ΔΥΟ ΝΕΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ...ΣΥΓΚΛΙΣΕΙΣ

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Ο ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΣΤΟ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΟ 19ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ

Η Iskra αναδημοσιεύει από το διάλογο του Ριζοσπάστη (Σάββατο 09/02) για το 19^ο Συνέδριο του ΚΚΕ άλλα δύο ενδιαφέροντα άρθρα.Το πρώτο του Θοδωρή Δημητράκου, το οποίο εξετάζει αρκετά διεισδυτικά κριτικά την αλλαγή της πολιτικης ταυτότητας του ΚΚΕ και της στρατηγικής συμμαχιών του, και το δεύτεροτου Δημήτρη Μπράχου, το οποίο κινείται σε διαφορετική κατεύθυνση αλλά,μεταξύ άλλων, καυτηριάζει  την εκ των προτέρων άρνηση του ΚΚΕ για συνερασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, αντιπροτείνοντας την ανάγκη να προβάλλει το ΚΚΕ τις θέσεις για μια τέτοια συνεργασία, ώστε να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που πρέπει να απολογείται.
(Βρείτε εδώ και εδώ τα προηγούμενα άρθρα που έχει δημοσιεύσει η Iskra από τον προσυνεδριακό διάλογο του ΚΚΕ)

Να υπογραμμίσουμε πως όταν χαρακτηρίζουμε ενδιαφέροντα τα άρθρα από τον προσυνεδριακό διάλογο του ΚΚΕ που αναδημοσιεύει η Iskra, αυτό καθόλου δεν σημαίνει ότι υποτιμούμε και θεωρούμε ως μη ενδιαφέροντα όλα τα άλλα κείμενα του διαλόγου. Κάθε άλλο! Απλώς η Iskra δημοσιεύει ορισμένα από τα κείμενα του διαλόγου που έχουν μια περισσότερο κριτική στάση έναντι της κεντρικής πολιτικής του ΚΚΕ, θεωρώντας ότι αυτά ενδιαφέρουν, ίσως, περισσότερο και τους αναγνώστες μας, γιατί, πέραν ων άλλων, μπορεί να είναι πιο κοντά στην ανάγκη για την κοινή δράση, τη συνεργασία και τη συμπαράταξη όλων των αριστερών δυνάμεων στη βάση κοινού ριζοσπαστικού προγράμματος προοδευτικής διεξόδου από την κρίση με σοσιαλιστική προοπτική!

"Από το 15ο στο 19ο: Εμπλουτισμός ή Αναθεώρηση;"

Του ΘΟΔΩΡΗ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΥ

Ένα προγραμματικό συνέδριο είναι σταθμός στην ιστορία κάθε ΚΚ διότι το Πρόγραμμα - μαζί βεβαίως με το Καταστατικό - χαράσσουν τα βασικά όρια του Κόμματος. Προσδιορίζουν το σκληρό πυρήνα της ιδεολογικοπολιτικής του ταυτότητας και συγκροτούν το μίνιμουμ συμφωνίας μεταξύ των μελών του. Επομένως, αλλάζοντας Πρόγραμμα είναι ζωτικό να αναρωτηθούμε κατά πόσο αλλάζουμε ταυτότητα ως κόμμα. Για αυτό το λόγο θα πρέπει να αντιπαραβάλλουμε το προσχέδιο προγράμματος (εφεξής Προσχέδιο) που τίθεται προς ψήφιση στο 19ο Συνέδριο προς το ισχύον Πρόγραμμα (εφεξής Πρόγραμμα)1 που ψηφίστηκε από το 15ο Συνέδριο.

Τόσο το Πρόγραμμα όσο και το Προσχέδιο προσδιορίζουν την εποχή μας ως εποχή περάσματος στο σοσιαλισμό και αναδεικνύουν ως τελικό σκοπό του κόμματος την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Αμφότερα προδικάζουν το χαρακτήρα της επανάστασης ως σοσιαλιστικό και εντοπίζουν στο ίδιο περίπου σύνολο κοινωνικών δυνάμεων την κινητήρια δύναμη αυτής της αλλαγής. Κάπου εδώ φαίνεται να τελειώνουν οι ομοιότητες και να ξεκινούν ορισμένες αγεφύρωτες διαφορές.

Στο πρόγραμμα ο σύγχρονος καπιταλισμός ορίζεται ως κρατικομονοπωλιακός (σελ.11) ενώ στο Προσχέδιο ως μονοπωλιακός (θέση 62)2, παράλληλα το τελευταίο καινοφανώς διακηρύσσει πως ο ελληνικός καπιταλισμός «βρίσκεται στο ιμπεριαλιστικό στάδιο ανάπτυξής του» (θ. 72). Στο Πρόγραμμα η θέση της Ελλάδας στο ιμπεριαλιστικό σύστημα προσδιορίζεται ως ενδιάμεση και εξαρτημένη (σελ. 19), ενώ στο προσχέδιο ως ενδιάμεση με εξαρτήσεις (θ. 5), ενώ επίσης γίνεται λόγος για αλληλεξάρτηση των οικονομιών (θ. 71)3. Στο Πρόγραμμα η στρατηγική για τη συγκέντρωση δυνάμεων για την επαναστατική αλλαγή είναι το αντιιμπεριαλιστικό - αντιμονοπωλιακό - δημοκρατικό μέτωπο (ΑΑΔΜ) (σελ. 25 ), ενώ στο Προσχέδιο το εργατικό-λαϊκό μέτωπο (ΕΛΜ) (θ. 60 κα) που συγκροτείται σε αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική βάση.

Επισημαίνω επιγραμματικά τις παραπάνω πολύ ουσιώδεις διαφορές, λόγω έλλειψης χώρουκαι καλώ κάθε σύντροφο να διερευνήσει και να αναλογιστεί τη σημασία τους. Θα σταθώ σε αυτό που θεωρώ το κύριο ζήτημα στρατηγικής.

Το ΑΑΔΜ στοιχίζει δυνάμεις σε ΑΑΔ κατεύθυνση και με προσδιορισμένους τους βασικούς στόχους πάλης (11 σημεία που προσδιορίζει το Πρόγραμμα σελ. 32 - 38), οι οποίοι δεν απαιτούν τη συμφωνία με το σοσιαλισμό. Η συσπείρωση και η κλιμάκωση του αγώνα στη βάση αυτών των στόχων υπηρετούν την άμεση ανακούφιση του λαού ταυτόχρονα με τη συγκέντρωση δυνάμεων που θα διεκδικήσει την εξουσία. Είναι βασικό πως η βάση συσπείρωσης δεν περιλαμβάνει αναγκαστικά τη συμφωνία με το σοσιαλισμό, παρόλο που ανοίγει δρόμο για αυτόν.

Το ΕΛΜ από την άλλη, έχει «αντιμονοπωλιακό - αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό» (θ. 62), το οποίο σημαίνει πως η βάση συσπείρωσης περιλαμβάνει αναγκαστικά τη συμφωνία με το σοσιαλισμό, θέση η οποία εκτός του ότι βρίσκεται σε σύγκρουση με το ισχύον πρόγραμμα, αντιφάσκει με τις βασικές παραδοχές του μαρξισμού - λενινισμού. Αν η μόνη αντικαπιταλιστική δύναμη σε μια κοινωνία είναι η εργατική τάξη (κατά τη Μ-Λ θεωρία), τότε η βάση της συμμαχίας της με άλλες κοινωνικές δυνάμεις δεν μπορεί να είναι αντικαπιταλιστική, διότι τότε θα σήμαινε πως υπάρχουν και άλλες αντικαπιταλιστικές δυνάμεις4 πλην του προλεταριάτου. Είναι επίσης ασυνεπής με την Ιστορία του κόμματος.

Οι διαφορές δεν είναι λεκτικές. Συνιστούν αναθεώρηση της προγραμματικής μας αντίληψης και στροφή στη στρατηγική μας. Έχουν να κάνουν με το κομβικό πολιτικό ζήτημα: σε τι γραμμή πάλης συσπειρώνουμε. Αν συσπειρώνουμε στη βάση της συμφωνίας με το σοσιαλισμό ή στη βάση ΑΑΔ στόχων που οδηγούν στο σοσιαλισμό. Πρόκειται για αλλαγές που διαπερνούν την πολιτική μας πρακτική τα τελευταία χρόνια κατά παραβίαση του ισχύοντος προγράμματος και κατά συνέπεια κατά παραβίαση της καταστατικής λειτουργίας του κόμματος. Ο καθένας μας μπορεί να αποτιμήσει τα αποτελέσματά τους ως προς την επιρροή του κόμματος στις μάζες, τόσο στον προσωπικό του χώρο ευθύνης όσο και σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο. Δικαιολογία για αυτά τα αποτελέσματα, ιδιαίτερα εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης, δεν μπορεί να είναι πως οι μάζες είναι ακόμα ανώριμες, πολύ απλά γιατί αυτό μπορεί να δικαιολογεί τα πάντα, κάθε λάθος, κάθε ανεπάρκεια.

Πρόκειται για μεταβολές που αλλάζουν την ταυτότητα του κόμματος και δεν μπορεί για αυτό να αποτελεί δικαιολογία ότι άλλαξαν οι συνθήκες. Οι συνθήκες αλλάζουν κάθε μέρα, αλλά όταν αλλάζουν με τρόπο που έχουμε προβλέψει (επικείμενη καπιταλιστική κρίση, ρόλος ΕΕ κ.α.), δεν μπορεί αυτό να συνιστά εφαλτήριο για να αλλάξουμε την αντίληψή και την πρακτική μας. Ο καθένας μας πρέπει να αναρωτηθεί για την πολιτική ταυτότητα που θέλει να έχει το κόμμα. με γνώμονα και την προσωπική του κομματική ιστορία. Για παράδειγμα, οι σύντροφοι της δικής μου γενιάς θα πρέπει να αναρωτηθούν αν ήταν οπορτουνιστές ή ρεφορμιστές στα τέλη της δεκαετίας του '90 και τις αρχές του '00 όταν έδιναν μάχη στα πανεπιστήμια υπερασπίζοντας το ΑΑΔΜ ενάντια στις κατηγορίες των αριστερίστικων ομάδων ότι αποτελεί στάδιο ή υποχώρηση από το σοσιαλισμό. Αντίστοιχα, κάθε γενιά πρέπει να τοποθετηθεί με γνώμονα την ιστορία της. Η μνήμη δεν μπορεί να έχει κοντά πόδια για τους κομμουνιστές.

Τη στιγμή που τα λαϊκά στρώματα στην ελληνική κοινωνία οδηγούνται στον αφανισμό, την ίδια ώρα που η εργατική τάξη, οι φτωχοί αγρότες και αυτοαπασχολούμενοι, οι γυναίκες, η νεολαία, οι προοδευτικοί διανοούμενοι είτε δε βρίσκουν πολιτική διέξοδο είτε στοιχίζονται πίσω από τον ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, ας αναρωτηθούμε τι κόμμα θέλουμε. Ας αναρωτηθούμε επίσης, αν με αυτήν την πρακτική μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει το κόμμα όπως το ξέραμε. Σήμερα παρά ποτέ η άγνοια δε συγχωρείται και η ολιγωρία πληρώνεται, οι καιροί ου μενετοί.

1. Στην αποτίμηση του Προσχεδίου θα συμπεριλάβω και τις Θέσεις του συνεδρίου καθώς παρουσιάζονται από την ΚΕ ως ενιαίο κείμενο.

2. Ο ίδιος ο Λένιν κάνει λόγο ήδη από την εποχή του για πέρασμα από τον μονοπωλιακό στον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό. Βλ. π.χ. Λένιν, Απαντα, τ. 14, σελ.

3. Η θεωρία αυτή έχει διατυπωθεί ήδη από το 18ο Συνέδριο, κατά παράβαση του Προγράμματος και χωρίς έρεισμα στη λενινιστική ανάλυση για τον Ιμπεριαλισμό. Βλ. Λένιν, Άπαντα τ. 27.

4. Βλ. Θ. 62, όπου γίνεται λόγο για αντικαπιταλιστικές κοινωνικές δυνάμεις.

Θοδωρής Δημητράκος

ΚΟΒ 5ου Διαμερίσματος Πειραιά

«Θέματα που ίσως θα έπρεπε να εξετάσουμε»

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΡΑΧΟΥ

Το 19ο Συνέδριο του Κόμματος είναι κομβικής σημασίας για το Κόμμα αλλά και για το λαό διότι γίνεται εν μέσω της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης όπου τα δικαιώματα των εργαζομένων συμπιέζονται στο όνομα της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Η κρίση γνωρίζουμε ότι θα έχει συνέχεια και η όποια ύφεση θα φέρει νέα κρίση. Βρισκόμαστε λοιπόν εγκλωβισμένοι εντός Ευρωπαϊκής ένωσηςκαι η κρίση επηρεάζει και τις υπόλοιπες καπιταλιστικές χώρες εντός και εκτός της Ένωσης. Στην προσπάθειά του το μεγάλο κεφάλαιο της Ευρώπης για περισσότερα κέρδη και τη διείσδυσή του σε νέες αγορές προσπάθησε να κάνει τη λεγόμενη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, η όποια μεταφράζεται σε ομογενοποίηση της εθνικής συνείδησης των λαών της, δείχνοντάς τους ότι έχουν μικρές και μόνο επιμέρους διαφορές προσπαθώντας να τονίσει ότι είναι κάτοικοι της Ευρώπης και όχι επιμέρους χωρών. Αυτό είναι πρώτο και μοιραίο λάθος, γιατί προωθεί τον ταξικό διεθνισμό και «στρώνει» το δρόμο των κομμουνιστών. Το ΚΚΕ δεν πρέπει να το αφήσει ανεκμετάλλευτο αυτό το στοιχείο. Μια πρόταση λοιπόν που ίσως θα έπρεπε να εξεταστεί, μιας και οι ρυθμοί της εξομοίωσης εργασιακών συνθηκών και δικαιωμάτων εντός ΕΕ μεταξύ των λαών είναι γοργοί, είναι η συνεργασία του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου μέσω της ΠΣΟ και με άλλα ταξικά συνδικάτα και μη συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες σε άλλες χώρες και ιδιαίτερα εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης γιατί σε μερικά χρόνια το ξήλωμα και η καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων θα γίνεται σχεδόν ταυτόχρονα σε όλη την ΕΕ. Ετσι θα υπάρχει η δυνατότητα, η εργατική τάξη να ενωθεί πανευρωπαϊκά με κοινές απεργίες και κοινούς αγώνες ταυτόχρονα ενάντια στην κοινή ευρωπαϊκή πολιτική μέχρι να είναι σε θέση η Ελλάδα ή όποια άλλη χώρα θελήσει να αποδεσμευτεί.

Μια δεύτερη παρατήρηση έχει να κάνει με τις τοπικές Οργανώσεις του Κόμματος που αποτελούν μικρούς πυρήνες σε κάθε λαϊκή και μη γειτονιά. Παρατηρείται σε πολλές περιπτώσεις ότι τα γραφεία ανοίγουν μόνο όταν υπάρχει μάζωξη ή κάποιο θέμα που πρέπει να τεθεί στα μέλη προς συζήτηση. Η δουλειά που γίνεται σε αυτόν το χώρο είναι πολύ σημαντική, όμως, δυστυχώς, οι άνθρωποι είναι προκατειλημμένοι και δεν μπαίνουν εύκολα μέσα οπότε αυτό κάνει πιο δύσκολη την προσπάθεια που κάνει το Κόμμα μας για διείσδυση στο λαό. Μια πρόταση λοιπόν είναι να υπάρξει ένα είδος βάρδιας μεταξύ των μελών ώστε τις ώρες λειτουργίας της αγοράς να μένουν ανοικτά, ώστε να δείχνουμε στον κόσμο ότι βρισκόμαστε δίπλα του και προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε τα κοινά μας προβλήματα. Φίλοι του Κόμματος και άτομα με φιλικά προσκείμενες ιδέες θα έπρεπε να έρχονται πιο συχνά σε επαφή σε φιλικό επίπεδο με τα μέλη του Κόμματος έτσι ώστε όταν έχουν ένα πρόβλημα, συνέπεια της άγριας πολιτικής, είτε αυτό είναι διακοπή του ρεύματος είτε καταπατήσεις δικαιωμάτων σε χώρους εργασίας να έρχονται στις τοπικές οργανώσεις και όχι σε στυλοβάτες του συστήματος, όπως η Χρυσή Αυγή, ή αντιδραστικά και διασπαστικά ως προς το κίνημα κόμματα, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ.

Μια τελευταία διαπίστωση έχει να κάνει με την πτώση του Κόμματος στις επαναληπτικές εκλογές. Η ΚΕ είχε ενημερώσει τα μέλη του Κόμματος και προσπάθησε να ενημερώσει και τους ψηφοφόρους ότι το Κόμμα θα δεχτεί επίθεση από οπορτουνιστικές δυνάμεις όπως ο ΣΥΡΙΖΑ στο επίπεδο της συνεργασίας μεταξύ των ηγεσιών των κομμάτων, επίθεση που ξεκίνησε πριν ακόμη από τις εκλογές του Μαΐου. Το ΚΚΕ δεν καλλιέργησε αυταπάτες στο λαό για δήθεν μείγματα πολιτικής που θα του λύσουν τα προβλήματα, αλλά του έθεσε το πραγματικό δίλημμα να αλλάξει η τάξη η οποία βρίσκεται στην εξουσία.Δυστυχώς όμως η συζήτηση γύρω από το θέμα έδειξε στον κόσμο ότι το ΚΚΕ αρνείται τη συνεργασίαμε άλλα κόμματα και φορείς, δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ μας ανάγκασε να απολογούμαστε γιατί δε συνεργαζόμαστε μαζί του, ενώ εάν είχε ακολουθηθεί άλλη τακτική και έθετε τους «όρους» της συνεργασίας, δηλαδή το Πρόγραμμα του Κόμματός μας και τους λέγαμε: ορίστε οι Θέσεις μας, αν συμφωνείτε έχει καλώς. Το όλο σκεπτικό δηλαδή είναι να κάνουμε εμείς το ΣΥΡΙΖΑ να αρνηθεί τη συνεργασία και να απολογείται και όχι εμείς για αυτονόητα πράγματα που απ' ό,τι φαίνεται όμως μπερδεύουν τον κόσμο.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω το ΚΚΕ και την ΚΕ που αντίθετα με τις προσπάθειες πολλών να το παρουσιάσουν σαν σεχταριστικό κόμμα αποδεικνύει κάθε φορά ότι δίνει φωνή στα μέλη και στους φίλους του Κόμματος και αναδεικνύοντας τη συλλογικότητα των αποφάσεων μέσα στο Κόμμα.

Δημήτριος Μπράχος

Αμπελόκηποι Θεσσαλονίκης, φίλος και ψηφοφόρος του Κόμματος

Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2013

http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=10964:kke-prosinedriakos-dialogos-3&catid=83:aristera&Itemid=200