«Τοποθέτησα την επιγραφή "οι Εβραίοι είναι ανεπιθύμητοι" έπειτα από την είδηση για τον τραυματισμό ενός παιδιού στη Γάζα». Ο Ναζί γιατρός της Μηχανιώνας, στο Δικαστήριο.
Ο άνθρωπος αντιμετωπιζόταν πάντα ως η απόλυτη κατάφαση της Λογικής. Παρόλο που αμφισβητεί βάναυσα την ύπαρξή της. Όλη η ανθρώπινη κουλτούρα, όλος ο πολιτισμός, σύμφωνα με τα λόγια του E. Becker, είναι ένα προστατευτικό κατασκεύασμα ενάντια στη φυσική "πραγματικότητα", μια άρνηση της "απώτατης" αλήθειας και μια απέλπιδα προσπάθεια να ξεχάσουμε την τραγική μας μοίρα.Η ίδια η κοινωνική κατασκευή είναι ένα "κωδικοποιημένο" σύστημα "ηρωισμού", ένας ζωντανός μύθος της σημασίας της ανθρώπινης ζωής, μια "προκλητική" κατασκευή ενός ανύπαρκτου για τη "φυσική τάξη" νοήματος. Και η ανθρώπινη Τέχνη, Ρητορική, ή Παρέμβαση –κάθε δημιουργία που προσπαθεί να "θεώσει" τον άνθρωπο- μια πράξη απώτατου οπτιμισμού, μια απόλυτη πίστη στην ακατόρθωτή μας αθανασία.
Το μόνο πράγμα που, θεωρητικά, ερχόταν αντιμέτωπο με την θέληση του ανθρώπου να ξεχάσει και τον έκανε να "δει κατάματα" την πίσω από το κουστούμι ενός χαρούμενου πολιτισμού πλευρά είναι ο φόνος, κι ακόμη περισσότερο ο μαζικός φόνος, δηλαδή ο πόλεμος. Τακτική πανάρχαια, που όμως ακόμη κι αυτή δέχθηκε κατά καιρούς κανόνες κι ευεργετήματα είτε από αρχαίες φιλοσοφίες είτε από το σύγχρονο διαφωτισμό. Αλλά, από ό,τι φαίνεται, όπου επικρατεί ο φασισμός αυτό ανατρέπεται. Γιατί ενώ στα παιδικά μας χρόνια (και στους παλαιότερους μας πολιτισμούς) ένα απλό "παραδίνομαι" ήταν αρκετό για να μας κάνει να σταματήσουμε την πάλη, αφού στόχος ήταν η νίκη κι όχι ο εξευτελισμός του αντιπάλου, τώρα στόχος δεν είναι απλά η νίκη αλλά ο εξευτελισμός.
Ο καινούργιος αιώνας, τελικά, μπήκε με τις ελπίδες και τις διαψεύσεις των προηγούμενων. Κρατώντας όμως στα δόντια το χασαπομάχαιρο της απελευθερωμένης αγοράς, και των φονταμενταλισμών κάθε είδους, μάς επαναφέρει σε περιόδους όπου ο άνθρωπος ξαναγυρνά στα ένστικτα (την επιβίωση ή το συμφέρον σε μια πολύπλοκη ζούγκλα), αφήνοντας στην άκρη αξίες όπως η αλληλεγγύη στους δικούς ή στους διωκόμενους, ή η ανοχή στους διαφορετικούς, τοτέμ του ξεχωριστού -υπέθετε- από την υπόλοιπη φύση "ανθρωπιστικού" πολιτισμού του.
Ο τρόπος αναπαράστασης του «κακού» σε αυτό το πολύπλοκο αλλά καθόλα συνεκτικό «νέο» πλαίσιο σχετίζεται βαθιά με την παλιά διαδικασία «ετεροποίησης», ανοικείωσης με άλλα λόγια, αυτού που βγαίνει έξω από τον κύκλο του «εμείς». Καθώς οι αναπαραστάσεις του άλλου είναι συμπληρωματικές της αναπαράστασης του εαυτού, υπάρχουν άρρητες μορφές αντίληψης του «εγώ» κι άτυπες μορφές διαπραγμάτευσης και επικοινωνίας με το «άλλο» οι οποίες διέπουν τις ομαδικές και διομαδικές σχέσεις.
Η μετάβαση σε μία νέα, κοινωνικά και ιδεολογικά, συνθήκη, (μέρος της παλιάς σειράς των κρίσεων κάθε εξουσιαστικού μοντέλου και δη του καπιταλιστικού) όπως αυτή που δημιουργεί η σύγχρονη λαίλαπα του οικονομικού ολοκληρωτισμού, αναπτύσσει αντίρροπες δυνάμεις που συνήθως αφορούν αρχικά την «αντίσταση» και την «ιδεολογικοποίησή» της. Δηλαδή την ένταξη και κατόπιν νομιμοποίησή της στο κυρίαρχο ρεύμα ιδεών.
Η ένταξη αυτή χρησιμοποιεί (από τα «κατά της διαπλοκής» σημεία στα κείμενα των μνημονίων ως τις «ανθρωπιστικές» αιτιάσεις των ναζί) το αυτονόητο για να νομιμοποιήσει το απαράδεκτο. Να σχετικοποιήσει τον ναζισμό, ή την κατάργηση όχι της διαπλοκής αλλά των δικαιωμάτων.
Η ένταξη αυτή χρησιμοποιεί (από τα «κατά της διαπλοκής» σημεία στα κείμενα των μνημονίων ως τις «ανθρωπιστικές» αιτιάσεις των ναζί) το αυτονόητο για να νομιμοποιήσει το απαράδεκτο. Να σχετικοποιήσει τον ναζισμό, ή την κατάργηση όχι της διαπλοκής αλλά των δικαιωμάτων.
Σε κάθε αναφορά στην Μνήμη του Ολοκαυτώματος (γιατί θα επικεντρωθούμε σε αυτό) υπάρχουν κάποιοι που δρώντας στο όνομα της άκρας δεξιάς αλλά κι εκφάνσεων μιας συντηρητικής στις ανάγκες των καιρών αριστεράς και των καλουπιών της, (τόσο αντίθετων με τις αξίες της), μα κι ενός μη μου άπτου «κέντρου», θυμίζουν την όντως απαράδεκτη κατάσταση στη Γάζα.
Είναι συνήθως άνθρωποι που δεν τους βλέπουμε στις κινήσεις αλληλεγγύης υπερ των Παλαιστινίων, αφού χρησιμοποιούν (όπως ο Χίτλερ το 30) πλευρές της πραγματικότητας όχι για να βουτηχθούν επώδυνα μέσα της για να την αλλάξουν, αλλά για να την χειραγωγήσουν προς ίδιον υλικό ή ψυχολογικό όφελος. Άνθρωποι που για να αυτοδικαιωθούν (κοινό στους ολοκληρωτισμούς φοβάμαι…) δεν το χουν σε τίποτε να κάψουν (πάλι και πάλι) τον κόσμο… Αν ο Χίτλερ (εφευρίσκοντας κάθε φορά καινούργιους βαρβάρους) πάτησε στην τεράστια φτώχια του 20 και του 30 για να πει σ’ έναν κουρασμένο κόσμο την εύκολη λύση που ήταν να ξεπαστρέψει τους διαφορετικούς ή τους πιο επιτυχημένους (και θυμηθείτε πως ο ρατσισμός στην ταινία ο Μισισιπής Καίγεται ξεσπά από τον γείτονα όταν ο «νέγρος» πετυχαίνει κάτι…) μετατρέποντας τον κόσμο σε όχλο που αναζητούσε τον μαζικό φόνο όχι για να δει αλλά για να κρυφτεί, σήμερα πλευρές της πραγματικότητας χρησιμοποιούνται για να υπεραπλουστεύσουμε «το πρόβλημα» και πάλι: Σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται ραγδαία κι έχει «ανάγκη» (χειραγωγημένη από τα στρώματα που δημιουργούν την κρίση και άρα την ανάγκη) από συνοχή, μία μέθοδος αντίστασης στην μειονοτική επιρροή αφορά την ψυχολογιοποίηση, και την ιδεο-ψυχολογιοποίηση. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε όπως πάντοτε την στερεοτυπική αντιμετώπιση μιας μειονότητας μέσα από την αφαίρεση των ατομικών ψυχολογικών διαφορών οι οποίες μπορεί να διαπερνούν τις μειονότητες (Αdler, A 1999). Η όποια κυρίαρχη ομάδα θα θεωρήσει, έτσι, ότι οι μειονότητες είναι ψυχολογικά ταυτόσημες (ή τουλάχιστον πως τα μέλη μιας μειονότητας έχουν όλα τους τα ίδια γνωρίσματα της προσωπικότητας) και, όσον αφορά την σημειολογική έκφραση, θα το «εγγράψει» στις αναγνώσεις της. Από τις μετριοπαθείς έως τις ακραίες που στο βάθος της κρατά ως πολύτιμες εναλλακτικές λύσεις αντιμετώπισης κάθε σοβαρής απόπειρας μετατροπής της υλικής βάσης των πραγμάτων… Του τρόπου παραγωγής του κοινωνικού πλούτου.
Άλλωστε κάθε κοινωνική τάξη πραγμάτων, όπως έχουν επισημάνει πολύχρονες έρευνες στον χώρο της κοινωνικής ανθρωπολογίας και κοινωνικής ψυχολογίας, (Radcliff Brown, 1986 {1957} Moscovici, 2003) παρουσιάζει στα μέλη της μια περιορισμένη επιλογή φυσικών και κοινωνικών δεδομένων. Το αποφασιστικό στοιχείο αυτής της επιλογής είναι ότι προσφέρει συνθήκες όπου δεν υπάρχουν αληθινά εναλλακτικές λύσεις. Έτσι, ανεξάρτητα από το περιεχόμενό τους, οι απόψεις της πλειοψηφίας αποκτούν βαρύτητα από την απο-νομιμοποίηση των εναλλακτικών οπτικών. Στην πραγματικότητα όπως έχει γράψει ο Αsch, 1959, σελ. 380 η επιλογή δεν βρίσκεται ανάμεσα στις απόψεις της πλειοψηφίας και της μειοψηφίας αλλά ανάμεσα στη γνώμη της πλειοψηφίας και μιας γνώμης απονομιμοποιημένης, περιθωριακής. Αυτή η στρατηγική στην απολυταρχία προσλαμβάνει διαστάσεις απαγόρευσης ενώ στην "δημοκρατία" επιβεβαιώνει μία σημειολογική ιεραρχία.
Αντίθετα για να επιβληθεί η κοινωνική συμμόρφωση επιβάλλεται αντίσταση στην επιβολή των ενεργών μειονοτήτων (Le Poultier, 1988, Παπαστάμος 1989, σελ. 450) και των κριτηρίων (κι αναπαραστάσεων) που δημιουργούν. Η ψυχολογιοποίηση προτείνει (ή επιβάλλει) μια ψυχολογικά ντετερμινιστική εξήγηση των μειονοτικών διαφορών, θεωρώντας ότι η μειονότητα έχει έναν αδιαφοροποίητο -και αμετάβλητο- ψυχισμό, ο οποίος πρέπει να βιώνεται ως απειλή για το άτομο και το σύνολο. Έτσι όμως το εκάστοτε μειονοτικό συλλογικό γίνεται ιδιαίτερα ευάλωτο στις ψυχολογίζουσες ερμηνείες, οι οποίες έχουν συχνά απρόβλεπτες συνέπειες που δύσκολα αντικρούονται ή, αν παγιωθούν, ακόμη δυσκολότερα «μαζεύονται». Είναι τόση η δύναμη τους που ενώ παράγουν έναν «θεωρητικό» λόγο βασισμένο σε κοινωνικο-ηθικές θεωρήσεις, στην καθημερινή τους πρακτική αναπαράγουν υπόγεια μία ιδεολογία ψυχολογιοποίησης με κριτήρια δήθεν εναλλακτικά που σχετικοποιούν νομιμοποιώντας πολύ επικίνδυνα πλευρές της ακραιφνής τους ιδεολογία.
Οι φασίστες αυτοί (πίσω από όποιο προσωπείο κι αν προσπαθούν να ζυμώσουν την κοινωνία για να σχετικοποιήσουν το ναζισμό και να ξυπνήσουν ή δυναμώσουν το τέρας μέσα μας) επειδή σε αντίθεση με τους πιο προχωρημένους ομοίους τους δεν αντέχουν την αυτοθέαση τους, κρύβονται πίσω από αξίες που έχουν (και πολύ σωστά) καθιερωθεί ως «γενικά αποδεκτές». Αλλά μόνο για να προασπίσουν τον πολιτικό τους κοινοτισμό καταγγέλλοντας τον κοινοτισμό των άλλων. Είναι χαρακτηριστική εδώ (αν κι έμμεσα μόνο σχετική) η χρήση της θανατικής ποινής, καθώς το ακροδεξιό Ευρωπαϊκό κίνημα υπενθυμίζει την δυνητική πλευρά της πραγματικότητας που λέει πως αν επικρατήσει στην Ευρώπη η (όντως απαράδεκτη) Σαρία τότε θα εφαρμοστεί το αντιδυτικό (αλήθεια;;;) πρόταγμα της θανατικής ποινής. Αλλά είναι οι ίδιοι που στο όνομα προστασίας της Δύσης ενάντια στα «ξέκολα» στους «ξένους» και στους «μπάχαλους» κάθε είδους, προτείνουν την δική τους εφαρμογή της θανατικής ποινής. Το να ανησυχεί ένας κοινωνικά (τονισμένο το κοινωνικά) φιλελεύθερος για την μη επιβολή της θανατικής ποινής έχει νόημα, το να ανησυχεί ένας φασίστας έχει παραλογισμό.
Από την άποψη αυτή και σύμφωνα και με τον CharlesTaylor (2004), να είναι δυνατόν να ισχυριστούμε ότι «η διάκριση ανάμεσα σε δημόσια και ιδιωτικά ζητήματα είναι μέρος του “κοινωνικού φαντασιακού” της νεωτερικότητας» (Fraser, 1992, σελ. 109-142). Κι ότι το βαθιά υποκριτικό αυτό παιχνίδι δεν μένει στην δημόσια ρητορική αλλά πάει και σε επίπεδο «γειτονιάς». Οι ίδιοι που κόπτονται για τα δικαιώματα των Παλαιστινίων δεν θέλουν ιδιαίτερα τους βρωμοάραβες στη γειτονιά τους, οι ίδιοι κάθε που έρχεται η Φιλαρμονική Ορχήστρα Νέων της Παλαιστίνης στο Μέγαρο δεν πατάν (τι να τους μάθουν οι κατώτεροι πολιτισμοί των σκουρόχρωμων τώρα…) οι ίδιοι που αρνούνται να δουν πως δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει Φιλαρμονική Ορχήστρα καταρχήν Εβραίων αλλά κι Αθίγγανων ή Αριστερών ή Gayδών στην Ναζιστική Γερμανία κι ας χρησιμοποιούν αυτές τις ομάδες ως αντεπιχείρημα σχετικοποίησης.
Βέβαια, η πολιτική (σε αντίθεση με την φυλετική των ακροδεξιών) κριτική που πολύ σωστά κάνουν οι σοβαρότερες και ανειρήνευτες μπροστά στο άδικο πλευρές της αριστεράς αλλά και ευρύτερων ανθρωπιστικών κινημάτων στο Ισραήλ, δεν μπορεί να ταυτιστεί ούτε να απολογηθεί για μια βαθιά υποκρισία που αποτελεί ποτάμι στην άκρα (κι ίσως όχι μόνο) δεξιά και σε «τόπους» του «κέντρου» και μικρό ρυάκι ακόμη και στην αριστερά…
Αλλά αν σε έναν πλανήτη με αρκετές δυστυχώς γενοκτονίες κι εθνοκαθάρσεις (από τις οποίες κι εμείς περάσαμε κι ως θύματα κι ως θύτες) το αίμα των Παλαιστινίων μένει στην επικαιρότητα (και δικαιούται να μένει στην επικαιρότητα αφού ο γενναίος αγώνας τους σε έναν αποχαυνωμένο πλανήτη μας εμπνέει) και κοστολογείται ακριβότερα από το αίμα άλλων εν σιωπή γενοκτονιών, είναι γιατί (ευτυχώς και δυστυχώς, και ιδού η διττή τραγικότητα) έχουν αντίπαλους τους «μισητούς» Εβραίους… Κι όταν πάψουν αυτοί, η απλουστευτική ανθρωποφαγία θα εφεύρει νέους Εβραίους, που θα αποκόβουν το κακό από εμάς, ταυτίζοντας τις ρητές αναγνώσεις του με άρρητες αναγνώσεις για τον υπεράνω, εκπολιτισμένο, εαυτό μας…
«Τοποθέτησα την επιγραφή "οι Εβραίοι είναι ανεπιθύμητοι" έπειτα από την είδηση για τον τραυματισμό ενός παιδιού στη Γάζα». Ο Ναζί γιατρός της Μηχανιώνας, στο Δικαστήριο. Ναι, καλά, μας έπεισες τώρα…
http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/o-nazismos-os-kanibalistikos-%C2%ABithikismos%C2%BB%E2%80%A6tis-elenis-karasabbidoy
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου