Τώρα ξέρω

Πάει χρόνια τώρα. Ξανά και ξανά η ίδια απορία. Μα γιατί πήγαιναν;

Σαν πρόβατα επί σφαγή. Δίχως όμως το άλλοθι της άγνοιας. 

Κι όμως πήγαιναν. Μάζευαν τα μπογαλάκια, σκύβαν τα κεφάλια, μπαίναν στη σειρά και πήγαιναν. 

Κι ας ήξεραν κατά βάθος. Δεν μπορεί, παρά να ήξεραν. Ακριβέστερα, όφειλαν να ήξεραν.

Οπότε αναρωτιέμαι. Τι; Τι ήλπιζαν ότι θα κέρδιζαν ή τουλάχιστον ότι δεν θα έχαναν αν πήγαιναν; Μήπως, λέω μήπως, θα ήταν χίλιες φορές καλύτερα αν αντιστέκονταν. Έστω και συμβολικά, έστω και απελπισμένα. 

Αλλά κοιτώ γύρω μου. Δυο μνημόνια και ένα τρίτο στα σκαριά. Ίσον μια οικονομική γενοκτονία. Θαρρώ ότι όχι απλώς βρήκα την απάντηση. Πάει πολύς καιρός τώρα που τη ζω. Στο πετσί μου. Μαζί μ' ολάκερο τον τόπο.

http://ixnilasies.blogspot.gr/