Χθες ήταν μια μέρα φορτισμένη πολιτικά και συναισθηματικά. Ξεκίνησε με την εισβολή των ΜΑΤ στο Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ και το κλείδωμα της καγκελόπορτας με αλυσιδα και χειροπέδες και έκλεισε με μια πρόταση μομφής του ΣΥΡΙΖΑ κατά της κυβέρνησης. Και στο ενδιάμεσο, δηλώσεις, εξαγγελίες, συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, συμπλοκές, οι φοροδιαφυγές των εκατομμυρίων, οι αποκαλύψεις των οπλοστασίων της Χρυσής Αυγής και τόσα άλλα που έχουν γίνει πια μέρος της καθημερινότητάς μας όσο τραγική κι αν είναι αυτή. Τόσο μέρος μάλιστα της καθημερινότητας έχει γίνει αυτό το θέατρο του παραλόγου που σχεδόν μένουμε απαθείς και βουβοί ακούγοντας τα όσα διαδραματίζονται έχοντας χάσει σχεδόν την δυνατότητα να αφομιώνουμε σε κάποια βαθύτερα επίπεδα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Ο αγώνας για επιβίωση, η αγωνία για το μέλλον, ο καταιγισμός αντικρουόμενων εξαγγελιών και υποσχέσεων μας αφήνουν σαστισμένους και αμφίθυμους. Προσπαθούμε να καταλάβουμε τι κρύβεται πίσω από τα μεγάλα λόγια, πίσω από τις πολιτικές αποφάσεις, πίσω από τις πράξεις.
Προπαθούμε, δηλαδή, να διαβάσουμε ανάμεσα από τις γραμμές και να φτάσουμε στην πολύ έντεχνα πατιναρισμένη και αλλιωμένη αλήθεια με όσα λιγοστά μέσα διαθέτουμε απέναντι στην διαπλεκόμενη παραπληροφόρηση και στα πολυεπίπεδα επικοινωνιακά παιχνίδια που παίζονται γύρω μας. Η Σκέψη της Ημέρας από την Μαρία Τριαντοπούλου
Εν είδη παιχνιδιού λοιπόν και γω αποφάσισα να πάρω ένα απόσπασμα από την χθεσινή δήλωση του Πρωθυπουργού κ. Σαμαρα στο Harvard όπου βρίσκεται όταν έμαθε για την πρόταση δυσπιστίας που κατέθεσε η αξιωματική αντιπολίτευση και να το αποδομήσω όσο μπορώ.
«Για κάποιους είναι "μομφή" να πιστεύεις στην Ελλάδα.
Εδώ ο πρωθυπουργός θέλει να εξάρει το πατριωτικό και εθνικιστικό του αίσθημα και συγχρόνως να πετύχει με ένα σμπάρο δυό τρυγώνια: να κλείσει το μάτι στην ακροδεξιά ότι έχουν κοινά πιστεύω και σκοπούς και να υπαινιχθεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ την πίστη στην Ελλάδα (που ποιός ξέρει τι σημαίνει «πίστη στην Ελλάδα», σε ποιά Ελλάδα ακριβώς;;) την έχει πολύ χαμηλά στην αντζέντα του.
Είναι "μομφή" να πιστεύεις σε πρωτογενή πλεονάσματα.
Το να «πιστεύεις» ή να μην πιστεύεις στα πρωτογενή πλεονάσματα είναι απόλυτα αδιάφορο. Το πρωτογεννές πλεόνασμα δεν είναι Θεός να πιστεύεις σε αυτό ή να μην πιστεύεις. Ή υπάρχει ή δεν υπάρχει. Αρα μάλλον δεν έχει καταλάβει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πιστεύει στην ύπαρξη αυτού του πλεονάσματος όπως δεν το πιστεύει και ολόκληρος ο ελληνικός λαός γιατί δεν το βλέπει πουθενά και νιώθει ότι τον κοροϊδευουν κι απο πάνω.
Είναι "μομφή" να δημιουργείς πρωτογενή πλεονάσματα, για πρώτη φορά εδώ και πάρα πολλά χρόνια.
Εδώ ο πρωθυπουργός υπαινίσσεται πάλι ότι η αντιπολίτευση δεν θέλει το πλεόνασμα που έχει δημιουργηθεί. Ότι δηλαδή ενώ όλα είναι ρόδινα και ο κόσμος δεν είναι στα όρια της φτώχιας και της εξαθλίωσης ο ΣΥΡΙΖΑ διακατέχεται από κάποιου είδους μαζοχιστικές τάσεις και αυτό (το ανύπαρκτο) πλεόνασμα το γνωρίζει, το βλέπει και απλά δεν θέλει να συμμετάσχει στα επινίκεια.
Είναι "μομφή" να περνάς από την ύφεση στην ανάκαμψη, για πρώτη φορά εδώ και έξι χρόνια.
Success Story δεύτερο επεισόδιο. Ισχύουν τα παραπάνω αλλά εδώ ο πρωθυπουργός έχει παρασυρθεί από την ρητορική του δεινότητα και θέλει να πλεονάσει.
Είναι "μομφή" να πιστεύεις στη νομιμότητα. Είναι "μομφή" να αποκαθιστάς τη νομιμότητα. Είναι "μομφή" να αντιστέκεσαι στις ακρότητες και τις παρανομίες.
Εδώ ο πρωθυπουργός με μια δραματική αποστροφή, και δια της πλαγίας οδού, επαναλαμβάνει για πολλοστή φορά τη γνωστή και επικίνδυνη «θεωρία των δύο άκρων» υπαινισσόμενος ότι όπως η κυβέρνηση αντιστάθηκε (όταν πια ήταν ήδη πάρα πολύ αργά και με ιδιαίτερους επικοινωνιακούς χειρισμούς) στις εγκληματικές ακρότητες της ναζιστικής Χρυσής Αυγής έτσι αντιστέκεται και στις ιδίου τύπου «ακρότητες και παρανομίες» των εργαζομένων στην ΕΡΤ. Αφήνει αιχμές ότι η αριστερά υποκινεί τις ακρότητες αυτές δημιουργώντας την εντύπωση ότι ολα εξισώνονται και ότι η αντίσταση ή η δημοκρατική διεκδίκιση είναι το ίδιο με τις εγκληματικές πράξεις της Χ.Α.
Εμείς απαντάμε στις "μομφές" και προχωράμε. Η δημοκρατία δεν φοβάται την αλήθεια και δεν φοβάται τις "μομφές" από τα υπολείμματα του παρελθόντος.
Εδώ ομολογώ ότι δεν καταλαβάινω τι ακριβώς υπαινίσσεται ή τι θέλει να πει ο κ. Σαμαράς. Πιθανολογώ ότι ούτε εκείνος ξέρει. Βέβαια το να μιλάει για «δημοκρατία που δεν φοβάται την αλήθεια» είναι σαν να μας εμπαίζει ανερυθρίαστα ο κ. πρωθυπουργός. Αλλά αυτό που με προβληματίζει ιδιαίτερα είναι τα «υπολείμματα του παρελθόντος» και σε ποιόν αναφέρεται ακριβώς; Στην αξιωματική αντιπολίτευση; Στον παλαιοκοματισμό που εκείνος γνωρίζει και εφαρμόζει τόσο καλά, στον συντηριτισμό που εκείνος τόσο πιστά υπηρετεί ή μήπως εννοεί «έννοιες» υπολείμματα του παρελθόντος όπως δημοκρατία, ελευθερία λόγου και αντιλόγου, κοινωνική και πολιτιστική ευημερία, πληροφόρηση χωρίς διαπλοκή, σεβασμός, αξιοπρέπεια, ήθος;
Επειδή εφαρμόστηκε ο νόμος και αποδίδεται στον Ελληνικό λαό ένα δημόσιο κτίριο.
Πες το μου κι αυτό... Τα ΜΑΤ μπήκαν στις 4 το πρωί και με υπερβάλλοντα ζήλο έδιωξαν τους εργαζόμενους για να μας δώσουν εμας, του λαού, το κτίριο. Γιατί είναι ένα δημόσιο κτίριο και η κυβέρνηση έχει δείξει τεράστια αγάπη και σεβασμό στα δημόσια κτίρια και στη δημόσια περιουσία και τώρα θέλει να έχουμε και μεις κάτι δικό μας. Τώρα δεν ξέρω να συγκινηθώ, να κλάψω ή μήπως, καλύτερα, να γελάσω;
Περάσαμε πολλά δύσκολα και πολύ πιο δύσκολα. Ο λαός απαιτεί να προχωρήσουμε. Ο λαός απαιτεί να κάνουμε περισσότερα και ταχύτερα. Ο λαός απαιτεί να μην κάνουμε πίσω. Και δεν θα κάνουμε πίσω.
Ανατρίχιασα. Ο πρωθυπουργός στο πρώτο πληθυντικό μας λέει ότι όλοι μαζί τα είχαμε φάει μεν αλλά και όλοι μαζί περάσαμε πολύ δύσκολα (προσέξτε παρακαλώ τον αόριστο-δεν είναι τυχαίος- σηματοδοτεί το τέλος των δυσκολιών στο παρόν και το μέλλον)!! Μετά επιδίδεται σε μιά έξαρση λαϊκίστικης λυρικότητας αποδεικνύοντας περίτρανα ότι ο δεξιός λαΪκισμός καλά κρατεί και προχωρεί ακάθεκτος σε νέα, ακόμα πιο πατριωτικά, ύψη.
Τελειώνοντας ο κ. Σαμαράς αναφέρθηκε στους τέσσερεις πόλους εξόδου από την κρίση και το λαμπρό μέλλον της χώρας υπό την «πεφωτισμένη δεσποτεία» του κυβερνητικού συνασπισμού. Αυτά ούτε να τα αποδομήσω δεν θέλω. Ένα απλό Delete φτάνει...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου