 |
| φωτ. οδοφρ. |
Έλαβα σήμερα στο mail ένα μεταμαρξιστικό κείμενο. Το όνομα του συγγραφέα δεν θα αποκαλυφθεί. Εξάλλου, δεν είναι σημαντικό για το quiz. Το ζητούμενο είναι η λίστα των αποδεκτών του κειμένου, το επιλεχθέν "ακροατήριο", ας το πούμε, για preview στο κείμενο· στο οποίο επιλεχθέν ακροατήριο προφανώς προστέθηκε και η αφεντιά μου.
Θα παρατεθεί ένα απόσπασμα, και ο αναγνώστης θα πρέπει να διαλέξει από ένα τεστ multiple choice την σωστή λίστα αποδεκτών (εξαιρούμαι εγώ). Η πρώτη σωστή απάντηση βραβεύεται με τον γνωστό μπανάλ τρόπο, με ένα αντίτυπο του ναρκισσιστικού μου παραληρήματος. Το απόσπασμα:
Θα παρατεθεί ένα απόσπασμα, και ο αναγνώστης θα πρέπει να διαλέξει από ένα τεστ multiple choice την σωστή λίστα αποδεκτών (εξαιρούμαι εγώ). Η πρώτη σωστή απάντηση βραβεύεται με τον γνωστό μπανάλ τρόπο, με ένα αντίτυπο του ναρκισσιστικού μου παραληρήματος. Το απόσπασμα:
"Δεν υπάρχει πια χειμερινό ανάκτορο να καταληφθεί"Saul NewmanΗ φράση αυτή θεωρώ ότι εύστοχα αντικατοπτρίζει την σημερινή αδιέξοδη αγανάκτηση εκατομμυρίων ατόμων σε όλο τον πλανήτη. Είτε έχουν κινηματικά χαρακτηριστικά, είτε ακτιβιστική ή αμιγώς κομματική δράση, ομάδες κατάληψης δημοσίων χώρων ή κέντρων αποφάσεων και ομάδες διαμαρτυρίας, συντεταγμένες ή μη, έχασαν τον εχθρό. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, αναζητούν έναν εχθρό που δεν "υπάρχει", αλλά στο Φαντασιακό της κοινωνικής θέσμισης έχει έναν ελλειπτικό και αναγκαίο ρόλο. Αυτόν τον ρόλο, φαίνεται ότι τον παίζουν εναλλάξ οι Αγορές και το Κράτος, και οι συμμετέχοντες σε αυτούς τους θεσμούς.
Κοινωνίες ολόκληρες αναζητούν τρόπους να υπερβούν τις παλιές αρχές, ουσιαστικά τις παλιές ιδεολογικές αυταπάτες. Άτομα που πήδηξαν έξω από το βαγόνι της κατανάλωσης και του περιττού ξοδέματος χρόνου/χρήματος, περιπλανώνται σε έναν λαβύρινθο πληροφόρησης και φόβου, άλλες φορές σαν θύματα και άλλες φορές σαν θύτες. Είναι η εποχή, που η όποια χρηματοπιστωτική ή καπιταλιστική κρίση, απωθεί την βαθιά και καλυμμένη δημοκρατική ανωμαλία, εκτός της αφανούς ταξικής ανισότητας, όπως ο Φουκώ πρόβλεψε πριν πολλά χρόνια: σε οποιονδήποτε κοινωνικό σχηματισμό, θα υπάρχει πάντα εξουσία, ακόμα και στην επαναστατική δράση.
Η ερώτηση:Άραγε, έχουμε συνειδητοποιήσει το ανώφελο της εναπόθεσης ελπίδας στην επανεκκίνηση του διπολικού συστήματος κράτους –αγορών; Έχουμε αντιληφθεί πόσο ανέφικτο είναι να ψάχνουμε μετα-φιλελεύθερες ή μετα-σοσιαλιστικές δομές επανεκκίνησης των οικονομιών και των κοινωνιών;
Η λίστα αποδεκτών του πιο πάνω ήταν:
Α. Ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου, ο Αλέκος Αλαβάνος, ο Γιώργος Δελαστίκ και ο Πάνος Λαφαζάνης
Β. Η Αλέκα Παπαρήγα, ο Γιάννης Πρωτούλης, ο Σπύρος Χαλβατζής κι ο Θανάσης Παφίλης
Γ. Ο Νίκος Κοτζιάς, ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, ο Μίμης Ανδρουλάκης κι ο Πάνος Γεννηματάς
Δ. Ο Όμιλος Μελέτης της Επαναστατικής Θεωρίας, η Ομάδα Πλατύπους, το Δίκτυο για την Περιεκτική Δημοκρατία, και το Terminal 119
Lenin Reoladed