Ακριβή μου Άρτεμη

Εσύ ακριβή μου Άρτεμη

Αρχειοθετείς στο πεινασμένο σου υπογάστριο

Μορφές μορφών αχώνευτων στις βλεφαρίδες.

Υπάρχει το μέσα ρω

Που σε κλέβει και σε διαθέτει

Απ' αγκαλιές και πέραν του νόστου

Και έως την υγρή επαναφορά του άλλου σου

          Δηλωτικό σύμπτωμα κι αυτό της παρουσίας…

Πριν

Πυρετικοί συνειρμοί πνίγουν

Το διασκορπιστικό επιφώνημα «ω»!

Μετά

Ιχνηλατώ βήματα διονυσιακής καύσης

          Εκχυμώσεις και σπασμένα δόντια

          Και καβουρντισμένα λόγια

          Κι αποκαΐδια αρχέτυπων

          Στην αφή και το σάλιο

-         Κάπνινος φθέγγομαι.

Τώρα περιηγητής

Ισολογίζομαι στην απόμαχη εξιστόρηση

          Τρυπώνω στα χάρτινα καταφύγια.

Ουλές μελανιού κι εγωτικές μελανιές

          Διασώζουν το περίγραμμα των παθών

Αυτάρκεις σαν καλή ερώτηση

Ολικές σαν απάντηση στις επόμενες

Εξαντλούν την οικία πατρίδα:

Το χορό των υποδυομένων,

Το πρόσωπο, το ρω, το σώμα,

Τον αφανισμένο Γκιώνη που μας κλαίει

Στην τάφρο αιχμαλωσίας μας

Και πάντοτε μας ανακαλεί.

Λοιπόν

Να φαγωθείς σε θέλω

Να σε στείλω στο τελευταίο μου κύτταρο

Και στο προτού υπάρξω

Και κατόπιν στο μετέπειτά μου

Και στο σήμερα

Καθώς ονειροπολώ την ανταρσία του λοβού σου

          Ίδια τ’ αλογάκι της Παναγιάς

          Με μικρό πυρετό στο μάτι

          Με μικρά χάσματα στα πόδια

          Και με μικρή πατρίδα

          Στα μικρά του φτερά,

Ένα ταξίδι στο επώδυνο φως:

Κολλάν οι φτερούγες

Στον τρόπο των ρόδων

Κι η φωνή του πετειναριού

Βαθειά μέσ’ απ’ το κόκκαλο

Δεμένη σαν απόγνωση στην αυλόπορτα

Μιας αυγής παλάμης.

Αλλά … να ΄τος!

Κι ο ελεατικός θεός που σε συγκρατεί

Ένθεν των συνόρων!

Μουσούδα νωχελικού γουρουνιού

Γρυλίζει τον απέναντι καιρό,

Την ώρα των χωμάτινων πεταλούδων

Βεβαιώνει τη γραφή του κορμιού σου

          Το ταξίμι των γραμμών της παλάμης

Τα δικά σου αυτονόητα:

Πληγές δίχως αίμα

Αίμα δίχως πόνο

Πόνος δίχως πληγές

; Έτσι ατελείωτος ο βουστροφηδόν δρόμος των νοημάτων,

; Έτσι απέραντος ο μέγας ενιαυτός της διαφυγής

Κι ο έρωτας λειψός κι άχρωμος

Σα λεκτική ισοσθένεια

Παραπέμπεται στα δήθεν της προσμονής.

(Αχ! Να ‘κανα έτσι

Και να τα ΄φτυνε ο Θεϊκός Υπολογιστής,

Να τα ‘χανε χορεύοντας το σταθερό βρύο

Κι εσύ να ‘πεφτες

Ολοκόκκινη από τα σκυλιά τ’ Ακταίωνα

Γιατί  έπρεπε, λένε,

Κυνηγός ο εραστής της Σελήνης). 

Kost