ΣΕ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΝΑΙ Η ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΌΧΙ ΝΑ ΠΟΥΝΕ.*

(Παρ. 8/11/13 - 17:30)

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΖΙΑΛΛΑ*

«Χωρίς το λενινιστικό "κόμμα νέου τύπου" των "επαγγελματιών επαναστατών" ... δεν είναι νοητό ότι μέσα σε 30 σχεδόν χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση το ένα τρίτο της ανθρώπινης φυλής θα ζούσε κάτω από κομμουνιστικά καθεστώτα.... Το "κόμμα νέου τύπου" του Λένιν αποτελεί τρομερή καινοτομία της κοινωνικής μηχανικής του εικοστού αιώνα». E. Hobsbawm

Αυτή τη φράση μου θύμησε το κείμενο του Α. Ζαφείρη (1917 - «...Лед тронулся, дорога открыта...»), που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στην iskra. Και στη σκιά της σκέψης της Οκτωβριανής επανάστασης, αλλά και της ΕΑΜικής αντίστασης, στην οποία σύμπασα η Αριστερά αναφέρθηκε με αφορμή την 28η Οκτωβρίου, ξαναθυμήθηκα πως ο λαός μας, σε αντίθεση με άλλους ευρωπαϊκούς λαούς, ορίζει ημερομηνιακά τις εθνικές του επετείους με βάση τις στιγμές που αρθρώνεται το μεγάλο "όχι" κι όχι η έκβαση του αγώνα. Μπορεί να αναρωτηθεί κανείς τί σχέση έχουν όλ' αυτά μεταξύ τους και με τη σημερινή κατάσταση.

Κατά τη γνώμη μου τρεις άξονες συνδέουν τα παραπάνω μεταξύ τους,ειδικά για την Αριστερά: Ο σκοπός, τον μέσον και η απόφαση. Σε όλες τις νικηφόρες στιγμές των αγώνων της εργατικής τάξης ο σκοπός ήταν σαφώς καθορισμένος (π.χ. οικονομική διεκδίκηση, εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας, πολιτική εξουσία). Με βάση τον σκοπό καθοριζόταν το μέσον που θα τον εξυπηρετήσει (συνδικάτο, κόμμα, μέτωπο, συμμαχία) και τα δυο μαζί οδηγούνταν από κι οδηγούσαν την απόφαση (προετοιμασία και στιγμή της μεγάλης άρνησης).

Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια φαίνεται πως η Αριστερά αναζητά εναγωνίως τους παραπάνω άξονες, αλλά για διάφορους λόγους δεν μπορεί ή δεν θέλει να τους βρει. Ένα μεγάλο κομμάτι της, μέρος του οποίου και ο ΣΥΡΙΖΑ, έχει π.χ. αναφορές στην εποποιία της εθνικής αντίστασης και στο ΕΑΜ. Έχουν γίνει μάλιστα πάμπολοι παραλληλισμοί του τότε με το σήμερα κι ανεξάρτητα από το πόσο επιτυχημένοιήταν στο να παρουσιάσουν πειστικά το όποιο ιστορικό ανάλογο, δεν έχουν λείψει από τα στόματα των πιο προβεβλημένων πολιτικών στελεχών του κόμματος. Κι ενώ αυτοί οι παραλληλισμοί χρησιμοποιούνται πολιτικά για να τονίσουν τον παλαϊκό χαρακτήρα που πρέπει να πάρει η αντίσταση του ελληνικού λαού στον αγώνα για την εθνική ανεξαρτησία ενάντια στις διεθνείς κεφαλαιαγορές, στους μηχανισμούς τους και τους πολιτικούς τους εκφραστές, ενώ έχει εκφραστεί ξεκάθαρα η επιθυμία να υπάρξει επιτέλους λαϊκή κυριαρχία σε αυτόν τον τόπο και να ανοίξει ο δρόμος για να πάρει ο εργαζόμενος λαός την τύχη του στα χέρια του, ενώ όλοι μιλάμε για το πόσο πρέπει να αντιπαλέψουμε τη λογική της "ανάθεσης" που κυριαρχεί σε ένα μέρος του λαού που στηρίζει εκλογικά την Αριστερά, με λίγα λόγια εκεί που πάμε να ξεκαθαρίσουμε τον "σκοπό" μας, διστάζουμε κι αρχίζουμε τα "ναι μεν, αλλά". Ψάχνουμε κι αναρωτιόμαστε, διαστάζουμε κι οπισθοχωρούμε. Δεν βρίσκουμε το μέσον, δεν παίρνουμε την απόφση. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;
Κατά τη γνώμη μου ο σκοπός, το μέσον και η απόφαση, όσο κι αν στον λόγο διαχωρίζονται, στην κοινωνική διαδικασία είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Είναι μια ενιαία διαδικασία που χαρακτηρίζεται από αιτιακές σχέσεις. Και οι αιτιακές σχέσεις στην πολιτική είναι σχέσεις που υπαγορεύουν δύο πράγματα, τουλάχιστον για την Αριστερά: ανάληψη ευθυνών κι αντίληψη συνεπειών. Το ΕΑΜ αποτελεί ορόσημο γιατί είχε σκοπό, μέσον (κοινωνική και πολιτική συμμαχία), και απόφαση. Πριν και πάνω απ' όλα όμως είχε ένα μπαρουτοκαπνισμένο κομμουνιστικό κόμμα με μια δομή που ακόμα και σε καθεστώς παρανομίας κατάφερε να εκφράσει την λαϊκή επιθυμία για αντίσταση και να οργανώσει τον αγώνα. Ένα κόμμα συμπαγές στην δομή του, στα πρότυπα του κόμματος νέου τύπου που ίδρυσαν ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι. Θα μπορούσε άραγε να στηθεί ΕΑΜ αν π.χ. στη θέση του ΚΚΕ βρισκόταν κάποιο άλλο κόμμα, αστικού τύπου, με χαλαρές δομές και αμφίβολης ποιότητας σύνδεση με τους εργαζόμενους, ένα κόμμα ξένο με τα προβλήματα και της ανάγκες της φτωχής αγροτιάς; Ένα κόμμα που δεν αντιλαμβανόταν την ανάγκη της εργατοαγροτικής συμμαχίας, με θολή στρατηγική και τακτική; Νομίζω πως όχι.
Σήμερα με ένα κόμμα της Αριστεράς στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης να βαδίζει γοργά προς την κυβέρνηση, αλλά όχι και την εξουσία, το ερώτημα διατυπώνεται λίγο διαφορετικά. Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ ως έχει να εκφράσει ξεκάθαρα τον σκοπό, να διαμορφώσει τους όρους για τη γέννηση του μέσου και να πάρει την απόφαση για το μεγάλο "όχι"; Με πρόσφατη την εμπειρία του 1ου ιδρυτικού συνεδρίου, εκτιμάμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα που δομήθηκε για να παίξει αυτόν τον ρόλο; Είναι ένακόμμα με μικρά, ευέλικτα όργανα, λειτουργικά κι αποτελεσματικά, που μπορούν να συνεδριάζουν και να μεταφέρουν την εικόνα των οργανώσεων βάσης τακτικά; Είναι ένα κόμμα που έχει αναγνωρίσει την αιτιακή σχέση ανάμεσα στο "καταργώ το μνημόνιο" κι άρα και τη δανειακή σύμβαση; Είναι ένα κόμμα που μπορεί να κυρήξει ανένδοτο αγώνα εντός κι εκτός συνόρων; Είναι το κόμμα που μπορεί να πείσει τους πολίτες ότι με διεθνείς προστάτες και κολεγιές με ΕΕ και ΔΝΤ δεν πρόκειται να βγει η χώρα από το αδιέξοδο; Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ το κόμμα που μπορεί να πει στον Ελληνικό λαό πως αν αποφασίσει να πάρει την τύχη του στα χέρια του, μπορεί να κοπιάσει και να πονέσει για ένα διάστημα, αλλά θα είναι αφέντης στον τόπο του αυτός και τα παιδιά του;
Ας σκεφτούμε το ζήτημα και ας αποφασίσουμε εγκαίρως, γιατί αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που χρειαζόμαστε πρέπει να δουλέψουμε για να τον αλλάξουμε. Άλλωστε τί νόημα έχει να προσπαθεί κανείς να κόψει ψωμί με το κουτάλι;

*K.Π. Καβάφης "Che fece... il gran rifiuto"
* O Γιάννης Τζιάλλας είναι μέλος της ΟΜ ΣΥΡΙΖΑ Παρισιού

Παρασκευή 8 Νοεμβρίου 2013

http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=14086:megalo-oxi-tziallas&catid=72:dr-ekdilosis&Itemid=279