Τίνος η φωνή;

Όπως μετά το θέατρο του Μπρεχτ

          Άνευ μυθικού προσώπου

          Άνευ από μηχανής Θεού

Δε με ταυτίζομαι!

Ξανά!

Τίνος η φωνή; Δική μου ή ξένη;

Αδιάφορο!

Οι στίχοι ζούνε σαν τις σφαίρες

Εν αναμονή, πακεταρισμένοι,

Τελικώς ανήκουν στο σώμα που πληγώνουν.

Εγώ, πάντως ριγμένος

Εκεί που τ’ αλλού γίνεται εδώ

          Ανατολικά των αισθήσεων

          Και δυτικά του λογισμού

Όπου κανένα θρόισμα αδειανού πέπλου

Δε θηρεύει τον ύπνο των καλύκων

Στα πεδία βολής του γενναίου ουρανού,

Τίποτα δε διατρέχει το βουβό νεύρο

Για ν’ αποδώσει το μερτικό του μετάλλου,

Πάρεξ συμβάντα ηχητικών χασμάτων

          Ανεπαίσθητες γλωσσικές εκτροπές

Σα ντοκουμέντα εκ των υστέρων

Αναδύουν τα παραλειπόμενα της κρουαζιέρας,

Όσα κάνουν πλέον το ταξίδι, ταξίδι:

Το χέρι που δεν πρόλαβε το μάτι

Το μάτι που σάστισε

Τ’ αυτί π’ αρνήθηκε

Η κάμερα που δεν έγινε μνήμη ψηλάφησης

Εμένα που ξέχασα να προσεύχομαι!

Kost