ΜΑΡΤΥΣ (Ιωάννης Κεφαλογιάννης): Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι Βουλευτές, με αίσθημα ευθύνης έρχομαι σήμερα ενώπιών σας για να καταθέσω με όλη την ειλικρίνεια πως έζησα και πως εβίωσα την ανάμειξη της εταιρείας SIEMENS από τα πρώτα στάδια της προσπάθειάς της να έλθει στη χώρα μας και να εξασφαλίσει μονοπωλιακά την προμήθεια και τον ψηφιακό εκσυγχρονισμό, την υπαγωγή του ΟΤΕ στην ψηφιακή τεχνολογία από τα πρώτα αρχικά του στάδια.
Την υπόθεση αυτή τη συνάντησα το 1989 συμμετέχων ως Υπουργός Αναπληρωτής Επικοινωνιών στο Υπουργείο Συγκοινωνιών, εις την οποία συνάντησα το επίμονο αίτημα του ΟΤΕ για την έγκριση 470.000 ψηφιακών παροχών.
Η πίεση η οποία ασκήθηκε από την πλευρά του Διοικητικού Συμβουλίου ήταν πάρα πολύ έντονη και επικαλούντο καθυστέρηση χρόνου, εκσυγχρονισμού. Και μάλιστα, επειδή θα αναφερθώ αμέσως μετά στο τι είχε προηγηθεί, για να μειώσουν την αντίδραση τη δική μου επικαλούντο ότι θα μπορούσα να μην ασχοληθώ με το θέμα και ότι το Διοικητικό Συμβούλιο θα μπορούσε να υπογράψει κατευθείαν με τους προμηθευτές την προμήθεια του ψηφιακού υλικού.
Πρέπει εδώ να πω, κύριοι Βουλευτές, κύριε Πρόεδρε, ότι...
η υπόθεση της ανάμειξης SIEMENS ήταν μία συστηματική προσπάθεια, μία έντεχνη και πολύπλοκη μεθόδευση, οι οποίοι ήθελαν με κάθε τρόπο να επιβάλουν την παρουσία τους εδώ και να εξασφαλίσουν μονοπωλιακά την προμήθεια του ψηφιακού υλικού για τον ΟΤΕ. Και η υπόθεση αυτή αρχίζει από το 1986, όπου αναφέρεται ότι υπήρξε μία απόφαση του ΚΥΣΥΜ (Κυβερνητικού Συμβουλίου) το οποίο καθόριζε ότι θα υπήγετο ο ΟΤΕ στην τεχνολογία της ERICSSON Σουηδικής εταιρείας και της SIEMENS Γερμανικής εταιρείας. Πρέπει να σημειώσω εδώ, ότι εγώ προσωπικά παρόμοια απόφαση, παρότι που την αναζήτησα, δεν βρήκα ποτέ.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωσήφ Βαλυράκης): Για ποια απόφαση μας λέτε;
ΜΑΡΤΥΣ (Ιωάννης Κεφαλογιάννης): Απόφαση ΚΥΣΥΜ.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωσήφ Βαλυράκης): Μας λέτε για τις 470.000;
ΜΑΡΤΥΣ (Ιωάννης Κεφαλογιάννης): Όχι, για την επιλογή των εταιρειών.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωσήφ Βαλυράκης): Πάτε πιο πίσω;
ΜΑΡΤΥΣ (Ιωάννης Κεφαλογιάννης): Βέβαια
(Ιωσήφ Βαλυράκης): Τον Ιούλιο του 1987 ο τότε Διοικητής, ο Γενικός Διευθυντής του ΟΤΕ, κ. Τόμπρας, επικαλούμενος την ανύπαρκτη αυτή απόφαση του ΚΥΣΥΜ τουλάχιστον για μας, εισηγήθηκε να προτιμηθούν για την προμήθεια των ψηφιακών παροχών, της ψηφιακής τεχνολογίας οι εταιρείες ERICSSON και SIEMENS. Αυτές οι εταιρείες θα συνεργάζονταν εν συνέχεια με τις ντόπιες εταιρείες εδώ τις δικές μας, την INTRACOM – ERICSSON INTRACOM και η SIEMENS – SIEMENS HELLAS.
Τότε έγινε μεγάλη προσπάθεια -και αυτό το συνάντησα εν συνεχεία στην προσπάθεια που κατέβαλα σαν αρμόδιος Υπουργός, στο οποίο θα αναφερθώ παρακάτω- και προσπάθησε η SIEMENS να πατήσει το πόδι της, να σηκώσει, όπως είπε, σημαία και να δώσει την τεχνολογία της με μία μεθόδευση και μία επιμονή πάρα πολύ έντονη. Τότε, λοιπόν, ο κ. Τόμπρας με εισήγησή του ικανοποίησε το αίτημα αυτό και εισηγήθηκε να προμηθευτεί ο ΟΤΕ 80.000 κυκλώματα και 20.000 ψηφιακές παροχές ύψους 7,5 δισεκατομμυρίων δραχμών. Αλλά το Διοικητικό Συμβούλιο προχώρησε και σε άλλους δεσμευτικούς όρους, οι οποίοι ουσιαστικά εξασφάλιζαν μελλοντικά τη μονοπωλιακή προμήθεια του υλικού των δύο αυτών εταιρειών στο διηνεκές.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωσήφ Βαλυράκης): Πώς έγινε αυτό πρακτικά; Μπορείτε να μας πείτε;
ΜΑΡΤΥΣ (Ιωάννης Κεφαλογιάννης): Αυτό εισηγήθηκε το συμβούλιο. Όμως, ο τότε Υπουργός, ο Κώστας Μπαντουβάς, αρνήθηκε να υπογράψει την προμήθεια στο διηνεκές και ενέκρινε μονάχα τις 20.000 ψηφιακές παροχές.
Βέβαια το Διοικητικό Συμβούλιο του Ο.Τ.Ε., εκτός από τα 80.000 κυκλώματα και τις 20.000 ψηφιακές παροχές, εισηγήθηκε πενταετές πρόγραμμα προμήθειας του ψηφιακού υλικού από τις εν λόγω εταιρείες. Η απόφαση αυτή ήταν οι τεχνολογίες SIEMENS και ERICSSON.Επίσης, αυτό που είχε ιδιαίτερη σημασία για μένα, κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι Βουλευτές, ήταν ότι οι τιμές που όρισαν για τις ψηφιακές παροχές ήταν πάνω από διπλάσιες των τιμών που υπήρχαν στη διεθνή αγορά. Αυτό το λέω για ποιο λόγο; Διότι μ’ αυτές τις τιμές αν αγόραζαν, όχι 10%, κύριε Πρόεδρε, αλλά το 50% ήταν ελεύθερο για τη SIEMENS για να προωθήσει με άνομους τρόπους, με δωροδοκίες τα δικά της συμφέροντα, αναμειγνύοντας βέβαια και πολιτικά πρόσωπα και υπηρεσιακά πρόσωπα.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωσήφ Βαλυράκης): Κύριε μάρτυς, επειδή σας έκανα αυτή την τοποθέτηση, εγώ δεσμεύομαι σε σχέση με τα πραγματικά δεδομένα που προκύπτουν είτε από καταθέσεις, είτε δι’ εγγράφων. Η λογική μπορεί να πάει παραπέρα. Έχετε απόλυτο δίκιο. Όταν εξαγοράζεται η συνείδηση του αγοραστή από τον πωλητή, από τον προμηθευτή, τότε παύει να υπάρχει διαπραγμάτευση. Το βεβαιωμένο είναι ότι αυτό το 10% το πληρώναμε εμείς.
ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Ακριβώς.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωσήφ Βαλυράκης): Από κει και πέρα, αυτό ήταν ο καταλύτης, ήταν το «κλειδί». Άνοιγε την «πόρτα» όπου η υπερτιμολόγηση πια δεν έχει «οροφή». Συμφωνείτε σ’ αυτό;
ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΕΦΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Μάλιστα. Βέβαια αυτή είναι μία χρονοβόρα διαδικασία όπου για να βγει εδώ ένα ξεκάθαρο πόρισμα της δικής σας Επιτροπής, θα έπρεπε –εγώ τουλάχιστον το προτείνω στην Επιτροπή- κάθε φορά που γινόταν νέα παραγγελία και προμήθεια ψηφιακού υλικού, να γίνεται η σύγκριση της τιμής αγοράς εκ μέρους του Ο.Τ.Ε. και της τιμής που υπήρχε στη διεθνή αγορά. Αυτό έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία διότι δείχνει ακριβώς το εύρος των δυνατοτήτων που είχε η εταιρεία που προμήθευε για να έχει την οποιαδήποτε άνεση προσφοράς προς πάσα πλευρά.Θα πρέπει να πω ότι έγινε τότε κυβερνητική αλλαγή μετά την έγκριση των είκοσι χιλιάδων ψηφιακών παροχών από τον Υπουργό κύριο Μπαντουβά και ανέλαβε τα καθήκοντά του ο κύριος Χαραλάμπους. Είχαν αρχίσει όμως να υπάρχουν διαφωνίες μεταξύ του Διοικητικού Συμβουλίου του Ο.Τ.Ε. και των συνδικαλιστών. Είχαν αρχίσει εταιρείες προμήθειας ψηφιακού υλικού οι οποίες είχαν έντονο ενδιαφέρον για την Ελλάδα όπως η γαλλική ALCATEL, η BELL CANADA και η ισπανική ALCATEL. Αυτές οι εταιρείες και ο θόρυβος που είχε γίνει ανάγκασαν τον κύριο Χαραλάμπους να μην εγκρίνει 370.000 ψηφιακές παροχές που του είχε εισηγηθεί το Διοικητικό Συμβούλιο του Ο.Τ.Ε., διότι εφόσον ήταν προμήθειες του εξωτερικού, ήταν αναγκαία η υπογραφή του αρμόδιου καθ’ ύλην Υπουργού και μάλιστα δύο Υπουργών, των Υπουργών Εμπορίου και του αρμοδίου καθ’ ύλην Υπουργού.Για να δείτε, κύριε Πρόεδρε, τη μεθόδευση αυτών των ανθρώπων -γιατί τότε ήταν εταιρείες εξωτερικού- για να παρακάμψουν αυτό το εμπόδιο μετονόμασαν τη μεν ERICSSON σε INTRACOM, τη δε SIEMENS σε SIEMENS HELLAS, θέλοντας με τον τρόπο αυτό να τις εμφανίσουν ότι είναι ελληνικές εταιρείες και ότι ως εκ τούτου δεν ήταν απαραίτητη η υπογραφή των αρμοδίων Υπουργών και επομένως ο Ο.Τ.Ε. μπορούσε άνετα να έρχεται σε διαπραγμάτευση και να αγοράζει το ψηφιακό υλικό από τις εν λόγω εταιρείες.Η μεθόδευση αυτή του Διοικητικού Συμβουλίου όμως δεν προχώρησε διότι ζητήθηκε η γνωμοδότηση του νομικού συμβούλου του Ο.Τ.Ε. καθηγητή κυρίου Λιακόπουλου ο οποίος είπε ότι οι συμβάσεις με τις νέες εταιρείες είναι συνέχεια των συμβάσεων των εταιρειών του εξωτερικού, δηλαδή είναι συμβάσεις σε συνέχεια των αρχικών και πρέπει να τηρηθούν οι τύποι που είχαν τηρηθεί και στις αρχικές συμβάσεις. Αυτή η γνωμοδότηση ήταν το 1989. Στο σημείο αυτό βρήκε τις συμβάσεις το νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Ο.Τ.Ε. το οποίο είχε ορίσει η κυβέρνηση του κυρίου Τζαννετάκη η οποία είχε αναλάβει τότε μαζί με το Συνασπισμό τη διακυβέρνηση της χώρας. Επειδή διαφωνούσε το νέο Διοικητικό Συμβούλιο με το Μήνη Πρόεδρο και τον Γκιουλάφα Γενικό Διευθυντή και Διευθύνοντα Σύμβουλο, συγκρότησε μία Επιτροπή με το μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου κύριο Κεφαλέα με την εντολή να εξετάσει τις συμβάσεις αυτές και να εισηγηθεί στον Ο.Τ.Ε. Ο κύριος Κεφαλέας έκανε πολύ καλά τη δουλειά του και εισηγήθηκε στο Διοικητικό Συμβούλιο ότι η προμήθεια έγινε με απευθείας ανάθεση η οποία αντίκειται στον κανονισμό λειτουργίας του Ο.Τ.Ε. και ακόμα ότι είχε στηριχθεί σε μία ανύπαρκτη απόφαση του ΚΥΣΥΜ και δεύτερον ότι οι τιμές που πρότειναν οι προμηθευτές ήταν σχεδόν διπλάσιες, ήταν 63,5 χιλιάδες ανά παροχή, ενώ η ΕΛΒΗΛ που είχε αρχικά προταθεί έλεγε ότι οι προσφορές, οι τιμές που πήρε σ’ ένα διεθνή διαγωνισμό ήταν 33.000, δηλαδή το ’81 η τιμή ήταν γύρω στις 30.000.Ηταν, δηλαδή, υπερδιπλάσιες οι τιμές που πρόσφεραν τις ψηφιακές παροχές οι εν λόγω εταιρείες.Μετά το σχηματισμό της κυβέρνησης, στην οποία συμμετείχα ως Υπουργός Αναπληρωτής Επικοινωνιών, το Διοικητικό Συμβούλιο του ΟΤΕ άλλαξε άποψη και δεν αποδέχθηκε το πόρισμα της Επιτροπής Κεφαλέα. Και ήρθε σε εμένα εισηγούμενο να επιτρέψω την προμήθεια των τετρακοσίων χιλιάδων ψηφιακών παροχών.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωσήφ Βαλυράκης): Τετρακοσίων εβδομήντα.
ΜΑΡΤΥΣ (Ιωάννης Κεφαλογιάννης): Ακριβώς.Εγώ φυσικά αρνήθηκα. Επειδή, όμως, υπήρχαν πιέσεις, σχόλια, δημοσιεύματα στις εφημερίδες κλπ., αποφάσισα να εισηγηθώ το θέμα στο Υπουργικό Συμβούλιο.Στις 25 Ιανουαρίου του 1990, λοιπόν, πήγα το θέμα στο Υπουργικό Συμβούλιο με εισήγηση να γίνει νέος διαγωνισμός για να επιτύχουμε ίσως και καλύτερη τεχνολογία, αλλά και καλύτερη τιμή. Με τον τρόπο αυτό ήθελα να προστατεύσω τη διαφάνεια και το δημόσιο συμφέρον.Η εισήγησή μου στο Υπουργικό Συμβούλιο έγινε ομόφωνα αποδεκτή και ο τότε Πρωθυπουργός, ο κ. Ζολώτας -Οικουμενική Κυβέρνηση ήταν- αποφάσισε –λέει- το Διοικητικό Συμβούλιο να ορίσει μία τριμελή επιτροπή από τον κ. Γεννηματά, ο οποίος ήταν τότε…
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωσήφ Βαλυράκης): Εθνικής Οικονομίας.
ΜΑΡΤΥΣ (Ιωάννης Κεφαλογιάννης): Ακριβώς. Συντονισμού ήταν τότε ή Εθνικής Οικονομίας.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωσήφ Βαλυράκης): Εθνικής Οικονομίας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου