Δικαίωμα στην ελευθερία, στη διαφορετικότητα, στον έρωτα, στην επιλογή, στην αξιοπρέπεια, στη ζωή. Τα κινηματογραφικά σχόλια, πολλά. Αυτά είναι ένα μικρό δείγμα.
The Elephant Man (1980)
Στην Αγγλία του 19ου αιώνα ένας γιατρός (Anthony Hopkins) ανακαλύπτει σε ένα freak show έναν παραμορφωμένο άντρα (John Hurt) που πάσχει από μια πολύ σπάνια ασθένεια. Σοκαρισμένος από την βάναυση αντιμετώπισή του "Άνθρωπου Ελέφαντα" από τον manager του show, ο γιατρός αποφασίζει να τον πάρει υπό την προστασία του και να τον βοηθήσει να ζήσει μια φυσιολογική ζωή. Παρά τις προσπάθειες του γιατρού, ο "Άνθρωπος Ελέφαντας" (που κατά τα άλλα είναι χαρισματικός, καλλιεργημένος και ταλαντούχος) γίνεται και πάλι δημόσιο θέαμα και η γενετική του ανωμαλία διασκεδάζει την αριστοκρατία που τον επισκέπτεται για να τον επεξεργαστεί από κοντά. Το συγκλονιστικό δράμα του David Lynch που προτάθηκε για 8 Όσκαρ (και αποτέλεσε αφορμή να δημιουργηθεί η κατηγορία "Βραβείο Καλύτερου Μακιγιάζ") παρουσιάζει με τον πιο σκληρό τρόπο την κοινωνική προκατάληψη απέναντι στο άσχημο, το παραάξενο, το γκροτέσκο. "Δεν είμαι ελέφαντας, δεν είμαι ζώο, είμαι άνθρωπος κι εγώ...".
Gandhi (1982)
Η ιστορία του Μαχάτμα Γκάντι, του Ινδού δικηγόρου και ειρηνιστή που οδήγησε ουσιαστικά την Ινδία στην ανεξαρτησία της από την αγγλική κυριαρχία, ξεκινώντας έναν αγώνα με σημαία το απαρέγκλιτο "πιστεύω" του: την αποφυγή χρήσης βίας. H ταινία αφηγείται το κομμάτι της ιστορίας από το 1983 και ένα περιστατικό κατά το οποίο πετούν τον Gandhi έξω από ένα τρένο στη Ν. Αφρική, επειδή βρισκόταν σε ένα βαγόνι προορισμένο μόνο σε λευκούς, μέχρι τη βίαιη δολοφονία του το 1948 στο Δελχί. Το βιογραφικό έπος του Richard Attenborough κέρδισε 8 βραβεία Oscar, μεταξύ των οποίων και το Oscar καλύτερης ταινίας, αλλά και καλύτερου α' ανδρικού για τον Ben Kingsley.
Edward Scissorhands (1990)
O Edward Scissorhands (Johnny Depp) είναι ένα μηχανικό ον με ανθρώπινο μυαλό, συναισθήματα και ανάγκες, που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ από τον εφευρέτη του -ο οποίος έφυγε ξαφνικά από τη ζωή, πριν προλάβει να τον τελειοποιήσει- κι έτσι αντί για χέρια έχει... ψαλίδια. Όταν ο Ψαλιδοχέρης εγκαταλείπει το κάστρο του και κατεβαίνει να ζήσει στην πόλη, αντιμετωπίζει την καχυποψία των "φυσιολογικών" συμπολιτών του, κάποιοι από τους οποίους επιμένουν να τον κρατήσουν στο περιθώριο -κάτι που γίνεται ακόμα χειρότερο όταν ό Edward ερωτεύεται την νεαρή Kim (Wynona Ryder). Αν και σε πρώτο επίπεδο η ιστορία του Tim Burton δεν είναι παρά ένα παραμύθι, στην πραγματικότητα αποτελεί ένα πολύ συγκινητικό σχόλιο πάνω στο θέμα της κοινωνικής αποδοχής και στο δικαίωμα στη διαφορετικότητα.
In the Name of the Father (1993)
H πραγματική ιστορία δύο Ιρλανδών -πατέρα και γιου- που καταδικάζονται για ένα έγκλημα που δεν διέπραξαν ποτέ -μία βομβιστική επίθεση στην Guilford Pub του Λονδίνου από τον ΙΡΑ που στοίχισε τη ζωή σε τέσσερις Βρετανούς στρατιώτες και έναν πολίτη. Η αριστουργηματική ταινία του Jim Sheridan με τον Daniel day-Lewis και την Emma Thomson κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο στο 44ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και προτάθηκε για 7 Oscar.
Schindler's List (1993)
H αληθινή ιστορία του Γερμανού βιομηχάνου Oskar Schindler που έσωσε 1.300 Εβραίους από το γκέτο της Βαρσοβίας, παρουσιάζοντάς τους ως ειδικευμένους εργάτες, απαραίτητους για το Γ' Ράιχ. Το 4ωρο ασπρόμαυρο έπος του Steven Spielberg με τον Liam Neeson και τον Ralph Fiennes κέρδισε 7 Oscar και θεωρείται μία από τις σημαντικότερες ταινίες που έχουν γυριστεί ποτέ, ενώ το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου το έχει κατατάξει όγδοο στη λίστα με τις 100 καλύτερες Αμερικανικές ταινίες που έχουν γυριστεί ποτέ.
Dead Man Walking (1995)
Η ιδιαίτερη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε έναν δολοφόνο δύο έφηβων κοριτσιών (Sean Penn), που έχει καταδικαστεί με την θανατική ποινή, και μιας καλόγριας (Susan Sarandon) που του συμπαραστέκεται, δένεται συναισθηματικά μαζί του και τελικά τον βοηθά να παραδεχτεί την ενοχή του αλλά και το τίμημα του εγκλήματος που διέπραξε -και να πεθάνει με αξιοπρέπεια.
Boys Don't Cry (1999)
Βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, η ταινία της Kimbely Peirce που χάρισε στη Hilary Swank Oscar α' γυναικείου ρόλου, αφηγείται την ιστορία μιας γυναίκας που αλλάζει το όνομά της από Teena σε Brandon και περνά όλη της τη ζωή σαν άνδρας. Όταν δύο άνδρες "φίλοι" του Brandon -αλλά και της κοπέλας που τον ερωτεύεται (Chloe Sevigny)- ανακαλύπτουν την αλήθεια, τον αναγκάζουν να γδυθεί για να τους δείξει τα γεννητικά του όργανα και στη συνέχεια τον κακοποιούν, τον βιάζουν και τον δολοφονούν. H έξοδος της ταινίας στους κινηματογράφους συνέπεσε με τη δολοφονία ενός ομοφυλόφιλου άνδρα, πράγμα που μεγάλωσε ακόμα περισσότερο τη συζήτηση γύρω από τα δικαιώματα της gay & lsebian κοινότητας.
Erin Brockovich (2000)
H Julia Roberts σε έναν από τους καλύτερους ρόλους της καριέρας της υποδύεται μία δις διαζευγμένη μητέρα τριών παιδιών, που προσλαμβάνεται μετά από μεγάλη περίοδο ανεργίας σε ένα δικηγορικό γραφείο και, παρότι δεν έχει τα τυπικά νομικά προσόντα, αφοσιώνεται σε μία υπόθεση μολυσμένου ύδατος, την οποία ανακαλύπτει η ίδια τυχαία. Τελικά καταφέρνει, χάρη στην ευφυΐα της και το πείσμα της να αποδώσει δικαιοσύνη να ξεσηκώσει μια ολόκληρη πόλη και να γονατίσει μια τεράστια εταιρεία.
Human Trafficking (2005)
Μια ανύπαντρη μητέρα από την Τσεχία, ένα μοντέλο από την Ουκρανία και ένα παιδί που απήχθη στις Φιλιππίνες παρασύρονται δια της βίας στο σκοτεινό κόσμο του διεθνούς κυκλώματος πορνείας. Μια ειδικευμένη ομάδα (Mira Sorvino - Donald Sutherland) αναλαμβάνει να εντοπίσει το κύκλωμα και να φέρει τους υπεύθυνους στη δικαιοσύνη. H τηλεταινία του Christian Duguay αν και βρήκε απροετοίμαστους τους τηλεκριτικούς και το τηλεοπτικό κοινό του Lifetime προτάθηκε για τρία Emmys και δύο Χρυσές Σφαίρες.
The Act Of Killing (2013)
To βραβευμένο με βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης και της Βοστώνης, "Act of Killing" παρουσιάζει τους επικεφαλής των φονικών ταγμάτων που δολοφόνησαν πάνω από ένα εκατομμύριο κομμουνιστές στην Ινδονησία το 1965, όταν η κυβέρνηση ανετράπη από πραξικόπημα, να εξιστορούν τις αποτρόπαιες πράξεις τους αναβιώνοντας τις δολοφονίες μέσα από κινηματογραφικές αναπαραστάσεις στις οποίες πρωταγωνιστούν -καμαρώνοντας- οι ίδιοι. Το συγκλονιστικό φιλμ του Joshua Oppenheimer -ένα πολύ ουσιαστικό σχόλιο πάνω στη βία και τον παραλογισμό της- έχει επίσης κερδίσει Βραβείο Κοινού και Βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και είναι ένα από τα 15 ντοκιμαντέρ που διεκδικούν μια θέση στην πεντάδα υποψηφιοτήτων για το Oscar Καλύτερου Ντοκιμαντέρ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου