(- Όποιος/α θέλει να υπογράψει, παρακαλώ να αφήσει σε σχόλιο (σε ποστ στο facebook) ονοματεπώνυμο και ιδιότητα- αν έχει σχέση με την εκπαίδευση, ακόμα και ως φοιτητής ή μαθητής, καλό είναι να σημειωθεί. UPDATE: Οποιος/α δεν μπορεί να υπογράψει στο νήμα που ακολουθεί, μπορεί να στείλει email στο electrakoutra@yahoo.gr, κρατώντας υπόψη ότι η υποστήριξη στο Βασίλη είναι δημόσια και το όνομα του/της θα τεθεί από εμένα στο δημόσιο χώρο)
Στο περιθώριο των εορταστικών αναρτήσεων κυκλοφορεί σήμερα στα κοινωνικά δίκτυα και αυτή η είδηση: Μετά από 23 μέρες απεργίας πείνας, ο κρατούμενος των Φυλακών Κορυδαλλού και φοιτητής του Πολιτικού της Νομικής, Βασίλης Δημάκης, βρίσκεται για 3ο 24 ωρο πλέον σε απεργία δίψας, σε μία ύστατη προσπάθεια να διεκδικήσει την ανάκληση της απόφασης του Συμβουλίου της Φυλακής που απαγορεύει, σε εκείνον ειδικά από όσους νόμιμα το δικαιούνται, να παρακολουθεί, υπό καθεστώς ηλεκτρονικής επιτήρησης, το Πολιτικό τμήμα της Νομικής Αθηνών όπου πέρασε, έχοντας καταβάλει τεράστιο προσωπικό αγώνα.
Αναγνωρίζουμε πόσο δύσκολο είναι για έναν ενήλικα να διατηρήσει το κίνητρό του για μάθηση μέσα στις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες που δημιουργεί η κράτηση. Όπως έχει δημόσια καταγγείλει ο Δημάκης, εκπροσωπώντας όχι μόνο τον εαυτό του αλλά και τους υπόλοιπους κατ’ ιδίαν διδαχθέντες μαθητές των Φυλακών Πατρών, αυτό ισχύει πολύ περισσότερο για τους κρατούμενους που επιχειρούν να δώσουν Πανελλήνιες, καθώς στις φυλακές δεν υπάρχει οργανωμένο πρόγραμμα σπουδών για όσους βρίσκονται στο Λύκειο. Χωρίς το κίνητρο του ευεργετικού υπολογισμού που απολαμβάνουν όσοι παρακολουθούν τα Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας, χωρίς να διαθέτουν χώρο, θέρμανση ή στοιχειώδη υποστήριξη για τη μελέτη τους, και έχοντας στερηθεί επί μήνες τα βιβλία της κατεύθυνσής του επειδή δεν υπήρχαν στην προηγούμενη Φυλακή που κρατείτο, ο Δημάκης υπερέβαλε εαυτόν και κατάφερε να πετύχει το στόχο του. Αρίστευσε, περνώντας, το καλοκαίρι που μας πέρασε, δεύτερος κατά σειρά μεταξύ των αποφοίτων όλων των εσπερινών λυκείων της χώρας, στο Πανεπιστήμιο.
Οι καθηγήτριες που εθελοντικά υποστήριξαν την προσπάθειά του έχουν ενόρκως καταθέσει ότι ο Δημάκης αποτελούσε υπόδειγμα μαθητή γι’ αυτό ακριβώς και αποφάσισαν να ενισχύσουν την προσπάθειά του. «Οι συγκρατούμενοι-συμμαθητές του εμπνέονταν», όπως λένε, «από την αποφασιστικότητα και την προσήλωσή του στο στόχο του και πολλοί έθεσαν μορφωτικούς στόχους για τους εαυτούς τους που-κατά δήλωσή τους- στο παρελθόν ούτε καν φαντάζονταν».
Όταν ο Δημάκης πέρασε στο Πολιτικό της Νομικής κανονίστηκε η εκπαιδευτική μεταγωγή του στο Κατάστημα Κράτησης του Κορυδαλλού προκειμένου να είναι εφικτή η παρακολούθηση της σχολής υπό το καθεστώς της ηλεκτρονικής επιτήρησης, ενώ την επιτυχία του χαιρέτισε ο Υπουργός Δικαιοσύνης απονέμοντάς του έπαινο. Ούτε η μεταγωγή, ωστόσο, ούτε ο έπαινος μπόρεσαν να εγγυηθούν ότι ο Δημάκης θα απολάμβανε μία ουσιαστική ευκαιρία να παρακολουθήσει το Τμήμα στο οποίο πέρασε, όπως σύμφωνα με τον νόμο δικαιούται.
Το Συμβούλιο των Φυλακών υποστήριξε ότι κάτι τέτοιο δεν είναι απαραίτητο εφόσον διασφαλίζεται η εξ αποστάσεως παρακολούθηση μέσα από τη φυλακή, ενώ είναι γνωστό ότι δεν έχουν μέχρι σήμερα υλοποιηθεί όσα η νομοθεσία ορίζει (βλ. Κ.Υ.Α. 29809) για την εξ αποστάσεως φοίτηση στο Κ.Κ. Κορυδαλλού.
Με μία ώρα πρόσβαση την εβδομάδα στο διαδίκτυο, χωρίς πρόσβαση σε βιβλιοθήκη και δυνατότητα αλληλεπίδρασης με τους καθηγητές και τους συμφοιτητές του, είναι σαφές σε όλους όσους ασχολούνται με την εκπαίδευση ότι δεν διασφαλίζονται ίσοι όροι πρόσβασης στην εκπαίδευση, πόσο μάλλον για έναν άνθρωπο που έχει στερηθεί για περισσότερα από 20 χρόνια τη συμμετοχή σε αυτήν.
Ως πολιτες και πολίτισσες με δημοκρατική συνείδηση ενώνουμε τη φωνή μας
-με τη φωνή των εκπαιδευτών ενηλίκων, που κατά δεκάδες εντός λεπτών κινητοποιήθηκαν και δηλώνουν την υποστήριξή τους στο Βασίλη Δημάκη
- με τη φωνή των καθηγητών του Πολιτικού Τμήματος της Νομικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου της Αθήνας οι οποίοι διά στόματος του Προέδρου της διαβεβαιώνουν ότι η παρακολούθηση των μαθημάτων αποτελεί προϋπόθεση για την ουσιαστική ένταξη του Δημάκη στην εκπαιδευτική κοινότητα,
- με τις φωνές των καθηγητών και των φοιτητών της Νομικής του ΕΚΠΑ και του ΑΠΘ,
- με τις φωνές των υπερασπιστών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που τεκμηριώνουν ότι ο Βασίλης είναι ο μόνος που εξαιρέθηκε από το δικαίωμα της πρόσβασης, επειδή είχε το "ελάττωμα" να λέει τη γνώμη του κι αυτήν την ευγενική τόλμη να παλεύει και για τα δικαιώματα των συγκρατουμένων του και
- με τις φωνές των κρατούμενων μαθητών, σπουδαστών και φοιτητών των Φυλακών Κορυδαλλού που σε σχετική τους ανακοίνωση σημειώνουν πως η απόρριψη της άδειας που δικαιούται, σύμφωνα με τον νόμο, ο Δημάκης, «δεν είναι παρά ένα ηχηρό μήνυμα, ότι οι όποιες προσπάθειές μας για καλυτέρευση είναι μάταιες και δεν αξίζει ούτε καν να προσπαθήσουμε». Σε αυτές κυρίως θα θέλαμε να σταθούμε.
Ο αγώνας του Δημάκη, που μόλις έκλεισε τα 39, είναι ένας αγώνας που πρέπει και επείγει να κερδηθεί. Όχι μόνο γιατί είναι ένας αγώνας δίκαιος, αλλά γιατί είναι ένας αγώνας που αφορά πολλούς ακόμα ανθρώπους οι οποίοι παλεύουν, μέσα στο πιο δυσοίωνο περιβάλλον, να διατηρήσουν την ελπίδα ότι ένα καλύτερο μέλλον είναι εφικτό. Ότι οι κόποι επιβραβεύονται και ότι οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν και αξίζουν να έχουν δίπλα τους ανθρώπους, αλλά και ένα Κράτος, που πιστεύει και που έμπρακτα ενθαρρύνει τη δυνατότητα αυτής της αλλαγής.
Ο Βασίλης Δημάκης δεν είναι μόνο ένας πρωτοετής φοιτητής της Νομικής που διεκδικεί, ως κρατούμενος, το αυτονόητο δικαίωμα που του αναγνωρίζει ο νόμος. Αλλά και ένας άνθρωπος που έχει με συνέπεια τα τελευταία χρόνια υψώσει τη φωνή του για το δικαίωμα σε μια εκπαίδευση ουσιαστική και χωρίς διακρίσεις, και για πολλά άλλα θεμελιώδη δικαιώματα των ανθρώπων που βρίσκονται υπό κράτηση. Ένας υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που θα έπρεπε να απολαμβάνει προστασίας, όπως πρόσφατα επισήμανε το αρμόδιο Δίκτυο Υποστήριξης Υπερασπιστών Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Οι Εκπαιδευτές ενηλίκων μας λεν: "Όσοι έχουμε διδάξει σε φυλακή γνωρίζουμε πόσο εύκολο είναι να κατασταλούν τέτοιες φωνές. Πόσο εύκολο είναι να χαθούν τέτοιες ευκαιρίες, πριν καν γεννηθούν."
Διαβάζουμε με πολύ μεγάλο προβληματισμό τη δήλωση που έκανε ο Βασίλης Δημάκης στο The Press Project για τους λόγους που αποφάσισε να κλιμακώσει τον αγώνα του: «Θα ήθελα να μοιραστώ την αποφασιστικότητά μου», είπε, «αντίστοιχη αυτής με την οποίαν οπλίστηκα για να διακόψω κάθε σχέση με την παραβατικότητα και να βελτιωθώ ριζικά, να μην ξαναφάω, ούτε να ξαναπιώ ποτέ, αν η Πολιτεία μού αρνηθεί το επίδικο αυτονόητο δικαίωμά μου, το οποίο ξεπερνά την εκπαίδευση και αγγίζει την ίδια την καρδιά της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς μου».
Υπερασπιζόμαστε την ιδέα ότι ο άνθρωπος, κάθε άνθρωπος, μπορεί εφόσον το θέλει να αλλάξει και ότι η πίστη στη δυνατότητα της αλλαγής πρέπει να διαπνέει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη το σωφρονιστικό σύστημα και την εκπαίδευση που παρέχεται στο πλαίσιό του.
Υπερασπιζόμαστε τους όρους που επιτρέπουν την ουσιαστική παροχή εκπαιδευτικών ευκαιριών με συνέπεια και χωρίς διακρίσεις, για όλους.
Υπερασπιζόμαστε τον αγώνα του Βασίλη Δημάκη επειδή είναι δίκαιος και, επιπλέον, επειδή εκπροσωπεί τον αγώνα όλων των ανθρώπων που βρίσκονται στη θέση του, παλεύοντας να μορφωθούν χωρίς να υπάρχει η παραμικρή εγγύηση ότι ο αγώνας τους θα αναγνωριστεί σε βάθος χρόνου.
Υπερασπιζόμαστε τον Βασίλη και όσους τολμούν να ελπίζουν χάρη στο παράδειγμά του.
Κατανοούμε δε γιατί ο αγώνας του έχει τον χαρακτήρα του επείγοντος και γιατί αποφάσισε, μετά από χρόνια επίμονης προσπάθειας, να βάλει την ίδια τη ζωή του σε άμεσο κίνδυνο για να διεκδικήσει αυτό που νόμιμα δικαιούται.
Για το λόγο αυτό, καλούμε άμεσα, σήμερα κιόλας,
-τον Πρωθυπουργό, να δώσει σε πολιτικό επίπεδο τέλος σ' αυτό το όνειδος
-τον Υπουργό Δικαιοσύνης κ. Κοντονή και -ιδίως- τον Γ.Γ. κ.Ευτύχη Φυτράκη, να κάνουν δεκτή την προσφυγή του Βασίλη αντί ν' αποφεύγουν την αρμοδιότητά τους από το άρθρο 6.2 του Σωφρονιστικού Κώδικα, βάζοντάς την σ' ένα συρτάρι και προτείνοντας του ν' απευθυνθεί "αλλού"
-το Συμβούλιο της Φυλακής, το οποίο δεν έχει απαντήσει την Αίτηση Θεραπείας του Βασίλη 3 εβδομάδες τώρα.
Καλούμε και να ελεγχθούν όσοι βεβαιώνουν ότι "όλα καλά με την εκπαίδευση" μέσα στις φυλακές, παραβιάζοντας δικαιώματα κι εφησυχάζοντάς μας αδίκως. Αλλά και όσοι τους καλύπτουν.
Δεν μιλάμε για το Δικαστήριο Εκτέλεσης Ποινών, από το οποίο ζητάμε ως πολίτες και πολίτισσες να ανατρέψει αυτή την αδικία, στο όνομα του Λαού, στο οποίο εκδίδονται οι δικαστικές αποφάσεις -γιατί μέχρι την Τρίτη που θα "ξανανοίξει" ο Βασίλης πιθανότατα είτε πλέον δεν θα ζει, είτε δεν θα 'ναι πια αρτιμελής.
Του ευχόμαστε, ημέρα των γενεθλίων του, κάθε τι καλό για τη ζωή, τις σπουδές και τον αγώνα του.
https://anemosantistasis.blogspot.gr/2018/04/vdimakis.html#_140421_image_0
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου