχαν οργανώσει τη ζωή τους με άλλους κανόνες βρίσκονται ξαφνικά εκτός νυμφώνος, σε μια εποχή που τα έξοδα του οικογενειακού προϋπολογισμού πολλαπλασιάζονται ραγδαία.

Κάθε μέρα ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι της διπλανής πόρτας προστίθενται στις στρατιές των ανέργων.

«Αν δεν το βιώσεις, δεν μπορείς να καταλάβεις», εκτιμά ο κ. Βαλατσός. Είχε σπουδάσει σκηνοθεσία και κινηματογράφο, αλλά δεν ασχολήθηκε ποτέ με τον χώρο. Δούλευε, όμως, 23 συνεχή χρόνια.

«Αισθάνεσαι ότι σε πετάνε έξω από ένα κινούμενο τρένο. Στα 54 ποιος θα με πάρει για δουλειά; Εψαξα παντού. Ούτε δουλειές του ποδαριού δεν βρίσκω. Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω. Το μυαλό μου έχει σταματήσει. Μου στέρησαν τη ζωή». Προσπάθησαν να φύγουν στο εξωτερικό, στην Αυστραλία, την Ινδία, την Κορέα, αλλά ο Γιώργος έχει ξεπεράσει το ηλικιακό όριο μετανάστευσης.

«Ποτέ δεν είχαμε πιεστεί τόσο. Μας ήρθαν όλα ξαφνικά. Αναγκάζομαι και απευθύνομαι σε θείους και γείτονες συνταξιούχους που μπορούν να βοηθήσουν με 100-200 ευρώ τον μήνα», συμπληρώνει η κ. Χατζηπαυλή.

«Δεν υπάρχει φως»
Ευτυχώς δεν έχουν στεγαστικό δάνειο. Το σπίτι που μένουν μαζί με τα παιδιά τους, δύο αγόρια 17 και 18 ετών, είναι δικό τους. Ενα διαμέρισμα 75 τ.μ. στον Βύρωνα, που το πήραν με αντιπαροχή. Το τέλος ακινήτων ήρθε 370 ευρώ. Δεν το έχουνε πληρώσει. «Είμαι στα πρόθυρα να εκραγώ. Αν κινούνταν κάπως η αγορά και υπήρχε μια προοπτική, να κάνω υπομονή. Αλλά δεν κινείται τίποτα. Δεν υπάρχει φως».

Το αυτοκίνητο δεν το κινούν εδώ και καιρό λόγω βενζίνης. Πετρέλαιο θέρμανσης δεν έχουν βάλει και δεν πρόκειται να βάλουν φέτος.

«Από τις έξι οικογένειες της πολυκατοικίας μόνο η μία είναι σε θέση να πληρώσει. Οι υπόλοιποι είμαστε για κλάματα. Ξεθάψαμε μια παλιά σόμπα υγραερίου από την αποθήκη, την καθαρίσαμε και ζεσταινόμαστε. Φτιάχνουμε και ατμόσφαιρα»...

24χρονη πτυχιούχος της Φιλοσοφικής
«Εχω στείλει παντού βιογραφικά, αλλά τίποτα»

«Νιώθω σαν να βρίσκομαι στο χολ ενός σπιτιού, αλλά δεν μπορώ να μπω σε κανένα δωμάτιο. Απλά περιμένω. Σαν να έχω πατήσει το pause και είναι όλα σε αναμονή. Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι να εγκλωβιστώ σε αυτή την κατάσταση, να 30αρίσω και να μην έχω βρει ακόμη δουλειά».

Η 24χρονη Εύη Αποστολάκη αποφοίτησε από το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Ρεθύμνου και έκτοτε ψάχνει για δουλειά, μάταια.

«Στον τομέα μου δεν υπάρχει προοπτική. Εχω στείλει παντού βιογραφικά. Αναζήτησα, επίσης, δουλειά σε εκδοτικούς οίκους και βιβλιοπωλεία. Μετά άρχισα να ψάχνω το οτιδήποτε. Δούλεψα για λίγο σε ένα τηλεφωνικό κέντρο, αλλά οι συνθήκες ήταν απαράδεκτες. Οσο περνάει, όμως, ο καιρός τόσο πέφτει ο πήχης των προσδοκιών».

Ούτε δουλειά part time δεν μπορεί πια να βρει. Πόσω μάλλον να κάνει προγραμματισμό ζωής για στοιχειώδη πράγματα.

«Δεν είναι δυνατόν να ζητάνε διδακτορικό για γραμματειακή υποστήριξη σε φροντιστήριο. Αλλά ό,τι και να ζητήσεις πια υπάρχει... Πριν από πέντε χρόνια μπορούσες να βρεις άνετα κάτι αξιοπρεπές».

Μένει φυσικά με τους γονείς της και κρατά ανοιχτό το ενδεχόμενο της μετανάστευσης. «Εχω θέσει στον εαυτό μου διορία μέχρι τον Φλεβάρη για να δω τι θα γίνει. Αλλά από την άλλη, η γη της επαγγελίας δεν υπάρχει πια. Δεδομένης της κατάστασης, η Ευρώπη δεν είναι εύκολη λύση».

Από διευθυντής πωλήσεων... μακροχρόνια άνεργος
«Τα πράγματα είναι αδιέξοδα, τραγικά»

«Το παλεύουμε. Δεν το βάζουμε κάτω. Αν και ξέρουμε πως οι μεγάλες δυσκολίες είναι μπροστά μας».

Ο 52χρονος Αχιλλέας Ζιρώ ανήκει στους μακροχρόνια άνεργους. Στους «μόνιμα άνεργους», όπως λέει με αυτοσαρκασμό. Σπούδασε μάρκετινγκ σε κολέγιο της Αθήνας και για δεκαετίες εργαζόταν στον κλάδο της βιομηχανίας τροφίμων. Αρχικά ως πωλητής και στη συνέχεια από διάφορες θέσεις ευθύνης. Μέχρι το 2009 ήταν διευθυντής πωλήσεων σε εταιρεία κατασκευής συσκευασιών για τρόφιμα.

Η απόλυση
«Το 2007 μεταφέρθηκε η γραμμή παραγωγής στην Αλβανία. Στην Ελλάδα έμεινε μόνο η αποθήκη και κάποιο τμήμα πωλήσεων. Η εταιρεία απασχολούσε 980 άτομα και σήμερα έχουν μείνει περίπου 120». Πριν δυόμισι χρόνια ήρθε η σειρά του να απολυθεί. «Εχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου». Εψαξε για δουλειά στον κλάδο του χωρίς αποτέλεσμα. Για λίγους μήνες συνεργάστηκε με μια μεσιτική εταιρεία. Από τον Σεπτέμβριο του 2009 είναι άνεργος. Το ίδιο και η 55χρονη γυναίκα του, που περιμένει την έκδοση της σύνταξής της. Από το ΙΚΑ την ενημέρωσαν πως καλώς εχόντων των πραγμάτων θα βγει τον Μάιο. Τον περασμένο Οκτώβρη διεκόπη και το δικό της επίδομα ανεργίας.

«Γενικώς είναι αδιέξοδα τα πράγματα, τραγικά», λέει ο κ. Ζιρώ. Αν και μετά από δύο πρόσφατα εμφράγματα και μία εγχείρηση «μπαϊπάς» προσπαθεί να μην τα βλέπει όλα μαύρα. Από τον Μάρτιο έχουν παγώσει τις δόσεις του στεγαστικού δανείου. Μένουν σε ένα άνετο σπίτι στην Κηφισιά, το οποίο όμως ακόμη χρωστούν στην τράπεζα. Εχουν υποχρεώσεις από καταναλωτικά δάνεια, ενώ δύο ακίνητα που διαθέτουν επί της Μεσογείων μένουν εδώ και πολλούς μήνες ανοίκιαστα. «Προσπαθούμε να τα πουλήσουμε, αλλά δεν υπάρχει ενδιαφέρον».

Περικοπές
Με τη γυναίκα του έχουν έναν γιο 20 χρόνων και μία κόρη στα 16. «Τα παιδιά είναι πολύ συνειδητοποιημένα και το παλεύουν. Εχουμε αναγκαστεί να κάνουμε πολλές περικοπές, αν και ποτέ δεν ήμασταν καταναλωτικοί εκ πεποιθήσεως».

Τη ΔΕΗ με το ειδικό τέλος δεν την έχουν πληρώσει. «Υποτίθεται πως ζούμε σε μια μεγαλοαστική περιοχή, αλλά στη γειτονιά υπάρχουν άνθρωποι από τους οποίους η ΕΥΔΑΠ έχει πάρει το ρολόι του νερού κι άλλοι που πηγαίνουν τη νύχτα στην Πεντέλη και κόβουν ξύλα για θέρμανση»...

ethnos.gr