Σχόλιο προ κειμένου. Η "μαλακία" του ΠΑΜΕ με τα τσίγκινα Χ.Α. και την περιφρούρηση της Βουλής, δύσκολα ...κατεβαίνει;
Οδόφραγμα
Ακολουθεί ... αερομπουρδολογίας το ... ανάγνωσμα!
Ο "αντιεξουσιασμός" και η ανταγωνιστική πολιτική υποκειμενικότητα
Ένα από τα μεγάλα παράδοξα του λεγόμενου "αντιεξουσιαστικού" χώρου είναι η χαρακτηριστική του αλλεργία στην αυτοκριτική.
Η εικόνα αντιεξουσιαστών που μιλούν ανοιχτά και δημόσια για τα θεωρητικά τους ελείμματα, την ανάγκη καλύτερης επιμόρφωσης, τις οργανωτικές τους αδυναμίες, κλπ, είναι πλέον σπανιότερη από αυτή του μονόκερου ή του περίφημου ντόντο. Αυτή βέβαια η ραγδαία αυξανόμενη σπάνη της συλλογικής αυτοκριτικής στον λεγόμενο "αντιεξουσιαστικό" χώρο --τόσο έντονη ώστε κείμενα όπως αυτό του Murray Bookchin για τον εκφυλισμό του αναρχισμού σε "lifestyle" να έχουν γίνει εμβληματικά, ακριβώς λόγω της σπανιότητάς τους-- έχει θεσμικές και οργανωτικές διαστάσεις: αποτελεί βασικό ιδεολογικό συμβόλαιο του "χώρου" ότι δεν εκπροσωπεί καμία οργανωμένη τάση, και συνεπώς ότι δεν μπορεί καν να συλληφθεί με όρους συγκεκριμένων ιδεολογικών συντεταγμένων, πόσο μάλλον να υποβάλλει αυτές τις συντεταγμένες σε κριτικό αναστοχασμό.
Για να το πούμε αλλιώς και απλούστερα, ο συνηθισμένος σύγχρονος αντιεξουσιαστής δεν κάνει αυτοκριτική και δεν υιοθετεί την αυτοκριτική ως πρόταγμα για την πολιτική συλλογικότητα επειδή θεωρεί τον εαυτό του εκτός ορίων της ιδεολογίας, δηλαδή έχει πλήρως ταυτίσει την εμπειρικά δεδομένη του υποκειμενικότητα με την αντικειμενική ύπαρξη της "κριτικότητας" ως τέτοιας. Και φυσικά, αφού ο "χώρος" δεν δέχεται, στο ιδεολογικό ήδη επίπεδο, ότι έχει δομές, ιεραρχίες, κλπ, δεν δέχεται και ότι τα μέλη του έχουν κάποια χρεία αυτοκριτικής εξέτασης των λειτουργιών του ως "χώρου." Η δυνατότητα της λογοδοσίας έχει εκ των προτέρων και κοινή συναινέσει συρρικνωθεί στο τίποτε, μιας και κανείς δεν έχει καμία υποχρέωση να λογοδοτεί για την αντιεξουσιαστική συλλογικότητα, και μιας και η λογοδοσία η ίδια έχει καταλήξει να θεωρείται λίγο-πολύ συνώνυμη της "ιεραρχικής αντίληψης" που ο "χώρος" έχει πετάξει στα σκουπίδια της ιστορίας.
Η εικόνα αντιεξουσιαστών που μιλούν ανοιχτά και δημόσια για τα θεωρητικά τους ελείμματα, την ανάγκη καλύτερης επιμόρφωσης, τις οργανωτικές τους αδυναμίες, κλπ, είναι πλέον σπανιότερη από αυτή του μονόκερου ή του περίφημου ντόντο. Αυτή βέβαια η ραγδαία αυξανόμενη σπάνη της συλλογικής αυτοκριτικής στον λεγόμενο "αντιεξουσιαστικό" χώρο --τόσο έντονη ώστε κείμενα όπως αυτό του Murray Bookchin για τον εκφυλισμό του αναρχισμού σε "lifestyle" να έχουν γίνει εμβληματικά, ακριβώς λόγω της σπανιότητάς τους-- έχει θεσμικές και οργανωτικές διαστάσεις: αποτελεί βασικό ιδεολογικό συμβόλαιο του "χώρου" ότι δεν εκπροσωπεί καμία οργανωμένη τάση, και συνεπώς ότι δεν μπορεί καν να συλληφθεί με όρους συγκεκριμένων ιδεολογικών συντεταγμένων, πόσο μάλλον να υποβάλλει αυτές τις συντεταγμένες σε κριτικό αναστοχασμό.
Για να το πούμε αλλιώς και απλούστερα, ο συνηθισμένος σύγχρονος αντιεξουσιαστής δεν κάνει αυτοκριτική και δεν υιοθετεί την αυτοκριτική ως πρόταγμα για την πολιτική συλλογικότητα επειδή θεωρεί τον εαυτό του εκτός ορίων της ιδεολογίας, δηλαδή έχει πλήρως ταυτίσει την εμπειρικά δεδομένη του υποκειμενικότητα με την αντικειμενική ύπαρξη της "κριτικότητας" ως τέτοιας. Και φυσικά, αφού ο "χώρος" δεν δέχεται, στο ιδεολογικό ήδη επίπεδο, ότι έχει δομές, ιεραρχίες, κλπ, δεν δέχεται και ότι τα μέλη του έχουν κάποια χρεία αυτοκριτικής εξέτασης των λειτουργιών του ως "χώρου." Η δυνατότητα της λογοδοσίας έχει εκ των προτέρων και κοινή συναινέσει συρρικνωθεί στο τίποτε, μιας και κανείς δεν έχει καμία υποχρέωση να λογοδοτεί για την αντιεξουσιαστική συλλογικότητα, και μιας και η λογοδοσία η ίδια έχει καταλήξει να θεωρείται λίγο-πολύ συνώνυμη της "ιεραρχικής αντίληψης" που ο "χώρος" έχει πετάξει στα σκουπίδια της ιστορίας.
Η εξαφάνιση της αυτοκριτικής δυνατότητας ως τέτοιας, η συστηματική της καταστολή ως δυνατότητας, οδηγεί και στην αδυναμία του "χώρου" να επιχειρήσει μια στοιχειωδώς αναστοχαστική χαρτογράφηση της φύσης του, των συγκεκριμένων του ανακλαστικών, εμφάσεων, αλλεργιών, εφέσεων, έξεων, "τυφλών σημείων", κλπ.
Εδώ θα ήθελα να επικεντρωθώ σε ένα από τα σημεία μιας τέτοιας χαρτογράφησης, και αυτό που ίσως πάνω από όλα τα άλλα ήρθε στην επιφάνεια με την μορφή συμπτώματος αυτές τις μέρες, με αφορμή τη "Χαλυβουργία": τον ανταγωνιστικό χαρακτήρα της πολιτικής υποκειμενικότητας που εμφορεί, καλλιεργεί και επιτείνει ο "χώρος."
Ας εξηγηθώ: Όλοι γνωρίζουν ότι ο "χώρος" --ουσιαστικό που δηλώνει απλά τον καθορισμένο χαρακτήρα της άρνησης μιας πολιτικής συλλογικότητας να παρουσιάσει τον εαυτό της ως καθορισμένη πολιτική συλλογικότητα, δηλαδή τον οξύμωρο χαρακτήρα του "αντιεξουσιαστικού" συγκροτητικού συμβολαίου-- έχει μια ιδιαίτερη ευαισθησία και αδυναμία στα ζητήματα ρατσισμού και ξενοφοβίας, κυρίως γύρω από το ζήτημα του μετανάστη και της μετανάστευσης. Θα ήταν ανόητος ένας μαρξιστής που είχε αρνητική στάση απέναντι σ' αυτό το γεγονός, και που δεν αναγνώριζε ότι αυτή η έφεση είναι ένα από τα πολιτικά πιο γόνιμα και θετικά χαρακτηριστικά του "χώρου." Ασφαλώς και είναι. Θα ήταν όμως αφελής ένας μαρξιστής που δεν παρατηρούσε ότι αυτή η πριμοδότηση βασίζεται σε μια πρότερη αντίληψη, εκ μέρους του "χώρου", μιας κατάστασης που ο Μαρξ της 18ης Μπρυμαίρ περιέγραψε ως εξής: "δεν μπορούν να εκπροσωπηθούν, πρέπει να εκπροσωπούνται." Με άλλα λόγια, θα ήταν αφελής ένας μαρξιστής που δεν έβλεπε, πίσω από την ιδιαίτερη προσήλωση του "αντιεξουσιαστικού χώρου" στο θέμα των μεταναστών, την ικανοποίηση που αντλούν οι πρώτοι από την ανάδειξή τους σε ένα είδος άτυπων εκπροσώπων αυτών που δεν μπορούν πολιτικά να αυτο-εκπροσωπηθούν. Ένας νιτσεϊκά ορμώμενος παρατηρητής θα έλεγε ότι πίσω από αυτή την ικανοποίηση κρύβεται ήδη ένας απαρνημένος εξουσιασμός, ο οποίος και εκθέτει τον "αντιεξουσιασμό" ως ακόμα μια ιδεολογία αντί για μια αυθεντική κριτική της λειτουργίας της ιδεολογίας.
Μια τέτοια παρατήρηση θα φάνταζε πιθανώς μικροπρεπής και κακοπροαίρετη· έλα όμως που τα πρόσφατα περιστατικά στη "Χαλυβουργία" --η έμπρακτη ανάδειξη, εδώ και λίγες μέρες, του πολύ διαφορετικού χαρακτήρα της σχέσης που έχει ο "χώρος" της "αντιεξουσίας" με μη προνομιούχες συλλογικότητες που έχουν όμως αυτονομία από την δική του, άτυπη "εκπροσώπηση"-- έδειξαν πολλά.
Τι έδειξαν;
Έδειξαν, πάνω από όλα, την ύπαρξη μιας σφοδρής ανταγωνιστικότητας ανάμεσα στην πολιτική υποκειμενικότητα του αντιεξουσιαστή και αυτή του εργάτη, δηλαδή μια συγκρότηση της πρώτης με όρους ανταγωνισμού προς την δεύτερη. Ενώ σε ό,τι αφορά τον μετανάστη, ο κυρίαρχος πια τύπος "αντιεξουσιαστή" έχει την τάση να αυτοκατασκευάζεται ως "υπερασπιστής" και "υπέρμαχος", σε ό,τι αφορά τον εργάτη (που μπορεί κάλλιστα εμπειρικά να είναι μετανάστης, αλλά αυτοκαθορίζεται ως εργάτης, ως μέλος σωματείου, κλπ), η σχέση είναι εντελώς διαφορετικού τύπου και μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: για τον "αντιεξουσιαστή" ο εργάτης δεν είναι γνήσιο "επαναστατικό υποκείμενο", αλλά ένα άθροισμα προκαταλήψεων, οπισθοδρόμησης, και αντιδραστικότητας, τα οποία, ως ποιότητες, αποκαλύπτει και φέρνει κριτικά στο φως το πραγματικό "επαναστατικό υποκείμενο" που είναι...ο ίδιος ο "αντιεξουσιαστής."
Τι έδειξαν;
Έδειξαν, πάνω από όλα, την ύπαρξη μιας σφοδρής ανταγωνιστικότητας ανάμεσα στην πολιτική υποκειμενικότητα του αντιεξουσιαστή και αυτή του εργάτη, δηλαδή μια συγκρότηση της πρώτης με όρους ανταγωνισμού προς την δεύτερη. Ενώ σε ό,τι αφορά τον μετανάστη, ο κυρίαρχος πια τύπος "αντιεξουσιαστή" έχει την τάση να αυτοκατασκευάζεται ως "υπερασπιστής" και "υπέρμαχος", σε ό,τι αφορά τον εργάτη (που μπορεί κάλλιστα εμπειρικά να είναι μετανάστης, αλλά αυτοκαθορίζεται ως εργάτης, ως μέλος σωματείου, κλπ), η σχέση είναι εντελώς διαφορετικού τύπου και μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: για τον "αντιεξουσιαστή" ο εργάτης δεν είναι γνήσιο "επαναστατικό υποκείμενο", αλλά ένα άθροισμα προκαταλήψεων, οπισθοδρόμησης, και αντιδραστικότητας, τα οποία, ως ποιότητες, αποκαλύπτει και φέρνει κριτικά στο φως το πραγματικό "επαναστατικό υποκείμενο" που είναι...ο ίδιος ο "αντιεξουσιαστής."
Οι μαρξιστές συχνά ειρωνευόμαστε τους "αντιεξουσιαστές" για αυτή την, στα δικά μας μάτια, κωμική αυτοαναγόρευση σε υπερ-ιδεολογικά "επαναστατικά υποκείμενα", αλλά δεν πρέπει να υποτιμούμε τον συγκροτητικό ρόλο τέτοιων πεποιθήσεων για την "αντιεξουσιαστική" υποκειμενικότητα. Χωρίς μια τέτοια πεποίθηση, ο "αντιεξουσιαστής" χάνει την συνεκτικότητά του ως υποκείμενο· πρέπει να μπορεί να πείσει τον εαυτό του ότι εκπροσωπεί το εκλεκτό παιδί του επαναστατικού προτάγματος, αυτό που ανακύπτει στην ιστορία όταν ο επαναστατικός μαρξισμός φτάνει σε ένα μόνιμο τέλος του κύκλου του.
Πρέπει να μπορεί να πείσει τον εαυτό του ότι σ' αυτόν έχει εμπιστευτεί η ιστορία το εγχείρημα της χειραφέτησης, το οποίο βέβαια, στην βασική σημερινή "αντιεξουσιαστική" λογική, έχει πάντα ήδη επιτευχθεί, μέσα στην προσωπικότητα του ίδιου του αντιεξουσιαστή, που, στα δικά του μάτια, αποτελεί ένα έμπρακτο έργο τέχνης σμιλεμένο απ' το ίδιο το χειραφετητικό ιδεώδες. Η επίγνωση του εργάτη ότι δεν είναι ήδη χειραφετημένος, επίγνωση που στα μάτια των μαρξιστών τον σώζει απ' τον μικροαστικού χαρακτήρα ναρκισσισμό, είναι, στα μάτια του "αντιεξουσιαστή", άλλο ένα σημάδι του σκεπτικού "δευτέρας παρουσίας" στον μαρξισμό, της τάσης του να μεταθέτει την χειραφέτηση σε ένα διαρκώς μετατοπιζόμενο μέλλον για το οποίο ο ίδιος δεν έχει την παραμικρή διάθεση να περιμένει.
Πρέπει να μπορεί να πείσει τον εαυτό του ότι σ' αυτόν έχει εμπιστευτεί η ιστορία το εγχείρημα της χειραφέτησης, το οποίο βέβαια, στην βασική σημερινή "αντιεξουσιαστική" λογική, έχει πάντα ήδη επιτευχθεί, μέσα στην προσωπικότητα του ίδιου του αντιεξουσιαστή, που, στα δικά του μάτια, αποτελεί ένα έμπρακτο έργο τέχνης σμιλεμένο απ' το ίδιο το χειραφετητικό ιδεώδες. Η επίγνωση του εργάτη ότι δεν είναι ήδη χειραφετημένος, επίγνωση που στα μάτια των μαρξιστών τον σώζει απ' τον μικροαστικού χαρακτήρα ναρκισσισμό, είναι, στα μάτια του "αντιεξουσιαστή", άλλο ένα σημάδι του σκεπτικού "δευτέρας παρουσίας" στον μαρξισμό, της τάσης του να μεταθέτει την χειραφέτηση σε ένα διαρκώς μετατοπιζόμενο μέλλον για το οποίο ο ίδιος δεν έχει την παραμικρή διάθεση να περιμένει.
Αυτού του ίδιου οι διαφορές μπορεί να μην είναι καθόλου εύκολο να επιλυθούν με "αντικειμενικό" τρόπο στο θεωρητικό και ιδεολογικό επίπεδο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν παράγουν απτά αποτελέσματα: εν προκειμένω, οι μέρες που πέρασαν μάς αποκάλυψαν, πιο έντονα ίσως από ποτέ, την πικρή αλήθεια πως ο "αντιεξουσιαστής" που απαντάται συνήθως σήμερα στις δυτικές κοινωνίες βλέπει την δική του ιστορική αποστολή ως μια αποστολή ασύμβατη με την ίδια την ύπαρξη του εργάτη, ο οποίος αποτελεί στην καλύτερη περίπτωση ένα είδος απολιθώματος απ' το παρελθόν, και στην χειρότερη έναν εχθρό, που, όταν τολμά να αυτοκαθορίζεται έξω απ' την "αντιεξουσιαστική" λογική πολιτικής εκπροσώπησης, πρέπει να πολεμηθεί με όλα τα μέσα, διότι απειλεί να κλέψει την παράσταση από το "νέο επαναστατικό υποκείμενο" που έχει ανάγκη να πείσει τους άλλους, και βέβαια τον εαυτό του, πως είναι το μόνο αληθινό, το μόνο γνήσιο, και το μόνο "προοδευτικό" σε χαρακτήρα "κοινωνικό περιθώριο."
Οι μαρξιστές πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη τις έμπρακτες συνεπαγωγές αυτής της θλιβερής μεν, πραγματικής δε κατάστασης: πρέπει να αναλογιστούν πολύ προσεκτικά τι σημαίνει στην πράξη το γεγονός ότι για τον σημερινό "αντιεξουσιαστικό χώρο" ο εργάτης έχει περισσότερες πιθανότητες να αποτελέσει αυτός τον στόχο ανταγωνιστικής συσπείρωσης από ό,τι το κράτος το ίδιο, και αυτό επειδή για τον σημερινό "αντιεξουσιαστικό χώρο" το κράτος παίζει τον ρόλο ενός επιβεβαιωτή της "προοδευτικής περιθωριακότητας" της αντιεξουσιαστικής υποκειμενικότητας, ενώ ο εργάτης την αμφισβητεί έμπρακτα, όσο και --αρχικά τουλάχιστο-- άθελά του.
Αν ο "αντιεξουσιασμός" είναι μια προδιάθεση αυτοεπικυρωτικής αμφισβήτησης αυτού που επιβεβαιώνει την αξία και σημασία του "χώρου" (το κράτος), απέναντι σ' αυτό που την θέτει υπό αίρεση ή αμφισβήτηση (τον εργάτη) η έμπρακτη απάντηση ήταν, είναι και θα είναι, δυστυχώς, η έμπρακτα εξουσιαστική --πατροναριστική, υποτιμητική, υπονομευτική, ανταγωνιστική και ενίοτε βίαιη-- συμπεριφορά.
Αν ο "αντιεξουσιασμός" είναι μια προδιάθεση αυτοεπικυρωτικής αμφισβήτησης αυτού που επιβεβαιώνει την αξία και σημασία του "χώρου" (το κράτος), απέναντι σ' αυτό που την θέτει υπό αίρεση ή αμφισβήτηση (τον εργάτη) η έμπρακτη απάντηση ήταν, είναι και θα είναι, δυστυχώς, η έμπρακτα εξουσιαστική --πατροναριστική, υποτιμητική, υπονομευτική, ανταγωνιστική και ενίοτε βίαιη-- συμπεριφορά.
Lenin Reloaded
Αντώνη είδαμε στις 20 Οκτώβρη τι σημαίνει ο εργάτης να αποτελεί στόχο "ανταγωνιστικής συσπείρωσης". Όταν δίπλα-δίπλα με χρυσαυγίτες, χουλιγκάνους, μπράβους της νύχτας και λοιπά αποβράσματα οι "αντιεξουσιαστές" έστειλαν ένα σύντροφο στον τάφο και 80 στο νοσοκομείο με βαριά κατάγματα και εγκαύματα. Δεν υπάρχει καμία αυταπάτη για τον "χώρο": ανήκει ξεκάθαρα στο αντίπαλο στρατόπεδο εδω και πάρα πολύ καιρό. Η ανακοίνωση των χαλυβουργών αποστομωτική απάντηση όχι μόνο για τους χρυσαυγίτες, αλλά και για τους συνοδοιπόρους τους στην προβοκάτσια αναρχικούς, αριστεριστές και όλο το κακό συναπάντημα...
Εδώ απλώς προσπαθώ να κοινοποιήσω κάποια από τα πορίσματα αυτής της σκέψης, μιας και η σκέψη δεν παραιτείται ποτέ από την δική της αποστολή, που είναι να θέτει ειλημμένες απόψεις και αυτοματικές στάσεις σε αμφισβήτηση.
1. μόνο αυτά είχαν να πουν?
ας εγραφε περισσος απο κατω η ανακοινωση
νταξει δηλαδη το μονο που ειχαν να πουν για τους χρυσαυγιτες ειναι οτι μαζι με "αλλες δηθεν επαναστατικες ομαδες" θελουν να αντλησουν υπεραξια απο τα μακαρονια και ! με οχημα τα μακαρονια να απροσανατολισουν τον αγωνα των χαλυβουργων ?
θα τρελαθουμε?
ας λεγαν καλυτερα ο τι ο προεδρας ΠΑΜιτης ειναι χαζος και δεν μπορει να ξεχωρισει τους φασιστες με τα αυτοκολυτακια απο τις υπολοιπες "επαναστατικες δυναμεις".
αλλα οχι και να ψαχνουν τα αλοθι που τους δινει ο ουσιαστικος λογος των χρυσαυγιτων ο οποιος αναφερεται και μεσες ακρες την αρχη της ανακοινωσους τους, για να πουν οτι δε τους γουσταρουν .... δηλαδη αν οι φασιστες το ειχαν παιξει πιο .. εξυπνα .. και δεν εκραζαν την χαλυβουργια πριν ενα μηνα , τοτε θα ηταν ολα οκ? κομπλε? τα μακαρονια τοτε θα ηταν νοστιμα και οχι ποτισμενα εθνικιστικο - φασιστικο μισος?
αισχος, ντροπη και αισχος
αυτα για τωρα..δε μπορω συγχιστικα
2. Μα είναι από τον Περισσό η ανακοίνωση. Δημοσιεύτηκε αρχικά στο Ριζοσπάστη και από εκεί αναπαράχθηκε σε άλλα μέσα.
Τελικά ο «αγώνας» των χαλυβουργών είναι ένα καλό παράδειγμα για το πώς δεν πρέπει να γίνεται ένας αγώνας.
Όσο για τον επίλογο της ανακοίνωσης «Παλεύουμε για να γίνει όλη η Ελλάδα Χαλυβουργία» μόνο ανατριχίλα προκαλεί.
3. Αντι να πούμε και συγγνώμη για τη μαλακία του ΑρχιΠαμίτη, που έδωσε το μικρόφωνο και κάθονταν και χειροκρόταγε τον φασίστα (όπως φαίνεται καθαρά στο βίντεο), και ενω λίγες μέρες πρίν το είχε αρνηθεί στον Χάγιο, καταγγέλουμε όσους στέκονται δίπλα στούς Χαλυβουργούς απο την πρώτη μέρα (και δεν είναι μόνο το ΠΑΜΕ)!!! Αυτή δεν είναι ανακοίνωση του σωματείου. Της ΚΟΒ Χαλυβουργών είναι!
4. Οι χρυσαυγίτες ήρθαν ως μάνα εξ ουρανού για να διασπάσουν τους αλληλέγγυους, ίσως και τους ίδιους τους χαλυβουργούς με αυτήν την κίνησή τους. Ο Μάνεσης σίγουρα τρίβει τα χέρια του και αν η αλληλεγγύη αυτή τη στιγμή παγώσει, η απεργία των χαλυβουργών έχει ρίξει σίγουρα ταφόπλακα. Ποιός κερδίζει από αυτό;
Το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ που είδαν την μεγαλειώδη αυτή απεργία να ξεφεύγει από την αγκαλιά του και να γίνεται αντικείμενο θαυμασμού και στήριξης από πλατύτερα κομμάτια του κινήματος και όχι μόνο, καθιστώντας το ίδιο το κόμμα σχεδόν αμελητέο παράγοντα από άποψη συνεισφοράς, προσπαθεί να ανακαταλάβει τα ηνία και γιατί όχι, να εξαργυρώσει σιγά σιγά τον αγώνα των χαλυβουργών και να πέσουν οι τίτλοι τέλους.
Το ζήτημα είναι να μην μασήσουμε με κανέναν απο τους δύο καραγκιόζηδες. Σταθερά αλληλέγγυοι μέχρι την νίκη, κι ας ρίχνουν οι πραγματικοί προβοκάτορες των εργατικών κινημάτων όσα δολώματα θέλουν.
(συνεχίζεται)
5. λέξη δεν λένε για το φασισμό, λέξη δε λένε γιατι τους έδωσαν μικρόφωνο, τόσες γρασμμές χωρις ουσιαστικά να λένε τίποτα. κλασική δήλωση Περισσού.... κρίμα....
Ακου εκεί δεν είδαν τα μακαρόνια ή είναι χαζοι ή μας θεωρούν όλους ρομποτοποιημένους παμιτες
6. Για την ανακοίνωση σηκώνει πολύ κουβέντα κα ειδικά ποιους εννοούν με το αόριστο "δήθεν επαναστάτες" Είναι μια απάντηση στους φασίστες πέρα από τις τρομερές ελείψεις τους. Μην τσιμπάνε με τις αοριστίες τους και κάποιες προβοκατορίκες αναφορές που γίνονται επίτηδες. Οι εργάτες της χαλυβουργίας ξέρουν καλύτερα από τις ηγεσίες ποιοι είναι οι πραγματικοί φίλοι και ποιοι το παίζουν για ψηφοθηρικούς λόγους.
ΘΑ ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΠΙΣΗς ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΒΛΑΚΕΣ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ INDYMEDIA ΓΙΑ ΝΑ ΡΙΞΟΥΝ ΛΑΣΠΗ ΣΤΟ ΜΕΣΟ, ΑΝΑΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΑ ΟΤΙ ΤΟΥΣ ΣΥΜΦΕΡΕΙ.
7. Όπως και να το κάνουμε, η Χρυσή Αυγή τον πέτυχε μια χαρά τον στόχο της.
Ενεργοποίησε όλα τα αντιΚΚΕ αντανακλαστικά του αλληλέγγυου κόσμου, και τώρα προφανώς παρακολουθεί με πολιτική ικανοποίηση την αλληλεγγύη να μεταμορφώνεται σε μια αφυψηλού κριτική, με όρους πολιτικής καθαρότητας και προσωπικής υποτίμησης εναντίον ενός ΑΠΕΡΓΟΥ μόνο και μόνο λόγω της κομματικής του ταυτότητας.
Και όλα αυτά ΜΟΝΟ με την ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ και μονταρισμένη κατά το ακροδεξιό δοκούν παρουσίαση των γεγονότων, και χωρίς καμία πληροφόρηση από τον ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ χωροχρόνο της απεργίας... Μόνο με υποθέσεις, θεωρίες συνωμοσίας, και ατεκμηρίωτες κατηγορίες.
Σε αυτήν την πορωμένη και αντισυντροφική στάση, η ανακοίνωση του ΔΣ απαντάει - και καλά κάνει...
8. Ρε παιδιά φτάνει πια!! Εδώ και 2-3 μέρες πολλοί εδώ τσιμπήσαν στην προβοκάτσια των αυγών, και κάνουν ακριβώς αυτά που θα ήθελε η ΧΑ. Σπιλώνουν τον αγώνα των χαλυβουργών, σπέρνουν απογοήτευση, διχόνοια και σύγχυση. απορώ πώς πολλά σχόλια δημοσιεύονται.
Λοιπόν έγινε μια μαλακία, την αναδείξαμε, και τώρα πρέπει να τα ξεχάσουμε, να πάμε μπροστά, να πάμε γερά με ολόπλευση στήριξη. Και ναι το ΚΚΕ παίζει μπάλα εκεί τι να κάνουμε τώρα. Θα στηρίζουμε αγώνες που θα γίνονται μόνο από το χώρο? Καμιά φορά νομίζω ότι εδώ μέσα γράφουν μόνο οργισμένοι έφηβοι. Για πάμε μαζί σε κανα εργοστάσιο, να δούμε τις αντιφάσεις και τις δυσκολίες κάθε αγώνα!
Καμία ανοχή σε όσους σπέρνουν την απογοήτευση και καλούν στο να παρατήσουμε τους χαλυβουργούς. Ίσα ίσα τώρα πρέπει όλοι να πλαισιώσουμε την απεργία και να δώσουμε υλική, ηθική και ότι άλλο βοήθεια!!!
9. Υπάρχει απειρία στην πιο καλοπροαίρετη εκδοχή στα σχόλια και δε βλέπουμε το δάσος. Αν ρωτήσεις και τον πιο δεξιό χαλυβουργό θα σου πει ότι το ΚΚΕ ήταν εκεί από την πρώτη μέρα. Η χρυσή αυγή με τις ανακοινώσεις δε χτυπάει άλλον αλλά το ΚΚΕ.
Και στα σχόλια φαίνεται ότι μια χαρά έκανε τη δουλειά της. Ασχολούμαστε με το ΚΚΕ και αφήνουμε παραδίπλα τον Μάνεση, τις εξελίξεις στο εργοστάσιο και τους ρουφιάνους.
Συνεχίστε..
10. Οταν στην πρώτη δυσκολία γέμισε το ιντιμίντια καταδικαστικά σχόλια για την απεργία, το Σιφωνιό και τους απεργούς εν γένει, τι περιμένετε να πούν οι εργάτες; "Ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη;". Εδώ απεργοί που μιλάνε στις ανακοινώσεις τους για την τιμή της τάξης τους και ξαφνικά για κάποιους εδω μέσα γίναν νεοναζί! Και πολύ καλά μας τα παν!
11. όσοι σπέρνουν διχόνοια και απογοήτευση στην καλύτερη είναι αφελείς, που δε γνωρίζουν το τι δυσκολίες έχουν να αντιμετωπίσουν απεργοί που διανύουν την 115η μέρα κατάληψης του εργοστασίου τους.
αυτό που πρέπει να κάνουμε και κάνω θερμή έκκληση γι' αυτό σ' όλους τους συντρόφους είναι πρώτον, να μην αφήσουμε κανένα ψ@*&$%^!α του μελιγαλά να προβοκάρει το κίνημα και να σπιλώνει μ' αυτόν τον τρόπο έναν τέτοιον εργατικό αγώνα σαν αυτό τον χαλυβουργών και δεύτερον, να μην απογοητευτούμε, να συνεχίσουμε με ακόμη εντονότερη αλληλεγγύη και πιο δυναμικές παρεμβάσεις.
η νίκη των χαλυβουργών είναι υπόθεση όλων μας, μην το ξεχνάμε αυτό.
νίκη στον αγώνα των χαλυβουργών
πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών
http://avantgarde2009.wordpress.com/2012/02/21/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B4%CE%BF%CE%BA%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%B9%CF%8E%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1/