Όταν η Αλέκα Παπαρήγα ανατρέπει την κοινή λογική

 Εργατικός Αγώνας
Στην προσπάθειά της να πείσει πως όσοι διαφωνούν βρίσκονται σε λάθος δρόμο και δεν βοηθούν το κόμμα, η Αλέκα Παπαρήγα ανέτρεψε πλήρως τη λογική. Όχι την διαλεκτική λογική αλλά την κοινή λογική. Μιλώντας στην Συνδιάσκεψη της Κομματικής Οργάνωσης Αττικής, είπε το εξής αμίμητο που είναι αδύνατο να μην θέσει σε πλήρη ακινησία το μυαλό του ανθρώπου (είναι αυτό που λένε οι νεολαίοι: “Έμεινα ηλίθιος”).

Διαβάζουμε στο Ριζοσπάστη της Τρίτης 2-4-2013: «Η πιο ουσιαστική κριτική και βαθιά είναι όταν συμφωνείς με τη στρατηγική του Κόμματος. Γιατί τότε μπορείς να κρίνεις ουσιαστικά, όχι αυτός που διαφωνεί, αυτός που διαφωνεί δεν μπορεί να κρίνει γιατί κυριαρχεί η διαφωνία του. 
Κρίνει με βάση τη διαφωνία του. Αντίθετα, αυτός που συμφωνεί με τη στρατηγική, μπορεί να γίνει ο πιο σκληρός κριτής και του συγκεκριμένου καθοδηγητή και της ΚΕ. Γιατί έχει τη δυνατότητα και μπορεί να κρίνει αν ο καθοδηγητής στο κάτω κάτω τον καθοδηγεί και σωστά. Αυτός που διαφωνεί δεν μπορεί».
Αναλύουμε σε λογικές προτάσεις:

• Η συμφωνία είναι η πιο ουσιαστική και πιο βαθιά κριτική
• Όταν συμφωνείς μπορείς να κρίνεις ουσιαστικά
• Αυτός που διαφωνεί δεν μπορεί να κρίνει γιατί κυριαρχεί η διαφωνία του
• Αυτός που διαφωνεί κρίνει με βάση τη διαφωνία του (σ.σ: αυτό φαίνεται πως είναι πολύ κακό πράγμα)
• Αυτός που συμφωνεί μπορεί να γίνει ο πιο σκληρός κριτής του συγκεκριμένου καθοδηγητή του και της ΚΕ.
• Αυτός που διαφωνεί δεν μπορεί να γίνει ο πιο σκληρός κριτής του καθοδηγητή του και της ΚΕ.

Από τα λεγόμενα της ΓΓ του ΚΚΕ μπορούμε να βγάλουμε ένα και μοναδικό συμπέρασμα. Έχει απαυδήσει με την κριτική που της ασκούν αυτοί που συμφωνούν ενώ περνάει ευχάριστα με τους διαφωνούντες γιατί αυτοί δεν μπορούν να της κάνουν κριτική. Και τότε γιατί κυνηγάει τους διαφωνούντες και δεν κυνηγάει όσους συμφωνούν;
Πέρα από τα αστεία, το πράγμα είναι πολύ σοβαρό από πολλές πλευρές. Θα σταθούμε σε μία. Την πολιτική. Αν πάρουμε της μετρητοίς τον συλλογισμό της Α. Παπαρήγα τότε πρέπει να τον οδηγήσουμε στο λογικό του τέρμα και να τον επεκτείνουμε παντού. Πράγμα που οδηγεί στις παρακάτω διαπιστώσεις:

• Η συμφωνία με τον καπιταλισμό είναι η πιο ουσιαστική και η πιο βαθιά κριτική. Το ίδιο ισχύει και για την κυβέρνηση. Την εκάστοτε και τη σημερινή. Το ίδιο ισχύει και για τα μνημόνια, τον ιμπεριαλισμό, την Ευρωπαϊκή Ένωση, το κάθε τι αντιλαϊκό.
• Αυτός που διαφωνεί με τον καπιταλισμό, την κυβέρνηση, τα μνημόνια, την ΕΕ κλπ δεν μπορεί να κρίνει γιατί κυριαρχεί η διαφωνία του.
• Αυτός που διαφωνεί με όλα αυτά που προαναφέρθηκαν κρίνει με βάση την διαφωνία του, άρα δεν κρίνει σωστά.
• Αυτός που συμφωνεί με το σύστημα και τα συμπαρομαρτούντα μπορεί να γίνει ο πιο σκληρός κριτής του καπιταλισμού, της κυβέρνησης, των μνημονίων κ.ο.κ.
• Οι καλύτερες κοινωνίες είναι εκείνες στις οποίες οι άνθρωποι συμφωνούν απόλυτα μεταξύ τους γιατί εκεί ανθίζει η ουσιαστική, η βαθιά κριτική. Το ίδιο ισχύει και για τα κόμματα, τους χώρους δουλειάς, τα θεσμικά όργανα, τα συνδικάτα και… τράβα κορδέλα.

Ο κατάλογος των ζητημάτων που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κανείς για να δείξει με γλαφυρό τρόπο τον παραλογισμό του συλλογισμού της ΓΓ δεν έχει τελειωμό. Το συμπέρασμα μπορεί να ειπωθεί με δυο λόγια. Στην προσπάθειά της να απαξιώσει εντελώς την σημασία της διαφωνίας, η Αλέκα Παπαρήγα αρνήθηκε την ίδια την ταξική πάλη και το ρόλο του κόμματος στην ελληνική κοινωνία, τον βασικό νόμο του ιστορικού υλισμού ότι η κίνηση στη φύση και στην κοινωνία προκύπτει μέσα από την πάλη των αντιθέτων.
Υ.Γ: Ορισμένοι από τους διαφωνούντες που επικοινώνησαν μαζί μας, μας δήλωσαν κατηγορηματικά πως θα κάνουν ότι μπορούν ώστε να λιγοστέψουν οι συμφωνούντες που κάνουν την ζωή δύσκολη στη ΓΓ.
http://gregordergrieche.blogspot.gr/2013/04/blog-post_6005.html#more