(Παρ. 14/2/14 - 22:36)
Του ΝΙΚΟΥ ΓΑΛΑΝΗ*
Η Iskra αναδημοσιεύει το παρακάτω κείμενο παρέμβασης τουΝίκου Γαλάνη, στο πλαίσιο του διημέρου που διοργανώθηκε από κοινού στον Κεραμεικό η Iskra, το Rproject και το ΜΑΧΩΜΕ με θέμα την Αριστερά του 21ου αιώνα. Μέρος αυτού του κειμένου παρουσιάστηκε-εκφωνήθηκε στην προαναφερθείσα εκδήλωση (οι διορθώσεις του προφορικού λόγου είναι αυτονόητες).
Ολόκληρο το κείμενο του Νίκου Γαλάνη έχει ως εξής:
Συζητώντας για την αριστερά σήμερα, δεν μπορεί παρά να ξεκινήσουμε από ένα σύνολο προσδιορισμών που καθορίζουν το πλαίσιο και μάλλον βοηθούν
Ορισμένοι από αυτούς τους προσδιορισμούς:
1. Η σημερινή αριστερά είναι προϊόν και αποτελεί συνέχεια της ιστορικής ήττας του 1989-91. Οφείλουμε να αποδεχτούμε ότι όλα τα ιστορικά ρεύματα, όλες οι εκδοχές της αριστεράς του 20ού αιώνα, όλοι οι –ισμοί της αριστεράς (ευρωκομμουνισμός, τροτσκισμός, γκεβαρισμός, μαοϊσμός…) παρά τις υπαρκτές επιμέρους δικαιώσεις και πλούσιες συνεισφορές τους, παρόλο που ορισμένες αντιστάθηκαν στη δυσφήμιση που έγινε στον σοσιαλισμό από τον «υπαρκτό», εντούτοις έμειναν ανολοκλήρωτες. Δεν κατόρθωσαν δηλαδή να δώσουν την αναγκαία ώθηση και να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά την αναθεώρηση του επαναστατικού μαρξισμού, και να ηγεμονεύσουν απέναντι στην κυρίαρχη ορθοδοξία –αυτή του «υπαρκτού σοβιετικού».
Αυτή η αυτοκριτική παραδοχή σημαίνει ότι πρέπει να γίνει κατανοητό ότι τα ιστορικά ρεύματα και σχήματα και οι οργανωτικοί διαχωρισμοί της αριστεράς του περασμένου αιώνα, ενώ ήταν παιδιά και αποτέλεσμα μιας απαραίτητης και αναγκαστικής πάλης μέσα στο κομμουνιστικό κίνημα τον 20ό αιώνα, σήμερα υπάρχουν κυρίως λόγω λειτουργίας της δύναμης αδράνειας του παρελθόντος. Βρισκόμαστε σε μια διαδικασία τέλους τους χωρίς να έχει γεννηθεί το καινούργιο. Μέσα σε αυτή, ενάντια σε αυτή, δίπλα σε αυτή την αριστερά, υπάρχουν και θα υπάρξουν νέες δυνάμεις που θα συνταχθούν και θα συντάξουν ένα νέο προγραμματικό και οργανωτικό σχέδιο. Το πώς και πότε θα πραγματοποιηθεί αυτό, δεν είναι ζήτημα πρόβλεψης αλλά ανταπόκρισης και ασίγαστης πάλης με την πραγματικότητα.
2. Αρκετά χρόνια πριν το ’89 και πολύ περισσότερο μετά, ζήσαμε εκτεταμένα και τραγικά τηναποκομμουνιστικοποίηση της αριστεράς και του εργατικού κινήματος. Η αποκομμουνιστικοποίηση είχε τραγικές συνέπειες για τους λαούς στις πρώην λεγόμενες σοσιαλιστικές χώρες. Έπληξε την εργατική τάξη και τους εργαζόμενους στο λεγόμενο δυτικό κόσμο, με το χτύπημα των δικαιωμάτων και κατακτήσεων, με τη μονοκρατορία του νεοφιλελευθερισμού, με τη συρρίκνωση της δημοκρατίας, με τη διάλυση του συνδικαλισμού. Η αποκομμουνιστικοποίηση έβλαψε την αριστερά και τα κινήματά τηςιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά. Ιδεολογικά δημιουργήθηκαν καταστάσεις αγνωστικισμού και αναθεωρητισμού, πολιτικά δημιουργήθηκαν καταστάσεις περιθωρίου και ενσωμάτωσης, και οργανωτικά ηγεμόνευσε ο διαλυτισμός, ο κατακερματισμός και η ιδιώτευση.
3. Η αποκομμουνιστικοποίηση και το «τέλος των ιδεολογιών», δυστυχώς σήμανε την αποδοχή των πλαισίων του συστήματος, του «μη πεπερασμένου» του καπιταλισμού. Σήμανε δηλαδή την άρνηση των επαναστάσεων και των μεγάλων ανατροπών, τη διάλυση αλλά και την άρνηση οικοδόμησης των πολιτικών και οργανωτικών σχεδίων αυτών που στοχεύουν πέρα από τον καπιταλισμό. Αυτή η πολυετής προσαρμογή άφησε υλικά ίχνη και αποτυπώματα στον τρόπο σκέψης και δράσης του συνόλου τηςσημερινής αριστεράς. Δημιουργήθηκε μια ασυνέχεια μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος, μεταξύ της ιστορίας και των νέων γενιών. Πάνω απ’ όλα, δημιούργησε μια παράλυση της θέλησης για την αλλαγή, μια παράλυση της υπαρκτής και αποδεδειγμένης ικανότητας των ανθρώπων να αλλάζουν τη ζωή τους. Το αφετηριακό σημείο για την αριστερά του μέλλοντος είναι η επανακατάκτηση της ιδεολογίας, των εννοιών της θεωρίας, η ιδεολογική αντιπαράθεση και οι μάχες που πρέπει να δοθούν, γιατί εκεί βρίσκεται το συγκριτικό πλεονέκτημα του επαναστατικού μαρξισμού. Γιατί σε τελική ανάλυση, οι νίκες στο ιδεολογικό πεδίο δημιουργούν όρους συνολικότερης και πιο αποτελεσματικής συντριβής του αντίπαλου.
4. Το κεντρικά επίδικο για την αριστερά του 21ου αιώνα παραμένει το ίδιο με αυτό του 20ού αιώνα και δεν είναι άλλο παρά οι σχέσεις εκμετάλλευσης, υποταγής και κυριαρχίας του κεφαλαίου. Αυτές οι σχέσεις αποτυπώνονται στην κατάσταση της εργατικής τάξης. Αυτή η κατάσταση αποτελεί την πλέον ορατή εικόνα της κοινωνικής αθλιότητας, αλλά ταυτόχρονα είναι και το πραγματικό θεμέλιο και η αφετηρία των σύγχρονων κοινωνικών-πολιτικών κινημάτων, όπως έλεγε και ένας μεγάλος επαναστάτης του 19ου αιώνα. Από τη σκοπιά αυτή, η αριστερά του 21ου αιώνα πρέπει να επιστρέψει στο αφετηριακό σημείο μιας ταξικής πολιτικής που βασικά εκφράζει τα συμφέροντα και την ηγεμονία της εργατικής τάξης. Μίας εργατικής τάξης που αυξάνεται και διευρύνεται διαρκώς στο σημερινό ενιαίο σύστημα κοινωνικών σχέσεων. Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής έχει επεκταθεί στην «περιφέρεια» και αναπαράγει σε πλανητική κλίμακα την αντίθεση εργασίας/κεφάλαιου, συμπεριλαμβάνοντας μέσα σ’ αυτήν πέρα από τους χειρώνακτες και «εργαζόμενους του μυαλού». Ο κόσμος της εργασίας είναι αυτός που μπορεί να εκπροσωπήσει μια μεγαλύτερη συμμαχία-ολότητα κάτω από ορισμένες συγκυρίες όπως είναι σήμερα η κρίση.
Σήμερα στην Ελλάδα μιλώντας για εργατική τάξη –τις λιγοστές φορές που μιλάμε και τις ακόμα λιγότερες που ενδιαφερόμαστε για την απόκτηση δεσμών μαζί της– περισσότερο αναφερόμαστε στο δημόσιο παρά στον ιδιωτικό τομέα. Η αριστερά πρέπει να αναβαθμίσει το ζήτημα του κοινωνικού υποκειμένου αγωνιζόμενη για την ενότητα και τη συγκρότησή του, για να κατακτήσει την ηγεμονία ιδιαίτερα στο νεανικό της τμήμα.
5. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια γενική καπιταλιστική κρίση, που σχετίζεται και επιδρά στο σύνολο των διεθνών σχέσεων και στον ανταγωνισμό των καπιταλιστικών-ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, στις ταξικές σχέσεις, στην αμφισβήτηση της ηγεμονίας των ΗΠΑ, στην κρίση της ΕΕ, στην κρίση πολιτισμού καθώς και των σχέσεων ανθρώπου περιβάλλοντος κ.ά. Ζούμε σε μια εποχή με χαρακτηριστικά και προδιαγραφές είτε μεγάλης καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων (καταστροφής κεφαλαίων και εργατικής δύναμης, αλλά και πολέμων) είτε επαναστάσεων και μεγάλων ρήξεων και αλλαγών. Γενικά η κρίση είναι μια καλή ευκαιρία για τις δυνάμεις του κεφαλαίου, που στοχεύει να πάρει πίσω τις κατακτήσεις και τα δικαιώματα των εργαζόμενων και να επαναφέρει συνθήκες προοκτωβριανών τοπίων. Αποτελεί όμως και μια ευκαιρία, έστω και επικίνδυνη, για τις δυνάμεις της εργασίας –κατά συνέπεια και για την αριστερά– για να διεξάγουν τον σημαντικότερο πολιτικό αγώνα που είναι η επιλογή ενός άλλου συστήματος.
6. Σε πολλές γειτονιές του κόσμου ξεσπάνε κινήματα, ξεδιπλώνονται άγριοι αγώνες, κινητοποιούνται εκατομμύρια άνθρωποι. Απουσιάζει όμως ένας αρμός, το νήμα, μια γενική γραμμή ικανή να δημιουργεί τους όρους σύγκλισης αυτών των κινημάτων. Η γενική γραμμή που θα δίνει ταυτότητα και συνείδηση, που θα συνδέει αυτά τα κινήματα και τους αγώνες και θα τα καθιστά ανταγωνιστικά και επικίνδυνα. Στην πραγματικότητα, απουσιάζει η αριστερά που είναι σε θέση να δημιουργήσει την αντιπαράθεση δύο πολιτισμών, δύο πραγματικοτήτων, δύο στρατοπέδων. Γιατί η αντίθεση δεξιάς και αριστεράς είναι ανταγωνιστική στο σύνολο των σχέσεων της πραγματικής ζωής, μόνο που σήμερα εμφανίζεται μερικώς ανενεργή. Αποτελεί καθήκον για την αριστερά να την ενεργοποιήσει, να τη συνολικοποιήσει, να την επικαιροποιήσει. Να νοηματοδοτήσει τις άλλες δυνατότητες, την άλλη κοινωνία.
7. Η απάντηση στην αποκομμουνιστικοποίηση δεν είναι επιστροφή και υπεράσπιση του παρελθόντος, αλλά η οικοδόμηση μιας αριστεράς στις σημερινές συνθήκες του 21ου αιώνα. Αυτό γενικά σημαίνει δύο κατευθύνσεις: Πρώτον, να εμπλακούμε, να κριτικάρουμε και να δοκιμαστούμε στην πραγματικότητα, πράγμα που απαιτεί την απόκτηση νέων και ουσιαστικών δεσμών με τις μάζες, και δεύτερον υπέρβαση των ρευμάτων και των υπαρκτών σχημάτων της αριστεράς του 20ού αιώνα και οικοδόμηση μορφών και διαδικασιών ανασύνθεσης σε ορισμένη αντιστοιχία με τα άμεσα πολιτικά καθήκοντα. Θα μπορούσαμε να πούμε πως στην Ελλάδα η αριστερά του 21ου αιώνα θα προκύψει μέσα από την ανασκόπηση δυνάμεων που σήμερα βρίσκονται σε όλους τους χώρους –ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΣΧΕΔΙΟ Β, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε άλλες δυνάμεις της αριστεράς– καθώς και στο πλειοψηφικό ρεύμα της κοινωνικής και ανένταχτης αριστεράς.
8. Συμφωνούμε μάλλον όλοι ότι η χώρα μας αποτελεί ένα εργαστήριο πειραμάτων αλλά και εμπέδωσης των αναγκαίων για το κεφάλαιο νέων ταξικών-κοινωνικών σχέσεων στην Ευρώπη. Ζούμε μια εκτεταμένη άγρια παλινόρθωση πολιτικών και κοινωνικών σχέσεων κάτω από την ηγεμονία του κεφαλαίου. Ταυτόχρονα η χώρα μας, η οποία σε τέσσερα χρόνια έζησε τρεις κυβερνητικές χρεοκοπίες και μεγάλα κινήματα, αποτελεί ένα πολιτικό εργαστήρι για την αριστερά και τα κινήματα και δίνει πλούσιο υλικό για τον στρατηγικό και προγραμματικό της λόγο και ρόλο. Η σημερινή πραγματικότητα μέσα στην οποία ζυμώνονται παλιές και νέες γενιές αριστερών είναι το απαραίτητο πλαίσιο και θα είναι χρήσιμοςεπιταχυντής της διαδικασίας ανασύνθεσης και ανασυγκρότησης της αριστεράς. Μετά την κρίση η αριστερά που γνωρίσαμε δεν θα είναι η ίδια, και από την σκοπιά αυτή πρέπει συνεχώς να αναζητούμε σήμερα ποιες είναι οι ρήξεις και ανατροπές τόσο προγραμματικά όσο και στο πεδίο συγκρότησης τουκοινωνικού και πολιτικού υποκειμένου. Συμπερασματικά, ο αγώνας για την έξοδο από την κρίση, προς όφελος του κόσμου της εργασίας, θα πηγαίνει μαζί με την οικοδόμηση της αριστεράς του 21ου αιώνα, θα βαδίζει μαζί με την ανασύνθεση και ανασυγκρότηση της σημερινής αριστεράς.
Είμαστε όμως υποχρεωμένοι να συζητήσουμε –δεν μπορούμε να προσπεράσουμε ορισμένα εμπόδια ή αν θέλετε ορισμένους παραλογισμούς– παραδοξότητες, ανεπάρκειες, λάθη, αλλά και επιλογές που δεν βοηθάνε στη σημερινή υπόθεση της αριστεράς. Ας δούμε ορισμένες:
1) Ένας πρώτος παραλογισμός που είναι φανερός μέσα στην αριστερά είναι ότι ενώ είναι γνωστό ότι υπάρχει συμφωνία στις βασικές κατευθύνσεις του μεταβατικού προγράμματος και αυτή η συμφωνία τέμνει οριζόντια τις δυνάμεις της αριστεράς, δεν έχει οικοδομηθεί η ελάχιστη μετωπική μορφή, συμπόρευση και διαδικασία.
Με δεδομένη την απουσία κομμουνιστικού κινήματος και κομμουνιστικού κόμματος (όχι της ούγιας αλλά της ουσίας) για τις μεγάλες αλλαγές, για τις μεγάλες ανατροπές, απαιτούνται μέτωπα, συμμαχίες, ενότητες, ισχυροί πόλοι. Η αριστερά φλυαρεί γι’ αυτά, στην ουσία αρνήθηκε και δεν οικοδόμησε μέτωπα, προκαλεί και αυτοπροκαλεί άγονους διαχωρισμούς, εμφύλιους διχασμούς, διαφωνεί προσχηματικά, καταπίπτει σε εμπαθείς τοποθετήσεις και εχθρικές αντιπαραθέσεις, ξεχνώντας ποιος είναι ο πραγματικός αντίπαλος αλλά και το πώς τροποποιούνται οι συσχετισμοί δύναμης. Δεν κατορθώθηκε τέσσερα χρόνια τώρα να δημιουργηθούν μικρά μέτωπα ούτε καν στους εργασιακούς χώρους. Δεν φαίνεται ότι κάτι τέτοιο μπορεί να προκύψει στις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης, όπου το κρίσιμο διαχωριστικό μετωπικό στοιχείο είναι η έμπρακτη και με κόστος ανυπακοή στην εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής και όχι οι εκλογικές προβολές και διαχωρισμοί των κομμάτων της αριστεράς, κανένα από τα οποία δεν κάλεσε τις δυνάμεις της τοπικής κοινωνίας να σχηματίσουν κοινό αντιμνημονιακό μέτωπο και ψηφοδέλτιο.
Σίγουρα υπάρχουν ορισμένες ουσιαστικές πολιτικές διαφορές και αντιθέσεις. Αλλά υπάρχουν και τα μεγάλα-χοντρά γράμματα που τα καταλαβαίνει ο λαός και τα κοινά σημεία που συμφωνούμε. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να προχωρήσει η εκλογική συνεργασία σε μηχανικούς και δικηγόρους αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε την κομματική καταγραφή και τη διάσπαση υπαρκτών ιστορικών αγωνιστικών σχημάτων. Για να θεμελιωθεί μια κυβέρνηση της αριστεράς έχει ανάγκη από την αρωγή των κινημάτων και των κοινωνικών χώρων που θέλει να εκπροσωπήσει. Εκτός κι αν δεν είναι της αριστεράς…
Μπορεί-πρέπει να προχωρήσει είτε η μετωπική συμπόρευση είτε η εκλογική συνεργασία τουλάχιστον εκείνων των κομμάτων και οργανώσεων που εκτιμούν πως η στάση απέναντι σε ευρωζώνη και ΕΕ είναι το πρόβλημα και η αφετηρία της διεξόδου από την κρίση. Ένα τέτοιο μέτωπο μπορεί να πιέσει θετικά, να βοηθήσει και να στηρίξει την αριστερά στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και το σύνολο του ΣΥΡΙΖΑ, στην κατεύθυνση των ανατροπών και των αναγκαστικών συγκρούσεων.
2) Απελευθερώνονται διαρκώς χιλιάδες χιλιάδων μαζών από την 40χρονη μεγάλη καπιταλιστικήιδέα και την χρεοκοπημένη πλέον πραγματικότητα της ΕΕ και η αριστερά αρνείται να εκφράσει αυτό το ορφανό πολιτικά κοινωνικό ρεύμα που διαρκώς διευρύνεται σε όλη την ΕΕ και λεηλατείται από εθνικιστικούς ακροδεξιούς κύκλους που εκφράζουν και εκπροσωπούν ριγμένα κεφάλαια στο νότο και επιθετικά στο βορρά. Πιο συγκεκριμένα, ο ΣΥΡΙΖΑ αρνείται να κάνει κριτική και να συζητήσει για τα όρια, τους περιορισμούς και την ταυτότητα της ευρωζώνης και της ΕΕ, αφήνοντας απροετοίμαστο και άοπλο το λαό, αλλά και μηδενίζοντας την διαπραγματευτική δυνατότητα μιας ενδεχόμενης κυβέρνησής του. Έστω και αργά πρέπει η αριστερά στην Ευρώπη να δει και να δεχτεί ότι ήταν λάθος της η αποδοχή, η υποταγή και η προσαρμογή σε ένα διεθνές ιμπεριαλιστικό πλαίσιο, αυτό της παγκοσμιοποίησης που στην Ευρώπη σχηματοποιήθηκε με τη μορφή της ΕΕ. Από αυτήν την αριστερή κριτική και αντιπαράθεση στην παγκοσμιοποίηση και στην ΕΕ δεν ξεκινά σήμερα το νήμα για μια γενική διεθνιστική γραμμή της αριστεράς στην Ευρώπη, που ανοίγει το θέμα για ποια άλλη Ευρώπη παλεύουμε;
3) Αυξάνεται και διευρύνεται σε αρκετά κοινωνικά στρώματα τόσο η κοινωνική οργή και το αίσθημα τιμωρίας, όσο και αναλόγως η αναξιοπιστία των πολιτικών δυνάμεων. Ζούμε μια βαθύτατη κρίσηαξιοπιστίας και εκπροσώπησης, μια κρίση του πολιτικού συστήματος. Στην πραγματικότητα αυτός είναι βασικά ο ασθενής και ο ευαίσθητος κρίκος σήμερα. Το κεντρικό καθήκον της αριστεράς είναι να αποδεικνύει ότι είναι μια αντισυστημική δύναμη, να είναι και να εμφανίζεται συνολικά διαφορετική από τις πολιτικές δυνάμεις του συστήματος, να μην αφήνει χώρο που να τον εκμεταλλεύεται η ακροδεξιά με τον φιλοκαπιταλιστικό λαϊκισμό της. Να βεβαιώνει και να προτείνει ένα άλλο σύστημα και όχι απλά μια κυβερνητική αλλαγή, μέσα από τις ορατές δυνατότητες του σήμερα. Επίσης, η αριστερά δεν μπορεί κυρίως να επενδύει σε μία επικοινωνιακή πολιτική, στην κοινοβουλευτική-τηλεοπτική διαμεσολάβηση, αλλά πρωτίστως να οργανώνει άμεσα και καθημερινά τις αντιστάσεις, να προσπαθεί μέσα και δίπλα στο λαό για τον μετασχηματισμό των συνειδήσεων των επικίνδυνων τάξεων-στρωμάτων και της νεολαίας. Γιατί ο πραγματικός και δύσκολος αγώνας είναι η αλλαγή των ιδεών και του προσανατολισμού της σκέψης των πληττόμενων στρωμάτων και των καταπιεσμένων.
4) Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται μπροστά στη δυνατότητα κυβερνητικής εξουσίας και δίνει μηνύματα, προσκαλεί και ξεπλένει αστικές δυνάμεις και μνημονιακά πρόσωπα για κυβερνητικό μέτωπο, συγκυβέρνηση, κυβέρνηση σωτηρίας κλπ. Στοχεύει και διεκδικεί πράγματι κυβέρνηση αριστεράς; Γιατί αυτά τα μηνύματα και οι πολιτικές προσκλήσεις (από το μνημονιακό ΠΑΣΟΚ έως ΔΗΜΑΡ και ΑΝΕΛ) δεν αναδεικνύουν ούτε άρωμα κυβέρνησης αριστεράς. Η αριστερά δεν μπορεί να είναι σούπερ-μάρκετ ιδεών και προσώπων. Με αρκετή επιείκεια θα λέγαμε πως αυτό το σύμπλεγμα κατωτερότητας, υπερτίμησης του αντιπάλου, υποτίμησης του λαού και των κινημάτων του, αθωώνει το σύστημα στο σύνολό του, δηλαδή τις πολιτικές δυνάμεις που το έθρεψαν και τις κοινωνικές δυνάμεις που εκπροσωπήθηκαν και εκπροσωπούνται. Δίνει χώρο και χρόνο στον αντίπαλο, χάνεται η πρώτη ευκαιρία στον 21ο αιώνα να βγει η αριστερά στο προσκήνιο και να απελευθερώσει δυνάμεις και δυνατότητες, και κυρίως αυξάνει την καχυποψία και την επιφυλακτικότητα του λαού και ψαλιδίζει την ελπίδα, αφήνοντάς τον έρμαιο και ακάλυπτο στη συνέχιση της βάρβαρης πολιτικής και στα ακροδεξιά δηλητήρια.
5) Ο ΣΥΡΙΖΑ και η υπόλοιπη αριστερά πρέπει μόνιμα να προσκαλεί και ειλικρινά να προσπαθεί για το μέτωπο των αριστερών δυνάμεων. Διαδίδεται με αρκετή σκοπιμότητα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μέτωπο. Δυστυχώς, αυτή η τοποθέτηση μπερδεύει την έννοια του μετώπου με τον προσωρινό υποδοχέα ψήφων που μετανάστευσαν από τον παλιό δικομματισμό και επιθυμούν την τιμωρία του, αλλά δεν έχουν ούτε μονιμοποιηθεί ούτε πολύ περισσότερο κερδηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Παρόλα αυτά, η αριστερά στο σύνολο της πρέπει να δηλώσει παρούσα στον αγώνα μιας ενδεχόμενης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που θα καταργήσει τα μνημόνια και την μνημονιακή πολιτική. Αλλά και θα ανατρέψει τη μνημονιακή κοινωνία, δηλαδή τους νόμους και τις σχέσεις που αυτή δημιούργησε. Και αυτό, πέρα από ιδεολογισμούς, πρέπει να γίνει πάση θυσία. Και πάση θυσία σημαίνει ότι η κατάργηση του μνημονίου και η ανατροπή της μνημονιακής κοινωνίας συνεπάγεται σύγκρουση με την ευρωζώνη και με τις συμφωνίες, τις αποφάσεις, τα όρια και την ίδια την ΕΕ. Όσο δεν αποτελεί τιμή για έναν αριστερό να περιμένει την αποτυχία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ για να δικαιωθεί, άλλο τόσο δεν είναι σωστό επίσης να γίνονται αριστερές δυνάμεις το άλλοθι για δεξιές πολιτικές. Βαδίζουμε για μια νέα μεγάλη ιστορική πολιτική ήττα; Το σίγουρο είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βαδίζει προγραμματικά και πολιτικά τουλάχιστον απροετοίμαστος, η υπόλοιπη αριστερά κατακερματισμένη και αδύναμη μέσα σε ένα δυσμενή διεθνή συσχετισμό δύναμης, με αντιπάλους οπλισμένους με πολυεργαλεία, με απροετοίμαστες κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες… Δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί πως τα ιστορικά ατυχήματα δεν είναι νομοτελειακά κρίνοντας αποκλειστικά με αυστηρούς όρους γενικής πολιτικής θεωρίας, γιατί θα αφαιρέσουμε από την ιστορία τουλάχιστον την πρωτοτυπία, από την πραγματικότητα τη φαντασία και από την πολιτική την κίνηση και την πάλη.
Η αριστερά μέσα και έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ με όπλα την ενότητα και την ανυποχώρητη πάλη, οφείλει να αντισταθεί στην αποτυχία ενδεχόμενης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και να παλέψει για να μη φορτωθεί η ήττα στο σύνολο της αριστεράς.
Τελειώνοντας, το επιτυχημένο διήμερο που διοργανώθηκε ας θεωρηθεί μια ακόμα αρχή μιας απαραίτητης συζήτησης και διαβούλευσης όλων των δυνάμεων της αριστεράς. Η συνέχειά του θα μπορούσε να ήταν η μορφοποίηση και η οργάνωση άμεσα ενός διαρκούς αριστερού φόρουμ ανοιχτού σε όλες τις αριστερές οργανώσεις, κόμματα, συλλόγους και άτομα με τουλάχιστον τρία βασικά περιεχόμενα-στόχους:
1. Σύνταξη, ανάπτυξη και εκλαϊκευση του προγράμματος των μεταβατικών διεκδικήσεων, αποφεύγοντας την παραμονή σε γενικούς άξονες και συνθήματα.
2. Διαμόρφωση μετώπων στους χώρους δουλειάς, σπουδών και διαμονής.
3. Επανοηματοδότηση και επικαιροποίηση των αριστερών εννοιών, προγραμμάτων και λέξεων για τον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό.
*Πηγή : antapocrisis.gr
Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου 2014.
http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=15295:galanis-prosdiorismoi-paradoxotites-protasi&catid=83:aristera&Itemid=200
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου