Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί τις ικανότητες και την πολυπραγμοσύνη του καθηγητή Ν.Κοτζιά. Σημαίνον στέλεχος του μεταπολιτευτικού ΚΚΕ, έφυγε από τα αριστερά με το ΝΑΡ, για να καταλήξει λίγα χρόνια αργότερα σύμβουλος του ΓΑΠ και πρόεδρος του ΙΣΤΑΜΕ.
Τον ΓΑΠ συνόδευσε ως συμβουλάτορας μέχρι την ανάληψη της εξουσίας το 2009, οπότε και διαφοροποιήθηκε ανοικτά. Από το μνημόνιο και μετά ο Ν.Κοτζιάς εμφανίστηκε ορμητικά στο προσκήνιο συνεπικουρούμενος από τον οργανισμό Λιβάνη, επιχειρώντας να συγκροτήσει τους αποχωρήσαντες ή διαφωνούντες του ΠΑΣΟΚ. Τα αποτελέσματα μάλλον είναι λειψά αλλά αυτό είναι άλλης τάξης πρόβλημα.
Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει δικαίωμα διαφωνίας και ύπαρξης ή ακόμα και συγκρότησης των στελεχών, βουλευτών, υπουργών του ΠΑΣΟΚ που διαφώνησαν με το πρώτο ή το δεύτερο μνημόνιο. Το ερώτημα είναι τι καινούριο έχουν να προσφέρουν στην πολιτική οριοθέτηση της εποχής μας και πώς ακριβώς χωράνε ανάμεσα στον αντιμνημονιακό Σύριζα, το μνημονιακό ΠΑΣΟΚ και την ήξεις αφήξεις ΔΗΜΑΡ. Όχι σαν πολύφερνες νύφες προς άγραν ψηφοφόρων, αλλά ως πολιτική πρόταση.
Από την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού και μετά, η σοσιαλδημοκρατία πανευρωπαϊκά ταυτίστηκε με τον νεοφιλελευθερισμό σε όλα πλην των μεθόδων και ελάχιστων λεπτομερειών. Η αλήστου μνήμης σοσιαλδημοκρατική πρόταση για κράτος δικαίου φάνταζε επαναστατική στην εποχή των Μάαστριχτ και των Συμφώνων Σταθερότητας. Το σιδερένιο πλαίσιο της δημοσιονομικής λιτότητας έκανε τους Ευρωπαίους κεντροαριστερούς να βγάζουν την βρώμικη δουλειά. Ποτέ και πουθενά δεν αμφισβητήθηκε η πορεία άγριας λιτότητας για την ευρωπαϊκή σύγκλιση.
Η πορεία αποσυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας και διάλυσης του παραγωγικού ιστού ξεκινά ήδη με την πρώτη πρόσδεση στο άρμα της ΕΟΚ, για να επιταχυνθεί γεωμετρικά με τις πολιτικές που προετοίμασαν το κοινό νόμισμα και την πλήρη απελευθέρωση της αγοράς. Σε αυτά τα πράγματα η ελληνική σοσιαλδημοκρατία όχι απλά πρωταγωνίστησε αλλά σχεδόν αποκλειστικά η ίδια τα υλοποίησε. Η θηλιά του δημόσιου χρέους ήταν ζήτημα χρόνου και διεθνούς συγκυρίας να κλείσει παγιδεύοντας τη χώρα σε μια αναπότρεπτη χρεοκοπία. Θα περίμενε κανείς από τα πρώτα βήματα μιας επανακαθοριζόμενης κεντροαριστεράς στη χώρα να υπάρξει μια μικρή τοποθέτηση ως προς αυτή την πορεία.
Η κρίση τέμνει και ανατρέπει χώρους και πολιτικές. Θα είχε σημασία αν η θύελλα της κρίσης προκαλεί ισχυρές μετατοπίσεις ακόμα και στους πρώην κυβερνητικούς του ΠΑΣΟΚ που σήμερα σηκώνουν ψηλά τη σημαία του αντικατοχικού αγώνα. Και έχει διπλή σημασία αν αυτές οι μετατοπίσεις αφορούσαν το όριο που εν πολλοίς συγκρότησε τον αλα ΕΕ νεοφιλελευθερισμό: Το Σύμφωνο Σταθερότητας, την ΟΝΕ, το ίδιο το ευρώ.
Δυστυχώς όχι.
Η καταγγελία του μνημονίου από τις πρώην Πασοκικές δυνάμεις δεν συνοδεύτηκε από την επί της ουσίας κριτική των θεμέλιων πυλώνων της σημερινής κοινωνικής εξαθλίωσης και εθνικής καταστροφής. Το χειρότερο είναι ότι οι δυνάμεις αυτές αρθρώνουν φαρισαϊκού τύπου πολεμική στην αντι-ΕΕ (ή καλύτερα αντι-ευρώ) κριτική θεωρώντας αφυψηλού ότι μια τέτοια τοποθέτηση συνιστά οικονομισμό. Τα πάντα ανάγονται αφελώς (ή πονηρά – ανάλογα με την οπτική γωνία του καθενός) στην διαπραγματευτική δυνατότητα που έχει αλλά δεν εξασκεί η χώρα. Το πλαίσιο της Ε/Ζ, το ανήκουμε στην ΕΕ, η μακρά πορεία αποσάρθρωσης και διάλυσης της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας λόγω κυρίως των ευρωπαϊκών πολιτικών, κρύβονται κάτω από το χαλί.
Γράφει ο Ν.Κοτζιάς:
Ως προς την έξοδο από το ευρώ διακρίνω μια κοινή λογική σε διαφορετικούς πολιτικούς χώρους: Ή έξοδος από το ευρώ για να μην υποταχθούμε ή υποταγή στο διευθυντήριο του ευρώ για να μη φύγουμε. Και στις δύο περιπτώσεις απαντήσεων (παραμονή και υποταγή ή έξοδος) γίνονται δύο ουσιαστικές παραδοχές, κοινές και στις δύο πλευρές που είναι σαφώς λανθασμένες.
Η πρώτη είναι η εγκατάλειψη του πεδίου μάχης. Οι μεν λένε να φύγουμε αμαχητί, διότι δεν μπορούν να παλέψουν. Ουσιαστικά υιοθετούν τη λογική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ ότι όλα είναι μονόδρομος. Ότι δηλαδή ή μένει κανείς στο ευρώ με τους όρους του διευθυντηρίου, των δανειστών και της τρόικας, ή φεύγει. Ή υποταγή ή η άμεση (το υπογραμμίζω το άμεση) έξοδος από την ΟΝΕ, ακόμα και από την ΕΕ σημαίνει μη χρήση και παραίτηση από αυτά τα όπλα.
Στο σημείο αυτό τα πράγματα γίνονται σοβαρά. Ο Ν.Κοτζιάς επιχειρώντας να οριοθετήσει την πολιτική της νέας σοσιαλδημοκρατίας, επαναλαμβάνει θλιβερά το δρόμο Σαμαρά: “Υπάρχει περιθώριο, υπάρχει λύση”, φώναζε ο αντιμνημονιακός Αντώνης. “Η κυβέρνηση ΓΑΠ δεν διαπραγματεύεται”… “Να δώσουμε τη μάχη και θα πετύχουμε όπως πέτυχε η Ιρλανδία”… Η κωλοτούμπα μετά το δίλημμα των Καννών έμεινε έκτοτε στην ιστορία.
Η πραγματικότητα είναι πεζή. Το ερώτημα δεν είναι αν επιλέγει κάποιος τη φυγή ή την υποταγή. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει πεδίο μάχης.
Αν η υπό εκκόλαψη σοσιαλδημοκρατία φαντασιώνεται ότι υπάρχει περιθώριο για ένα άλλο ευρωσύστημα, θα πρέπει να το αποδείξει. Αλλιώς θα φωνασκεί αντικατοχικά, αλλά δεν θα ακουμπά το νευρικό σύστημα της κατοχής. Οι αναφορές σε μια ανύπαρκτη μάχη που θα δοθεί σε μια ανύπαρκτη διαπραγμάτευση, σε ένα ανύπαρκτο πεδίο, θα έχουν αντικειμενικά την κατάληξη του πρώην αντιμνημονιακού – νυν μνημονιακού Σαμαρά.
Η ιστορία του δημοψηφίσματος και της τότε συνάντησης των Καννών ήταν διδακτική. Δυστυχώς ούτε η αριστερά, ούτε ο αντιμνημονιακός χώρος εν γένει έβγαλαν συμπεράσματα. Όταν απειλείται η ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας ο ελληνικός αστισμός αναλώνει τις κυβερνήσεις του, όταν απειλείται η ευρωπαϊκή ενοποίηση, τα εργαλεία και τα σύμβολά της, ο γερμανικός ιμπεριαλισμός γίνεται αμείλικτος. Το παράδειγμα της Ιρλανδίας ήταν κατατοπιστικό.
Σε αυτό το σημείο οφείλουμε να είμαστε ειλικρινείς. Σε όλη την εκπορνευμένη ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία δεν υπήρξε επί δύο δεκαετίες ούτε μια απόπειρα σοβαρής αμφισβήτησης ακριβώς γιατί η διαφωνία με τον οδικό άξονα της ευρωπαϊκής ενοποίησης οδηγεί είτε στη ρήξη, είτε στην επαν-ενσωμάτωση στο μαντρί. Τρίτος δρόμος δεν υπήρξε, ούτε θα υπάρξει. Κι ας το φαντασιώνονται οι εγχώριοι αντικαταστάτες του Ανδρέα Παπανδρέου.
Για την υποψήφια διαφοροποίηση του ΠΑΣΟΚ, θα ήταν καλύτερη η α λα ΚΚΕ αντιμετώπιση: Εκ του μακρόν, χωρίς συγκεκριμένη αναμέτρηση με το πρόβλημα της ρήξης και της εξόδου, και χωρίς φληναφήματα περί διαπραγμάτευσης και πεδίου μάχης. Η Ευρώπη του Μέτερνιχ ήταν σκληρή, αλλά ωχριά μπροστά στην Ευρώπη της Μέρκελ.
Ο Ν. Κοτζιάς επιχειρεί να αναμετρηθεί με το αγκάθι της ΕΕ και του νομίσματός της κριτικάροντας την αντι-ευρώ έποψη ως οικονομισμό και μάλιστα προσκολλημένο στον πυρήνα της νεοφιλελεύθερης λογικής:
Η δεύτερη παραδοχή συνίσταται στην προσπάθεια να απαντηθεί ένα πολιτικό πρόβλημα με οικονομικά μέσα ή περί οικονομίας επιχειρήματα. Και μάλιστα ούτε καν ως προς το σύνολο της οικονομίας, αλλά περιοριστικά ως προς τη νομισματική πολιτική και μόνο. Αυτός όμως είναι ο πυρήνας της νεοφιλελεύθερης λογικής. Σύμφωνα με το νεοφιλελευθερισμό όλα τα προβλήματα βρίσκουν τις λύσεις τους στις αγορές και στα “ορθά” νομισματικά μεγέθη.
…Υποστηρίζω δηλαδή ότι η απάντηση στο πρόταγμα της νομισματικής πολιτικής που επιβάλει ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι μια άλλη νομισματική πρόταση, αλλά η Πολιτική με “Π” κεφαλαίο.
Αλήθεια από πού προκύπτει τέτοια ευκολία για το ευρώ; Δεν άκουσε, δεν είδε, δεν κατάλαβε ο Ν.Κοτζιάς ότι η ένταξη στο στενό πυρήνα της Ευρώπης αποτέλεσε το στρατηγικό στόχο του ελληνικού αστισμού εδώ και τρεις τουλάχιστον δεκαετίες; Δεν κατάλαβε ότι το ευρώ είναι κάτι παραπάνω από ένα νόμισμα; Δεν είδε το λυσσαλέο συνασπισμό των κομμάτων εξουσίας, συνεπικουρούμενο από το εκδοτικό και τραπεζικό κατεστημένο μην τυχόν και θιγεί η “μεγαλύτερη κατάκτηση” του νεοελληνικού κράτους από γεννησιμιού του;
Εκτός κι αν οι αστοί μας δουλεύουν. Αν αξιολογούν το ευρώ και την ένταξη της Ελλάδας στην Ε/Ζ πολύ λιγότερο από όσο διακηρύσσουν. Αν όμως εννοούν σοβαρά ότι η παραμονή της χώρας στην Ε/Ζ είναι μονόδρομος, αν στη βάση (και) των συνεπειών της ένταξης το χρέος εκτινάχτηκε και η Ελλάδα ανατινάχτηκε, αν στην ανάγκη παραμονής στην ΟΝΕ η χώρα ξεπουλιέται και η κοινωνία γίνεται παρανάλωμα, ε τότε η ελληνική άρχουσα τάξη μετράει το ευρώ σαν κάτι περισσότερο από ένα απλό νόμισμα και μια απλή νομισματική πολιτική.
Η ένταξη στην Ε/Ζ αποτέλεσε το στρατηγικό στόχο για τον ελληνικό αστισμό. Έτσι αντιλαμβάνεται τον εαυτό του, τη δυνατότητα της κατεξοχήν μεταπρατικής αναπαραγωγής του, την ευκαιρία της καλύτερης δυνατής και άκοπης κερδοφορίας του. Στο στόχο αυτό ενοποιήθηκε το εγχώριο κατεστημένο, συνέκλιναν τα δύο κόμματα εξουσίας, συναίνεσε το μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς. Αυτός ο στρατηγικός στόχος σήμερα κατά την ανάγνωση του Ν. Κοτζιά, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα απλό οικονομικό ζήτημα, περιορισμένο μάλιστα στο νομισματικό πεδίο.
Στην πραγματικότητα το μέγα θέμα του ευρώ και της ευρωπαϊκής πρόσδεσης της χώρας στο στενό πυρήνα, όχι μόνο δεν αποτέλεσε “οικονομικό ζήτημα”, αλλά ήταν μια ολική, στρατηγική επιλογή που καθόρισε και την οικονομία και την πολιτική και την κοινωνία. Ο συνειδητός περιορισμός του σήμερα στο στενό πεδίο του νομίσματος, κρύβει βαθιές πολιτικές σκοπιμότητες. Κρύβει ίσως και την αφέλεια ότι το ευρώ είναι όπως κάθε άλλο νόμισμα, και οι πολιτικές δυνάμεις δεν μπορούν να διαιρούνται με βάση το νόμισμα αλλά με βάση τις πολιτικές που ασκούνται. Δυστυχώς απατώνται. Το ευρώ δεν είναι ένα ακόμα νόμισμα. Είναι δομικά και από τη φύση του σκληρά νεοφιλελεύθερο, δηλαδή ταξικό, και απόλυτα ανισότιμο. Στηρίχτηκε πάνω στο Σύμφωνο Σταθερότητας, συγκροτήθηκε πάνω σε σκληρές πολιτικές λιτότητας και εργασιακής απαξίωσης, καθιερώθηκε πάνω σε νόρμες ανελέητου ανταγωνισμού όπου το αδύνατο μέρος της Ε/Ζ λεηλατήθηκε από το ισχυρό. Θεωρητικά το δολάριο μπορεί να στηρίξει μια κεϊνσιανή πολιτική. Το ευρώ από τη φύση του δεν μπορεί.
Αυτά δεν είναι άγνωστα για τον Ν.Κοτζιά. Επιλέγει όμως να τα κρύβει κάτω από το χαλί μπας και μπορέσει να ορίσει αυθύπαρκτα την υπό εκκόλαψη σοσιαλδημοκρατία. Και φυσικά στόχος για αυτό είναι η επίθεση στην αριστερά που στέκεται στο έδαφος της άρνησης του ευρώ και της ρήξης με την ευρωπαϊκή πορεία διάλυσης της χώρας και εξόντωσης του λαού της.
Πότε όμως μπορεί να υπάρξει έξοδος από το ευρώ κατά τον καθηγητή;
Η έξοδος από το ευρώ δεν πρέπει να γίνει ούτε γιατί το ζητάνε οι ξένοι, ούτε γιατί έτσι βολεύει τα “επαναστατικά όνειρα” κάποιων. Δεν μπορεί να γίνει ούτε ενάντια στην πλειοψηφία του λαού, ούτε άκαιρα, ούτε χωρίς διασφάλιση των θεμελιακών αναγκών του λαού. Για αυτό για να έχει νόημα κάθε συζήτηση για ριζική επανατοποθέτηση των σχέσεων Ελλάδας και ευρώ, θα έπρεπε η χώρα να έχει εξαγωγικούς προσανατολισμούς, ισχυρή βιομηχανία και αγροτική οικονομία. Διαφορετικά το πιθανότερο θα ήταν, μετά από μια “τυφλή” έξοδο από το ευρώ, όπως ουσιαστικά προτείνεται, να ανέλθει το δημόσιο χρέος στα ύψη και να υποστεί συνεχείς υποτιμήσεις το νέο εθνικό νόμισμα που θα συνοδεύονται από υψηλό πληθωρισμό και κατ’επέκταση από απαξίωση των μισθών. Το βάρος του διεθνούς χρέους της χώρας θα πολλαπλασιάζονταν διότι το ΑΕΠ θα παραγόταν σε υποτιμημένο εθνικό νόμισμα, ενώ τα χρέη θα ήταν σε σκληρό ξένο συνάλλαγμα.
Εδώ έχουμε όλη την αναπαραγωγή της εγχώριας τρομοκρατίας: Την έξοδο από το ευρώ τη ζητάνε οι ξένοι, κι άμα συμβεί θα επέλθει σεισμός λιμός, λοιμός και καταποντισμός. Το πρόβλημα δεν είναι αυτή η άκριτη και έωλη αναπαραγωγή. Το πρόβλημα είναι ότι η κατά Κοτζιά έξοδος από το ευρώ μπορεί να συμβεί μόνο αν και εφόσον η χώρα έχει εξαγωγές, βιομηχανία και αγροτική παραγωγή. Μα αυτά ακριβώς καταστράφηκαν για να μπούμε στο ευρώ και δεν μπορούν να υπάρξουν παρά μόνο αν βγούμε. Ο Ν.Κοτζιάς ταυτίζεται (χωρίς να εκτίθεται) με φωνές που βάζουν το κάρο μπροστά από το άλογο, θέτοντας την παραγωγική ανασυγκρότηση μπροστά από την έξοδο από το ευρώ. Κι επειδή αυτό δεν μπορεί να γίνει, στην πραγματικότητα ακυρώνεται και η έξοδος από το ευρώ και η πολυπόθητη κατά τα άλλα παραγωγική ανασυγκρότηση.
Ο Ν.Κοτζιάς επιδιώκοντας μέσα από την εκλογική σύμπραξη με τον Σύριζα την ανάδειξη νέου κεντροαριστερού φορέα, οξύνει την πολεμική του στις δυνάμεις του Σύριζα που αρνούνται αυτή την προσέγγιση. Κριτικάροντας τον Π.Λαφαζάνη, υποστηρίζει:
Υπάρχουν δυνάμεις στον πολιτικό ορίζοντα που ορθά δεν θέτουν ως θεμέλιο των εσωκομματικών σχέσεών τους τη συμφωνία των υπολοίπων τμημάτων του κόμματός τους με τη δική τους θέση για έξοδο από την ΕΕ. Πιθανόν διότι οι απόψεις τους είναι μειοψηφικές. Όμως όλως “παραδόξως”, απαιτούν από τους εν δυνάμει συμμάχους του κόμματός τους, ως προϋπόθεση για τη συνεργασία, τη συμφωνία μαζί τους στο θέμα του ευρώ. Πρόκειται για την πλήρη και πρωτοφανή ιστορικά παραδοξολογία. Να απαιτούνται για τη συνεργασία διαφορετικών δυνάμεων πιο αυστηροί όροι από τους όρους της συνύπαρξης στο ίδιο κόμμα.
Εδώ ο Ν.Κοτζιάς έχει δίκιο. Ο Π.Λαφαζάνης είναι εύκολος αντίπαλος στο βαθμό που από τη μια καταγράφεται ως η πλέον αντιευρωπαϊκή άποψη στο χώρο της αριστεράς και εμμένει στην κεντρικότητα αυτού του προβλήματος, αλλά από την άλλη βρίσκεται υπό τη σκέπη μιας ηγεσίας που απροκάλυπτα υποστηρίζει την παραμονή της χώρας στο ευρώ, με όλες τις γνωστές αντιφάσεις.
Φυσικά αυτή η αντιπαράθεση περισσότερο αποτελεί εσωτερικό ζήτημα του Σύριζα και του τρόπου με τον οποίο οι Πασοκογενείς που έχουν ήδη συμφωνήσει στην εκλογική κατεβασιά υπό την Κουμουνδούρου θα μπορούν να συγκροτούνται ανεξάρτητα, προσβλέποντας στην επόμενη μέρα και στην κατανομή των εδρών.
Η ουσία της τοποθέτησης Κοτζιά φαίνεται λίγο παρακάτω:
Μετά το πείραμα της Αλβανίας και μάλιστα σε εποχές που η διεθνοποίηση δεν είχε μετεξελιχθεί σε παγκοσμιοποίηση, όλοι γνωρίζουμε ότι οι μικρές χώρες δεν αντέχουν εκτός διεθνούς συστήματος και χωρίς μάχη.
Εκτός ευρώ λοιπόν θα γίνουμε Αλβανία; Η από παλιά γνωστή συστημική ρητορική της αλβανοποίησης βρίσκει ευήκοα ώτα και στους χώρους τη αριστεράς και όχι μόνο της κεντροαριστεράς. Το “όλοι γνωρίζουμε” όμως δεν προκύπτει από πουθενά. Από την ίδια τη ζωή και την εμπειρία, θα έλεγε κανείς αντίθετα πως πράγματι “όλοι γνωρίζουμε” ότι οι μικρές χώρες δεν αντέχουν ΕΝΤΟΣ και όχι ΕΚΤΟΣ συστήματος, ειδικά όταν αυτό το σύστημα είναι τόσο άκαμπτο και ανισότιμο.
Και ο καθηγητής καταλήγει:
Συνολικά το να θέτει κανείς σήμερα, ως ζήτημα άμεσης διεξόδου από την κρίση, την έξοδο από το ευρώ, χωρίς κανένα ουσιαστικό σχέδιο, απλώς ως άσκηση “διαφοροποίησης”, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τη σκληρή πραγματικότητα, προκειμένου να εμφανίσει τον “εκτός ευρώ” παράδεισο ως άμεσο και ρεαλιστικό στόχο, είναι μια άσκηση σε λάθος στιγμή και με λάθος θεματολογία. Ένα λάθος που “επιτρέπει” βέβαια τη μη ενασχόληση με τα δύσκολα, πραγματικά, άμεσα προβλήματα αντιμετώπισης της κρίσης και της δημιουργίας ενός παλλαϊκού ρεύματος υπέρβασής της.
Το ερώτημα είναι ποια είναι η άμεση διέξοδος από την κρίση, κατά πώς την αντιλαμβάνεται ο συγγραφέας: Η πολιτική αλλαγή; Βεβαίως αποτελεί προϋπόθεση. Τα πράγματα δεν αλλάζουν με συγγραφή βιβλίων, εκθέσεις ιδεών ή χτυπήματα στο πληκτρολόγιο. Τα πράγματα αλλάζουν πολιτικά. Όμως τι θα κάνει, τι θα υλοποιήσει, σε τι θα υποχωρήσει, σε τι θα προχωρήσει, μια τέτοια πολιτική αλλαγή;
Κι αν η άρνηση του χρέους και του ζουρλομανδύα της Ε/Ζ δεν είναι άμεσα βήματα εξόδου από την κρίση, τότε ποια είναι; Οι ευχές για ειρηνικό μορατόριουμ στην πληρωμή του χρέους; Οι ακόμα πιο ανεδαφικές ευχές για θεμελιακή αλλαγή πολιτικής της Φραγκφούρτης και του Βερολίνου;
Το τελευταίο αλλά όχι ήσσονος σημασίας πρόβλημα: Από τον Ν.Κοτζιά – και όχι μόνο – φαίνεται σαν να χρεώνεται η επιμονή στο πρόβλημα του χρέους και της πολιτικής επίλυσής του, η άρνηση αντιμετώπισης των πραγματικών προβλημάτων. Σαν να φταίει ο Λαπαβίτσας που δεν συγκροτήθηκε παλλαϊκό ρεύμα υπέρβασης της κρίσης.
Μιλάμε σοβαρά;
Οι πρώην ΠΑΣΟΚοι είναι κατακερματισμένοι σε πολλαπλά στρατόπεδα: Υπό τον Κοτζιά φλερτάρουν με τον Σύριζα, υπό τον Οικονόμου με την ΔΗΜΑΡ, υπό τον Δημαρά μέχρι και με τον Καμμένο, υπό τον Μαριά με την ΕΛΑΔΑ, ενώ φημολογείται και νέο κόμμα με Καστανίδη – Κατσέλη. Από δεκαπέντε χωριά χωριάτες τα αντιμνημονιακά ορφανά του ΠΑΣΟΚ.
Και φταίει για το ότι δεν συγκροτείται ρεύμα παλλαϊκής αντίστασης η αντι-ευρώ άποψη που είναι τραγική μειοψηφία στον Σύριζα και υποστηρίζεται από τις πλέον μειοψηφικές συσπειρώσεις της αριστεράς; Από εκεί δυσκολεύεται να ενωθεί το αντιμνημονιακό στρατόπεδο; Ή από τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό, την εδροθηρία, τις ανίερες συμμαχίες, και φυσικά (κι εδώ ας το συζητήσουμε πολύ) από την διαφορετική άποψη για την επόμενη μέρα του μνημονίου;
http://konserbokoyti.blogspot.com/2012/04/blog-post_4969.html
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου