Τελικά, κατάφερα να φύγω με τα πολλά Μ.Πέμπτη από τον Πειραιά για Ρόδο. Με πολύ κόπο βρήκα μια θέση στον καναπέ. Ενώ είχαμε αποπλεύσει, τον είδα αλλά δυσκολεύτηκα να τον γνωρίσω. Δηλαδή, δεν θα τον γνώριζα αν δεν μου μιλούσε. Και όταν τον είχα πρωτοδεί, ήταν σε σχετικά καλή κατάσταση για άστεγος. Τώρα όμως, δεν θα ήταν υπερβολή να πω ότι έλαμπε
Βγήκαμε στην κουπαστή για τσιγάρο. Είχε σουρουπώσει, και έκανε ψυχρούλα. Αυτός, μετά το ξεπούλημα στο Μοναστηράκι είχε απομείνει με μια ελαφριά ζακέτα μόνο κι έτσι του δάνεισα ένα μπουφάν. Τσεκάραμε στο λαπ τοπ το ποστ που είχε γράψει στο καφενείο στον Πειραιά και τις αντιδράσεις που προκάλεσε.(Eδώ http://goo.gl/epM2h )
Και μου είπε τι έγινε τις δυο μέρες της απεργίας. Ότι σκέφτηκε να πάει στο Κατάκολο που του είχαν πει, αλλά ήθελε νησί. Ο λόγος, απλός. Μου είπε να τον δω. ΄Ηταν ο πρώτος που έκοψε εισητήριο και ο πρώτος που επιβιβάστηκε. Μόνο αυτός και το πλήρωμα ήταν στο πλοίο. Και θέλοντας και μη, του δάνεισαν μια καμπίνα να ξεκουραστεί, μέχρι να ετοιμάσουν τις υπόλοιπες. Για ένα άστεγο, φοβερή πολυτέλεια για τις λίγες ώρες μέχρι να γεμίσει το πλοίο, αλλά του έφταναν.
Εκτός αυτού, τα υπόλοιπα μέλη του πληρώματος, ακούγοντας την ιστορία του και του υποσχέθηκαν ότι θα είχαν το νου τους στην διάρκεια του ταξιδιού αν τύχαινε κάποιος που θα μπορούσε να βοηθήσει. Δεν προλάβαμε να τελειώσουμε το τσιγάρο και να μπούμε μέσα, και μας πλησίασε ένας τύπος, ρωτώντας ποιος από τους δύο είναι μάγειρας. Μας κέρασε καφέ, και τα είπανε. Είχε μια ταβέρνα στην Λίνδο, με ένα δωμάτιο από πάνω, και έψαχνε για μάγειρα. Από ότι κατάλαβα, συμφώνησαν.
Aφού καθάρισα με τα Πασχαλιάτικα, νομίζω ότι θα πάω στην Λίνδο και να τον δω. Θέλω να πιστεύω ότι πλέον έχει τακτοποιηθεί. Μακάρι να είχαν όλοι το κουράγιο του και να αγωνίζονται, να πέφτουν και να σηκώνονται
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου