γράφει ο Μετωπικός
(Με αφορμή ένα άρθρο του Α. Νταβανέλλου)
Πλέον, μόνο σαν πολύ κακόγουστο αστείο μπορεί να ακούγεται αυτό σε μια χώρα που ο λαός της οδηγείται στην εξαθλίωση, προκειμένου να διασωθούν από την κρίση οι θεσμοί του ευρωπαϊκού (εννοείται και ελληνικού) κεφαλαίου και να ανταγωνίζεται από καλύτερες θέσεις διεθνώς.
“Σοκάρει”, γράφει, “η παντελής έλλειψη άλλων προϋποθέσεων … πέρα από την ‘πράξη’ εξόδου από το ευρώ για να διασφαλίσουμε την απασχόληση, το εισόδημα, τις κοινωνικές δαπάνες“.
“Παντελής έλλειψη άλλων προϋποθέσεων…”, λοιπόν. Ας δούμε ένα απόσπασμα της συνέντευξης του Α.Α. στο “Βήμα” στην οποία ο Α.Ν. κάνει ειδική μνεία: “Σχέδιο Β. Είναι, δηλαδή η δέσμη προωθημένων ριζοσπαστικών μετασχηματισμών με αφετηρία την αποχώρηση από το ευρώ: παύση πληρωμών, εθνικοποίηση τραπεζών, δημοκρατικός σχεδιασμός, κοινωνικός έλεγχος, ρευστότητα, επιθετική πολιτική στην απασχόληση”. Και υπάρχουν δεκάδες επίσης διατυπώσεις αυτής της δέσμης ή προγράμματος ή πρότασης που μιλούν για το πώς και υπό ποιες προϋποθέσεις μπορεί να γίνει η , ας πούμε σχηματικά, “ανασυγκρότηση της οικονομίας” υπέρ της εργαζόμενης πλειοψηφίας και με τη δική της βούληση και πράξη.
Θα περίμενε κανείς από τον Α.Ν. και ως δημοσιογράφο να τηρεί μια στοιχειώδη δεοντολογία. Να πολεμά τις πραγματικές απόψεις και όχι την κατασκευασμένη σκιά τους. Με το να κάνει πως ξεχνάει ότι η έξοδος από το ευρώ και από την Ε.Ε. κατά συνέπεια, από κοινού με τη στάση πληρωμών και τη διαγραφή του χρέους, εντάσσονται ,πράγματι ως βασικά σημεία, σ’ ένα γενικότερο πρόγραμμα ριζοσπαστικών πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών αλλαγών, αδικεί τον ίδιο τον εαυτό του, προβαίνοντας σε μια απομείωση ή απίσχνανση [για να μην πούμε διαστρέβλωση] των θέσεων του ΜΑΑ. Ή μήπως αποτελεί το αναγκαίο άλλοθι;
Βεβαίως χαρήκαμε ιδιαίτερα που εν τέλει αποδέχεται ότι η “σύγκρουση με την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης [την πολιτική λιτότητας] … θα οδηγήσει … στην ανάγκη εξόδου από το ευρώ”, πράγμα που λίγο καιρό πριν δεν τολμούσε καν να εκφέρει.
Δεν χαιρόμαστε όμως όταν κάποιος φίλος και συναγωνιστής απλουστεύει τα πράγματα προκειμένου να τα αντιμετωπίσει.
Λέει ότι “αρχίζοντας από το νόμισμα δεν περιγράφει κανείς ένα σχέδιο κοινωνικής ανατροπής”. Βεβαίως, αν κανείς θεωρεί ότι η ΟΝΕ ανάγεται απλώς σε ένα νόμισμα. Εδώ η αδυναμία κατανόησης του Α.Ν. έχει να κάνει με δύο πράγματα: την άρνηση να δει ότι η ΟΝΕ αποτελεί συμπύκνωση ταξικής ισχύος, όπως κάθε παρόμοιο θεσμικό μόρφωμα της παγκοσμιοποιημένης καπιταλιστικής οικονομίας, συνεπώς η ρήξη και αποχώρηση μιας χώρας με όρους λαϊκού κινήματος καταφέρει πλήγμα στο κεφάλαιο και τις πολιτικές δυνάμεις που το εκπροσωπούν τόσο εγχωρίως όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, δημιουργώντας άλλους κοινωνικοπολιτικούς συσχετισμούς πιο ευνοϊκούς για τους εργαζόμενους. Και το δεύτερο ότι η πάλη κατά της λιτότητας δεν φτάνει μέχρι τη συνεπή της ανάπτυξη, άρα, παρότι λέει ότι είναι η σημαία του, την υποστέλλει.
Διότι τι άλλο είναι τα σύμφωνα σταθερότητας, τα σύμφωνα για το ευρώ, το δημοσιονομικό σύμφωνο αν όχι η θεσμικά συγκροτημένη και επιβαλλόμενη λιτότητα εντός της ΟΝΕ; Ή τι άλλο είναι η ΟΝΕ/Ε.Ε. αν όχι η άγκυρα της ελληνικής αστικής τάξης σε έναν υπερεθνικό θεσμό που ασκεί συνενωμένα μια επιβολή την οποία οι μεμονωμένες κυρίαρχες τάξεις των ευρωπαϊκών χωρών δεν θα μπορούσαν να ασκήσουν καθόλου εύκολα; Και μόνο το ότι η τρόικα εγκολπώνεται και προωθεί τόσο πιεστικά τις απαιτήσεις και των εγχώριων επιχειρηματιών στα εργασιακά ζητήματα θα έπρεπε να τον είχε οδηγήσει σε πολιτικά συμπεράσματα σχετικά με την άμεση προτεραιότητα της αποδέσμευσης της χώρας από την ΟΝΕ.
Δεν χρειάζεται παρά ελάχιστη φαντασία, για να περιγράψει κανείς τι θα είχε συμβεί τα τρία τελευταία χρόνια της κρίσης αν η Ελλάδα δεν ήταν διπλομανταλωμένη στην ΟΝΕ/Ε.Ε.: Με πόσο πιο ευνοϊκούς όρους θα δινόταν ο αγώνας κατά της λιτότητας και των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων, και πόσο πιο δύσκολα θα αντιστέκονταν στην καθολική λαϊκή αγανάκτηση, στις μεγάλες απεργίες, στην τελική τους κατάρρευση; Θα υπήρχε η ίδια ευκολία, κυριολεκτικά στο πιάτο, να διασώζονται χρεοκοπημένοι τραπεζίτες με τα αναγκαστικά δάνεια εξαργυρωμένα σε αιματηρή λιτότητα ή οι μεγαλοεπιχειρηματίες να κατεδαφίζουν τα εργασιακά δικαιώματα; Ή θα έπρεπε να δώσουν τη μάχη με τους εργαζόμενους κάτω από πολύ δυσμενέστερους γι’ αυτούς όρους;
Παράλληλα με τον πιο ευνοϊκό για το εργατικό και λαϊκό κίνημα συσχετισμό δύναμης που δημιουργεί η αποχώρηση της χώρας από την ΟΝΕ, είναι αμελητέο ζήτημα για τον Α.Ν. το ότι μ’ αυτό τον τρόπο μπορεί να σταματήσει η χώρα να πληρώνει τα δάνεια, να απαλλαγεί από τις συνθήκες και τα σύμφωνα που θεσμοποιούν τη λιτότητα, να ανακουφίσει έστω τα εργαζόμενα στρώματα; Ή μήπως χάριν της δογματικής μας αντίληψης δεν νοιαζόμαστε για το αν θα έχει να φάει ο κόσμος; Το πασιφανές και πανθομολογούμενο ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση οδηγεί τη χώρα σε καθεστώς Λετονίας ανάγει το θέμα της αποδέσμευσης σε άμεση προτεραιότητα για την επιβίωση της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Όποιος αρνείται να το δει εθελοτυφλεί.
Υ.Γ. Λέει ο Α.Ν. ότι η υπόδειξη πως μία από τις πλευρές της εξόδου από την Ευρωζώνη/Ε.Ε. και το σκληρό νόμισμα θα είναι η χωρίς βία ανάσχεση των μεταναστευτικών ροών προς την Ελλάδα και της δίνει τη δυνατότητα να καταργήσει έμπρακτα τον ευρωπαϊκό κανονισμό Δουβλίνο ΙΙ σημαίνει σύμπλευση με συντηρητικές πολιτικές. Και προοδευτική πολιτική τι είναι; Το να αφήνεις τη Frontex στα σύνορα να συλλαμβάνει και να κλείνει σε άθλια στρατόπεδα κράτησης ανθρώπους και να αποδέχεσαι στην πράξη τον κανονισμό Δουβλίνο ΙΙ;
Ακόμη και η πιο ριζοσπαστική ρητορική για το θέμα των μεταναστών δεν μπορεί να ακυρώσει αυτή την πραγματικότητα. Η πολιτική μετανάστευσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι γνωστή και απόλυτα ανατριχιαστική. Ενσυνείδητα και με τη συνέργεια των εγχώριων ελίτ έχει μετατρέψει με το Δουβλίνο ΙΙ τις χώρες του Νότου και ιδίως την Ελλάδα , η οποία δέχεται το 80% των εισερχομένων στην Ευρώπη μεταναστών, σε αποθήκες απελπισμένων ανθρώπων που εγκλωβίζονται σε μια τεράστια φυλακή με τρόφιμους μετανάστες και ντόπιους και με τη δημοκρατία να εκτελείται από τα αποσπάσματα του ναζισμού. Πρέπει να πέσουν τα τείχη της.
Απ’ την άλλη, η δυνατότητα οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής υπέρ των μεταναστών που αναζητούν επιβίωση είναι αδύνατη στην Ελλάδα του ευρώ και των μνημονίων. Η κρίσιμη κοινωνική κατάσταση που δημιουργείται μέσα σ’ αυτή τη φυλακή γιγαντώνει και δίνει τεράστιο έδαφος στη δράση της Χρυσής Αυγής και στον αυταρχισμό του κράτους.
Στις σημερινές συνθήκες, η κυρίαρχη λύση είναι αυτή της βίας και του αίματος, παρά τις προσπάθειες που κάνουν τα κινήματα αλληλεγγύης. Στα σύνορα η Frontex, στις γειτονιές οι ακροδεξιοί θα εξοντώνουν ανθρώπους και ο φασισμός θα δηλητηριάζει το νου του λαϊκού κόσμου.
Το να πάψει η Ελλάδα να αποτελεί τον κατά κύριο λόγο μεταναστευτικό προορισμό ως “πύλη” προς τη Γερμανία, τη Γαλλία κ.α. και χώρα με ισχυρό νόμισμα, το να μην υπόκειται στις πολιτικές περιορισμού της Ε.Ε. εγκλωβίζοντας ανθρώπους, το να μπορεί να ασκήσει την κοινωνική πολιτική που της αφαιρεί η ένταξη στην Ευρωζώνη είναι μια διέξοδος που τουλάχιστον μειώνει κάπως τα βάσανα των μεταναστών, αφαιρεί έδαφος από το φασισμό και αποδυναμώνει την ανθρωποφαγία μεταξύ εξαθλιωμένων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου