 |
φωτ. Οδοφρ. |
Παρά το γεγονός ότι όλα φαίνονται να πηγαίνουν λάθος, ίσως τελικά να πηγαίνουν όλα όπως πρέπει.
Παρατηρώντας τις αλλαγές στην κοινωνία μας τα τελευταία χρόνια, είδα ότι έχει και ευχάριστες πλευρές - μόνο σε επίπεδο νοοτροπίας βέβαια. Στην δίνη της κρίσης ανακαλύψαμε την άμεση δημοκρατία και την πλάνη του κοινοβουλευτισμού. Έπεσαν οι μάσκες των σωτήρων μας στο πάτωμα και φάνηκε το πορτραίτο το Ντόριαν Γρέυ. Ο μέσος Έλληνας έγινε ριζοσπαστικότερος, στην σκέψη, στην δράση, στις επιλογές.
Αναδύθηκε ξανά αυτό που υπήρχε κληρονομιά από τα αρχαία χρόνια. Η αμφισβήτηση. Σαν λαός μάλλον ποτέ δεν χάσαμε το αρχαιοελληνικό στοιχείο του αμφισβητία, εκείνο που κάνει τους ανθρώπους να μην υποτάσσονται αψήφιστα σε κάθε λογής εξουσίες.
(Είμαστε ο μοναδικός λαός στον κόσμο που αιώνες τώρα γαμοσταυρίζουμε Χριστούς και Παναγίες, από τους λίγους στον κόσμο που οι βασιλιάδες δεν μας ταίριαξαν ποτέ, που οι κανόνες ήταν μόνο για να καταπατούνται. Δεν τα κρίνω αν είναι καλά ή κακά, είναι πάντως μέρος την συνολικής μας εθνικής ταυτότητας).
Βλέποντας όμως την πλειοψηφία των σύγχρονων Ελλήνων να θέτουν υπό αμφισβήτηση την παντοδυναμία των αγορών, τον θεσμό της Ευρωπαϊκής ένωσης, βλέποντας ανθρώπους να γιαουρτώνουν το πολιτικό σύστημα και να το απαξιώνουν, να είναι ψυλλιασμένοι και να έχουν ανοίξει παράθυρο με την ιστορία τους και τις παγκόσμιες εξελίξεις, έχω την αίσθηση, ότι τελείωσε η Ελλάδα που ξέραμε και μπήκαν οι βάσεις για εκείνη που θέλουμε. Σε αντίθεση με τους τεχνοκράτες που βλέπουν μόνο αριθμούς, κάποιοι βλέπουν και ανθρώπους. Αυτούς που έχουν την πρώτη και την τελευταία λέξη σε κάθε "επανάσταση" (ειρηνική ή μη). Και αυτοί οι άνθρωποι είναι εδώ..όσο και να μας πιάνουν οι μαύρες μας, όσο και να γκρινιάζουμε!
Παρατηρώντας τις αλλαγές στην κοινωνία μας τα τελευταία χρόνια, είδα ότι έχει και ευχάριστες πλευρές - μόνο σε επίπεδο νοοτροπίας βέβαια. Στην δίνη της κρίσης ανακαλύψαμε την άμεση δημοκρατία και την πλάνη του κοινοβουλευτισμού. Έπεσαν οι μάσκες των σωτήρων μας στο πάτωμα και φάνηκε το πορτραίτο το Ντόριαν Γρέυ. Ο μέσος Έλληνας έγινε ριζοσπαστικότερος, στην σκέψη, στην δράση, στις επιλογές.
Αναδύθηκε ξανά αυτό που υπήρχε κληρονομιά από τα αρχαία χρόνια. Η αμφισβήτηση. Σαν λαός μάλλον ποτέ δεν χάσαμε το αρχαιοελληνικό στοιχείο του αμφισβητία, εκείνο που κάνει τους ανθρώπους να μην υποτάσσονται αψήφιστα σε κάθε λογής εξουσίες.
(Είμαστε ο μοναδικός λαός στον κόσμο που αιώνες τώρα γαμοσταυρίζουμε Χριστούς και Παναγίες, από τους λίγους στον κόσμο που οι βασιλιάδες δεν μας ταίριαξαν ποτέ, που οι κανόνες ήταν μόνο για να καταπατούνται. Δεν τα κρίνω αν είναι καλά ή κακά, είναι πάντως μέρος την συνολικής μας εθνικής ταυτότητας).
Βλέποντας όμως την πλειοψηφία των σύγχρονων Ελλήνων να θέτουν υπό αμφισβήτηση την παντοδυναμία των αγορών, τον θεσμό της Ευρωπαϊκής ένωσης, βλέποντας ανθρώπους να γιαουρτώνουν το πολιτικό σύστημα και να το απαξιώνουν, να είναι ψυλλιασμένοι και να έχουν ανοίξει παράθυρο με την ιστορία τους και τις παγκόσμιες εξελίξεις, έχω την αίσθηση, ότι τελείωσε η Ελλάδα που ξέραμε και μπήκαν οι βάσεις για εκείνη που θέλουμε. Σε αντίθεση με τους τεχνοκράτες που βλέπουν μόνο αριθμούς, κάποιοι βλέπουν και ανθρώπους. Αυτούς που έχουν την πρώτη και την τελευταία λέξη σε κάθε "επανάσταση" (ειρηνική ή μη). Και αυτοί οι άνθρωποι είναι εδώ..όσο και να μας πιάνουν οι μαύρες μας, όσο και να γκρινιάζουμε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου