ΠΙΣΩ ΣΤΙΣ ΠΑΛΙΕΣ «ΚΑΛΕΣ» ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΥ

(Τετ. 20/1/16 – 15:24)

ΤΟΥ ΑΡΗ ΤΟΛΙΟΥ

Η μιντιακή επίθεση στον γραμματέα της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ Ιάσονα Σχινά – Παπαδόπουλο ήταν άκρως αποκαλυπτική… όχι όμως για τις αποκαλύψεις της. Δύο πράγματα δεν μπορεί να αμφισβητήσει κάποιος: από τη μία, ότι όσο αξιακό και πολιτικό περιεχόμενο κι αν προσπαθεί να προσδώσει η υπερασπιστική γραμμή του κυβερνώντος κόμματος, σαφώς υπάρχει αξιακό και πολιτικό ζήτημα και από την άλλη ότι η επίθεση απέκτησε διαστάσεις και ύφος προσωποφαγίας, λες και ο γραμματέας της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ ήταν κάποιος αρχιτέκτονας του πελατειακού κράτους στην Ελλάδα.

Υπάρχει όμως και μια τρίτη διάσταση, την οποία δεν άγγιξαν παρά ελάχιστοι (εξαίρεση αποτελεί το οξυδερκές άρθρο του σ. Παναγιώτη Μωράκη στο brigada.grⁱ) και αυτή δεν είναι άλλη, από τηναναβίωση των πιο παραδοσιακών πρακτικών και πολιτικών ηθών του τριακονταετούς δικομματισμού ΠΑΣΟΚ-ΝΔ.

Πόσο έντονα θυμάστε τον πολιτικό διάλογο «πράσινων» και «μπλε» την περίοδο 1981-2011 (μέχρι να συγκυβερνήσουν κάτω από τον ενοποιητικό παράγοντα όλων Λουκά Παπαδήμο); Από τι ποιότητες χαρακτηριζόταν η αντιπαράθεση; Σκάνδαλολογία, κιτρινισμός, προσωπικές εντάσεις, αυριανισμός,διαπλεκόμενα, παροχολογία. Στην ουσία, όμως, ο λαϊκισμός εναλλασσόταν με τον μεταρρυθμισμό/εκσυγχρονισμό, σαν τον χειρούργο και τον αναισθησιολόγο σε μια εγχείριση, με μόνιμα ζαλισμένο από τη νάρκωση του χειρουργείου τον ελληνικό λαό.

Αυτό το σκηνικό επαναφέρεται σήμερα. Μόλις έξι μήνες από την υπογραφή του 3^ου Μνημονίου και τέσσερις από τις εκλογές, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έχει απωλέσει ήδη πολύ από το – λίγο έτσι κι αλλιώς – πολιτικό κεφάλαιο (τα «να μην ξανάρθει η Δεξιά» ή «να πληρώσουν αυτοί που μας οδήγησαν μέχρι εδώ» είχαν έτσι κι αλλιώς, κοντό φυτίλι, είτε επειδή είναι ξαναειπωμένα είτε επειδή έχουν χαμηλό οραματικό ταβάνι). Δεν είναι μόνο η οριακή – για πρώτο τετράμηνο – κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Είναι και η επανείσοδος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με το νέο αρχηγό της,Κυριάκο Μητσοτάκη, τον οποίον το σύστημα φαίνεται να έχει στηρίξει από την πρώτη στιγμή που «έθεσε εαυτόν στη διάθεση του κόμματος» για την αρχηγία.

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΥΣ, ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΟΙ ΠΡΟΘΥΜΟΙ

Και ποιος καλύτερος τρόπος να στηριχθεί ο νέος αρχηγός από μια δημοσκόπηση που δείχνει τη ΝΔπρώτη (η τελευταία φορά που ακόμα κι αυτές οι δημοσκοπήσεις την έδειχναν πρώτη, μοιάζει μακρινή ανάμνηση); Ποιος καλύτερος τρόπος για να γιορταστεί η παλινόστηση του δικομματισμού στην Ελλάδα, από ένα «παλιό και δοκιμασμένο» μίνι-σκάνδαλο που να έχει μέσα μπόλικη «οικογενειοκρατία», κάμποσο «κομματικό κράτος» και λίγο από κουτσομπολιό;

Θα επιχειρήσω μια υπόθεση. Στην εύλογη ερώτηση «εντάξει, αλλά γιατί προτιμούν τον Κυριάκο από τον ΣΥΡΙΖΑ, αφού τους κάνει τα χατίρια έτσι κι αλλιώς;», προφανώς η απάντηση μπορεί να είναι πιο απλή από σύνθετη: ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει έδαφος και εκτός των άλλων, σε κάθε μνημονιακό νομοσχέδιο, αιωρείται ο κίνδυνος κάποιοι βουλευτές να «σπάσουν» την κυβερνητική γραμμή – τέτοιοι «αγχωμένοι» βηματισμοί ίσως δεν καθιστούν την υλοποίηση του τρίτου Μνημονίου επισφαλή, αλλά σίγουραδοκιμάζουν την υπομονή των «θεσμών». Αντιθέτως, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δίνει σιγουριά:πιστεύει το Μνημόνιο, δηλώνει με ασύλληπτο θράσος πως «το Δημόσιο έχει ακόμα λίπος», προτιμά τις προσλήψεις γιατρών από την επαναφορά καθαριστριών, έχει προσφέρει εξαιρετικές υπηρεσίεςστην Τρόικα ως υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισηςⁱⁱ και το κυριότερο, δεν είναι «μεταλλαγμένος»μνημονιακός για να χρειάζεται να τα μάθει όλα από την αρχή, αλλά «πούρος» νεοφιλελεύθεροςμνημονιακός.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟ ΔΥΟ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ; Ο ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΣ ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΣ!

Μόνο ένα είναι καλύτερο από δύο μεγάλα κόμματα που στηρίζουν τα ίδια πράγματα: δύο μεγάλα κόμματα που στηρίζουν τα ίδια πράγματα και ανταγωνίζονται το ένα το άλλο. Η δημιουργία ενόςδιπόλου με όμοια πολιτική κατεύθυνση και ιδεολογικές-αξιακές αποχρώσεις (στην οποία ο ένας θα ισχυρίζεται ότι θέλει να αλλάξει τα πράγματα και ο άλλος τον εμποδίζει ή του παρέδωσε «καμμένη γη») είναι ακριβώς η επαναφορά του πατροπαράδοτου δικομματισμού, η σταθερότητα που αναζήτησε το σύστημα εναγωνίως για τέσσερα χρόνια.

Το χειρότερο; Ότι σε τέτοιες συνθήκες, η πολιτική πάει περίπατο. Πως εξάλλου να αντιπαρατεθεί ηΝΔ τον ΣΥΡΙΖΑ όταν προηγήθηκε ως «κυβέρνηση Μνημονίου»; Πώς να το κάνει η σημερινή κυβέρνηση όταν εν τέλει, τη διαδέχθηκε; Στην προφανή ερώτηση «πού διαφωνείτε ρε παιδιά;», η απάντηση είναι η ίδια: «οι άλλοι διόριζαν». Τρέχα γύρευε.

ΑΛΛΗΘΩΡΙΣΜΑΤΑ ΔΕΞΙΑ – ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ… Ο ΡΥΘΜΙΣΤΗΣ

Λογικά, η ανάδειξη του Κυριάκου Μητσοτάκη ως υποψήφιου πρωθυπουργού «παγώνει» προσωρινά και τα σενάρια συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ στην ίδια κυβέρνηση – τουλάχιστον υπό τον Αλέξη Τσίπρα. Σε ένα τέτοιο σενάριο (στο οποίο το project «Κυριάκος» πάει να πάρει όλο το παιχνίδι) και οι δύο παίκτες θα κινηθούν άμεσα να διεμβολίσουν και να ανακατέψουν εκ νέου τον (υπαρκτό;) «χώρο του Κέντρου». Έτσι, διεγράφη ο Γρηγοράκος από το ΠΑΣΟΚ, ο Φωτήλας κάλεσε το κόμμα (;) του, το «Ποτάμι» σε συμπαράταξη με τη ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ επανέφερε τη συζήτηση για απλή αναλογική ήκατάργηση του «μπόνους» των 50 εδρών (άρα και για κατακερματισμένη Βουλή και αδύναμες κυβερνήσεις).

Και προφανώς, σε ένα τέτοιο παλαιότατης κοπής «γραφικό» δικομματικό σκηνικό δε μπορεί παρά να βρίσκει και ρόλο «ρυθμιστή», ο «γραφικότατος» Βασίλης Λεβέντης.

ΦΟΒΑΣΤΕ; ΝΑ ΦΟΒΑΣΤΕ!

Η μακροσκελής συνέντευξη του Γιάνη Βαρουφάκη στο ΣΚΑΪ και στον Αλέξη Παπαχελά (19/1) ήταν άκρως αποκαλυπτική για δύο λόγους:

• ο πρώτος είναι τα καυστικά σχόλια των Παπαχελά-Τσίμα-Κοσιώνη αμέσως μετά το τέλος της συνέντευξης (του τύπου «μετά από αυτά που ακούσαμε, ευτυχώς που πρυτάνευσε η γνώμη του Γιάννη Δραγασάκη» και τέτοια), που υπενθύμισαν πως ακόμα και στον μνημονιακό πλέονΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να έχουν φύγει τα «κακά παιδιά», αλλά πάντα μπορούν να υπάρχουν και…καλύτερα
• ο δεύτερος ήταν σε επόμενο επίπεδο πως το μένος ενάντια στον δηλωμένο ευρωπαϊστή Βαρουφάκη (ούτε καν δηλαδή ενάντια σε κάποιον… «τρομοκράτη δραχμιστή»), μήνες αφότου δεν είναι πλέον υπουργός ή στέλεχος οποιουδήποτε κόμματος, υποδηλώνει τη μανία του κατεστημένου σε οτιδήποτε διαλάθει του δόγματος του «υπαρκτού ευρωπαϊσμού» – μιααυταρχική κατάσταση που ξεφεύγει από την πολιτική αποδόμηση και καταλήγει σεολοκληρωτισμούς.

Από την άλλη, βέβαια, μιλάμε για δημοσιογραφικούς και κυβερνητικούς κύκλους, οι οποίοι δήλωσαναπό ανοχή μέχρι στήριξη στο ελληνικό ΚΥΠ-ατζίδικο «Μαϊντάν»ⁱⁱⁱ που ευθαρσώς ομολόγησε οΓιάννης Στουρνάρας, ακόμα και τώρα, μήνες αφότου αποτράπηκε η έξοδος από το ευρώ και αφότου οι γνήσιες και συνεπείς αντιμνημονιακές δυνάμεις φιμώθηκαν εκτός Βουλής.

Ακόμα φοβούνται. Και πολύ καλά κάνουν.

i  http://brigada.gr/index.php/apopseis/item/503-gia-tin-upothesi-tou-kathe-diorismou

ii  Έργο το οποίο όπως φάνηκε στις εσωτερικές εκλογές της ΝΔ, εκτίμησαν ιδιαιτέρως ακόμα και οι ακροδεξιοί μνημονιακοί Σαμαράς – Γεωργιάδης – Βορίδης.

iii  Βλ. το επίσης οξυδερκές άρθρο του Γιάννη Νικολόπουλου https://rproject.gr/article/i-antivasileia-stoyrnara-i-parallili-exoysia-kai-elliniko-maintan

Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2016

http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=23256:toliosaris-dikommatismos&catid=104:2010-07-14-16-10-32&Itemid=314