Πέρση

Έρχονται …

          Πάντα έρχονται

Τα μουδιασμένα στρατόπεδα.

Κάρα και χαλκός

Φιδώνουν τους κάμπους

          Ατέλειωτες οι ιχνογραφίες της σκόνης.

Κι ύστερα

Η ώρα του μαραγκού

Και του ιεροσκόπου

Και του τιτιβίσματος των ήπιων φωτιών.

Μα συ Πέρση

Μην ξεγελαστείς.

Η θαλασσοταραχή πέφτει

Πριν αφανίσει το πλοίο

Κι ο άνεμος στέκεται

Πριν σπάσει τα παραθυρόφυλλα.

Να!

Δαγκώνουν ανυπόμονα

Το χαλινό τ’ άλογα

          Όπως πάντα

          Λίγοι οι της απέναντι πλευράς

          Με καυτό σίδηρο

          Θα σβήσουν τους υμνογράφους σου.

Όταν οι Σπαρτιάτες

Τελειώσουν το νεκρικό καλλωπισμό τους

Εσύ ετοιμάσου…

Φτάνουν

Βέλη σα στιγμιαία αποκάλυψη

Κι ακόντια βαμμένα

Απ’ τα βαλτώδη

Και ουράνια τοπία

Της ψυχής

Και τα κοράκια βαριά

Αποστρέφουν το βλέμμα τους.

Μα πιότερο

Τους κόκκινους να φοβάσαι!

Δεν πληγώνονται οι πληγές!

Θροΐζουν και πέφτουν

Με μικρές φωνούλες

Οι λεύκες

Στον ύπνο της Περσεφόνης;

Kost