Ανεκτίμητη ήταν η συμβολή των αναπήρων και τραυματιών του ελληνοϊταλικού πολέμου 1940 – 41 στις πρώτες κινητοποιήσεις και συγκρούσεις του λαού της Αθήνας με τις αρχές της φασιστικής κατοχής στα χρόνια 1941, 1942 και 1943. Πάνω από 2.000 ανάπηροι δίχως χέρια, άλλοι δίχως πόδια και μάτια, με τα αναπηρικά καροτσάκια που τα κυλούσαν αδελφές νοσοκόμες, πήραν μέρος στην πρώτη επέτειο (28 Οκτώβρη 1941) της άνανδρης ιταλικής επίθεσης κατά της πατρίδας μας. Στα τέλη Δεκέμβρη 1941 οι ανάπηροι κατέβηκαν σ’ όλα τα νοσοκομεία σε απεργία πείνας, με αίτημα τη βελτίωση των όρων ζωής, διατροφής και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Εγκληματική ήταν η εγκατάλειψή τους από την κυβέρνηση των Κουίσλιγκς Γ. Τσολάκογλου – Μπάκου. Το αίτημά τους αυτό ικανοποιήθηκε μόνο μερικά.
Στις 8 Γενάρη 1942, πάνω από 2.000 ανάπηροι μπήκαν στα γραφεία των Τσολάκογλου – Μπάκου και απαιτούσαν φαΐ-φάρμακα – ιατρική περίθαλψη. Στις 26 Γενάρη 1942, έξι χιλιάδες ανάπηροι – τραυματίες και χιλιάδες λαού της Αθήνας, που ενώθηκαν μαζί τους, κατευθύνθηκαν μ’ επικεφαλής τους ανάπηρους, στα γραφεία της Επιτροπής Διανομών Τροφίμων. Η Επιτροπή έκανε δεκτά όλα τα αιτήματα. Στις 25 Μάρτη 1942, εθνική επέτειο του 1821, οι ανάπηροι μαζί μ’ όλο το λαό ενώθηκαν με τους φοιτητές, που ξεκίνησαν από τα Προπύλαια του Πανεπιστημίου και στεφάνωσαν τον ανδριάντα του Ρήγα Φεραίου και στην πλατεία Φιλικών τον ανδριάντα του Ξάνθου. Εκεί τους επιτέθηκαν οι Ιταλοί. Οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν.












































