Σε μονομαχία ήθους καλούσε τον Αλέξη Τσίπρα ο Βαγγέλης Βενιζέλος και δεν χρειάστηκε να περάσει πολύς χρόνος για να καταλάβει κανείς τι εννοούσε. Ποιο, δηλαδή, ήθος θα κουβαλούσε ο Ιππότης αυτός της Ελεεινής Τραπέζης, γύρω από την οποία κάθησαν όσοι ηγήθηκαν αυτής της χώρας, για να την οδηγήσουν ως εδώ.
Ο Βενιζέλος να καταγγέλλει τον εκτσογλανισμό! Κοίτα ποιος μιλάει... Αν ο Βενιζέλος δεν ήταν ένα μνημείο του υπεύθυνου για τη σημερινή τραγωδία πολιτικού συστήματος, θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει έναν συμπαθητικό Δελαπατριδισμό, έναν σοφιστικέ Ιωάννη Ζίγδη της σύγχρονης εποχής. Έναν πρόεδρο χωρίς κόμμα. Δεν θα ήταν και τόσο σπάνιο σε μια χώρα, που, αν φωνάξεις στο δρόμο «Πρόεδρε», θα γυρίσουν οι μισοί το κεφάλι.
Αν ήταν να ηρεμήσει, θα μπορούσε κανείς να του υποσχεθεί ότι θα τον φωνάζουμε Πρόεδρο ό,τι και να συμβεί στο ΠΑΣΟΚ, όπως και να καταλήξει η Ελλάδα. Άλλωστε, αυτό δεν επιθυμούσε από την εποχή που ένας ταλαίπωρος έριξε ένα γιαούρτι για να υπονομεύσει «τον αυριανό ηγέτη του ΠΑΣΟΚ»; Αυτόν τον ηγέτη που, μαζί με τον Σαμαρά, σώζει συνεχώς και αδιαλείπτως τη χώρα, η οποία, παρά τις άοκνες προσπάθειές τους, δεν εννοεί να σωθεί. Σε βαθμό που να υποτεθεί ότι, αφού δεν είναι αντάξια των ηγετών της, δεν της αξίζει και η σωτηρία.
Κι όμως, πολιτικοί με τα προσόντα του κ. Βενιζέλου θα μπορούσαν να προσφέρουν πολλά και στην πολιτική και στη χώρα. Αρκεί η εξουσία να ήταν μέσον προς (ιστορικό) σκοπό και όχι αυτοσκοπός. Αρκεί να οδηγούσε σε μια προσωπική δικαίωση και όχι σε ένα εσωτερικό λάφυρο. Εδώ, πολιτικοί του διαμετρήματος του Ανδρέα Παπανδρέου δεν είχαν την κουλτούρα έργων που να συνδεθούν με το όνομά τους, όπως ισχύει π.χ. στη Γαλλία (με τον Πομπιντού, τον Μιτεράν κλπ) και θα συνέβαινε αυτό με όσους ανδρώθηκαν στη σκιά της εύνοιάς του;
Ο κ. Βενιζέλος, οδηγώντας τα μειονεκτήματα των πολιτικών της εποχής του στα άκρα, επειδή και διανοητικά δεν του ταιριάζει ο μέσος όρος, κατέληξε να αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή. Αν θέλουμε η χώρα να μην κάνει κύκλους καταλήγοντας στο σημερινό αδιέξοδο και οδηγώντας τους δράστες του αδιεξόδου σε παραληρήματα, να βλέπουν φαντάσματα υπό τη μορφή τσογλανιών που τους καταδιώκουν, ενώ αυτοί μάχονται να άρουν το αδιέξοδο...
Υ.Γ.1 Όσο για τη μονομαχία ήθους, ο κ. Βενιζέλος, μπορεί να την κάνει μόνος του σκίζοντας με το ξίφος του τον αέρα. Να τον βλέπει ο κ. Σαμαράς και να αυτοθαυμάζονται, σ’ αυτό το θέατρο του παραλόγου.
Υ. Γ.2 Είναι και για έναν άλλο λόγο απολύτως απαραίτητος ο κ. Βενιζέλος: Πρέπει να υπάρχει και να κουνάει το δάχτυλο σε όσους είναι επιρρεπείς στη λήθη και να βοηθάει μ’ αυτό τον τρόπο τον ΣΥΡΙΖΑ. Κατά μία έννοια, τον Βενιζέλο και τα μάτια σας! Έστω και αν ορισμένοι θα μπορούσαν να ειρωνευτούν τον ακαταμάχητο ηγέτη, λέγοντας: Ξέραμε ότι το ΠΑΣΟΚ επί των ημερών του έπεσε χαμηλά, αλλά όχι ότι απέμειναν μόνο 58. Μιλάμε για πολύ τσογλάνια, Πρόεδρε!
Υ.Γ.3 Η εξουσία είναι Κίρκη. Μπορεί να μετατρέψει τους ανθρώπους σε γουρούνια. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνά κανείς μας.
Υ.Γ.4 Δεν ξέρω αν ο Βαγγέλης Βενιζέλος γνωρίζει τι σημαίνει «τσιμπούκ ογλάν των ισχυρών»...
(*) Ο Γιώργος Βαρεμένος είναι βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας του ΣΥΡΙΖΑ
Αν ήταν να ηρεμήσει, θα μπορούσε κανείς να του υποσχεθεί ότι θα τον φωνάζουμε Πρόεδρο ό,τι και να συμβεί στο ΠΑΣΟΚ, όπως και να καταλήξει η Ελλάδα. Άλλωστε, αυτό δεν επιθυμούσε από την εποχή που ένας ταλαίπωρος έριξε ένα γιαούρτι για να υπονομεύσει «τον αυριανό ηγέτη του ΠΑΣΟΚ»; Αυτόν τον ηγέτη που, μαζί με τον Σαμαρά, σώζει συνεχώς και αδιαλείπτως τη χώρα, η οποία, παρά τις άοκνες προσπάθειές τους, δεν εννοεί να σωθεί. Σε βαθμό που να υποτεθεί ότι, αφού δεν είναι αντάξια των ηγετών της, δεν της αξίζει και η σωτηρία.
Κι όμως, πολιτικοί με τα προσόντα του κ. Βενιζέλου θα μπορούσαν να προσφέρουν πολλά και στην πολιτική και στη χώρα. Αρκεί η εξουσία να ήταν μέσον προς (ιστορικό) σκοπό και όχι αυτοσκοπός. Αρκεί να οδηγούσε σε μια προσωπική δικαίωση και όχι σε ένα εσωτερικό λάφυρο. Εδώ, πολιτικοί του διαμετρήματος του Ανδρέα Παπανδρέου δεν είχαν την κουλτούρα έργων που να συνδεθούν με το όνομά τους, όπως ισχύει π.χ. στη Γαλλία (με τον Πομπιντού, τον Μιτεράν κλπ) και θα συνέβαινε αυτό με όσους ανδρώθηκαν στη σκιά της εύνοιάς του;
Ο κ. Βενιζέλος, οδηγώντας τα μειονεκτήματα των πολιτικών της εποχής του στα άκρα, επειδή και διανοητικά δεν του ταιριάζει ο μέσος όρος, κατέληξε να αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή. Αν θέλουμε η χώρα να μην κάνει κύκλους καταλήγοντας στο σημερινό αδιέξοδο και οδηγώντας τους δράστες του αδιεξόδου σε παραληρήματα, να βλέπουν φαντάσματα υπό τη μορφή τσογλανιών που τους καταδιώκουν, ενώ αυτοί μάχονται να άρουν το αδιέξοδο...
Υ.Γ.1 Όσο για τη μονομαχία ήθους, ο κ. Βενιζέλος, μπορεί να την κάνει μόνος του σκίζοντας με το ξίφος του τον αέρα. Να τον βλέπει ο κ. Σαμαράς και να αυτοθαυμάζονται, σ’ αυτό το θέατρο του παραλόγου.
Υ. Γ.2 Είναι και για έναν άλλο λόγο απολύτως απαραίτητος ο κ. Βενιζέλος: Πρέπει να υπάρχει και να κουνάει το δάχτυλο σε όσους είναι επιρρεπείς στη λήθη και να βοηθάει μ’ αυτό τον τρόπο τον ΣΥΡΙΖΑ. Κατά μία έννοια, τον Βενιζέλο και τα μάτια σας! Έστω και αν ορισμένοι θα μπορούσαν να ειρωνευτούν τον ακαταμάχητο ηγέτη, λέγοντας: Ξέραμε ότι το ΠΑΣΟΚ επί των ημερών του έπεσε χαμηλά, αλλά όχι ότι απέμειναν μόνο 58. Μιλάμε για πολύ τσογλάνια, Πρόεδρε!
Υ.Γ.3 Η εξουσία είναι Κίρκη. Μπορεί να μετατρέψει τους ανθρώπους σε γουρούνια. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνά κανείς μας.
Υ.Γ.4 Δεν ξέρω αν ο Βαγγέλης Βενιζέλος γνωρίζει τι σημαίνει «τσιμπούκ ογλάν των ισχυρών»...
(*) Ο Γιώργος Βαρεμένος είναι βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας του ΣΥΡΙΖΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου