Καθώς πολλαπλασιάζονται οι καταγγελίες για βιασμούς, η έγκλειστη πανδημική μας κοινωνία βρήκε θέμα, εκτός από τη αγιότητα του Τσιόδρα και την brutal διαχείριση του Χαρδαλιά, για να περνά με μικρά επιφωνήματα απαρέσκειας τον πολύ και πολύ νωθρό χρόνο της έγκλειστης τηλεθέασης.
Μοιάζει σαν η ελληνική κοινωνία να αποτελείται μόνο από βιαστές και βιασμένους και στη μέση τηλεθεατές στο μεγάλο μπανιστήρι.
Κι ενώ το πανδημικό απόσπασμα κάθε μέρα εκτελεί ό,τι είχε απομείνει από την αστική δημοκρατία, την ελευθερία, την εργασιακή αξιοπρέπεια, τη μικρομεσαία επιχείρηση, τη δημόσια περιουσία, τη δημόσια υγεία, το δημόσιο σχολείο,
την κοινή λογική, εκείνο που απασχολεί όση φαιά ουσία δεν έκαψε η τηλεόραση και ο εγκλεισμός, είναι οι επώνυμοι ασυγκράτητοι της λαγνείας.




















