ΜΠΟΡΕΙ Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙ ΤΗΝ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΘΕΣΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ Ε.Ε. ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΜΟΡΩΝ ΧΩΡΩΝ;

(Παρ. 6/6/14 - 17:58)

Του ΝΙΚΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ*

Οι τελευταίες ευρωπαϊκές εκλογές έδειξαν ξεκάθαρα ότι ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα τίθεται υπό αμφισβήτηση καθώς οι άρχουσες τάξεις των ισχυρών ευρωπαϊκών χωρών φαίνεται να θεωρούν επιτακτική την ανάγκη χάραξης εθνικών στρατηγικών. Οι κατηγορίες εναντίον της Αριστεράς πως κινδυνολογεί και καταστροφολογεί όταν εξετάζει εναλλακτικά σενάρια,πέραν του ευρώ και της Ε.Ε., δείχνει ότι αυτοί οι πολιτικοί σχηματισμοί, από τους οποίους προέρχονται, είτε δεν αντιλαμβάνονται τις κοινωνικές διεργασίες που λαμβάνουν χώρα στην ήπειρο είτε εθελοτυφλούν.

Την ίδια στιγμή η βίαιη καταστολή και το «καπέλωμα» δημοκρατικών εκφράσεων και ανησυχιών μέσω της συνεργασίας των ηγεσιών της Ε.Ε. και των συμμάχων της με τις πιο ακραίες και βίαιες ομάδες στην Ανατολική Ευρώπη, τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή οφείλουν να ταρακουνήσουν την ιστορική αριστερά της χώρας μας ώστε να αντιληφθεί τους κινδύνους που έχει να αντιμετωπίσει και την ευθύνη που φέρει για την οικονομική, κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική ανασυγκρότηση της χώρας με κατεύθυνση τον σοσιαλισμό.

ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗΝ Ε.Ε.

Ήδη στη Γαλλία η νίκη της Λεπέν έχει νομιμοποιήσει τη συζήτηση για την έξοδο της χώρας της από το ευρώ, από τη συνθήκη Σένγκεν, από το ΝΑΤΟ, την εθνικοποίηση της αγροτικής πολιτικής, την κυριαρχία της Τράπεζας της Γαλλίας και την αποκατάσταση της γεωπολιτικής ανεξαρτησίας της χώρας. Ιδιαίτερης σημασίας είναι και η αναφορά της για συνεργασία με τη Ρωσία και η συζήτηση που αναπτύσσεται γύρω από αυτό το ενδεχόμενο. Ταυτόχρονα στο Ηνωμένο Βασίλειο ο Ναιτζελ Φάρατζ ως νικητής των ευρωεκλογών επιδιώκει την βρετανική έξοδο από την Ένωση και ανακοινώνει το διορισμό ειδικών ομάδων εργασίας για την απασχόληση, την υγεία, τη μετανάστευση και την άμυνα της χώρας. Την ίδια στιγμή και στη Σκανδιναβία η ενίσχυση της ακροδεξιάς είναι σαφής καθώς και οι Σουηδοί Δημοκράτες και οι Αληθινοί Φινλανδοί και το Λαϊκό κόμμα της Δανίας αυξάνουν τις δυνάμεις τους δίνοντας βήμα για μία άλλου είδους προσέγγιση της Ε.Ε. και σε αυτή την περιοχή.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί το γεγονός ότι στην φρασεολογία της ακροδεξιάς, εκτός από τομεταναστευτικό που αποτελεί την κορωνίδα της πολιτικής τους έκφρασης, πάνω στην οποία έχτισαν την παρουσία τους και την μέχρι τώρα επιτυχία τους, προστίθεται πλέον δημόσια και το θέμα της άμυνας. Το είδος της άμυνας που επιθυμούν να ενισχύσουν οι ακροδεξιοί πολιτικοί σχηματισμοί χρήζει ιδιαίτερης προσοχής καθώς δεν είναι σαφής η κατεύθυνση προς την οποία θα στραφεί. Άμυνα απέναντι σε άλλο κράτος, στους μετανάστες, σε μία διαφορετική από τη δική τους πολιτική έκφραση; Το ζήτημα είναι ενδεικτικό της ευρωπαϊκής κρίσης και παραμένει επικίνδυνο όποια κατεύθυνση και αν πάρει.

Θα μπορούσε να αναφερθεί ότι οι τάσεις αυτές είναι ακραίες, ότι εκφράζουν ψήφους διαμαρτυρίας και ότι δεν μπορούν να αγγίξουν τις παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις της εκάστοτε χώρας. Τα γεγονότα όμως καταμαρτυρούν το αντίθετο. Ήδη όπως έχει αρχίσει να διαφαίνεται τον τελευταίο καιρό στη Ευρώπη (ιδιαίτερα δε και στη χώρα μας) η παραδοσιακή δεξιά αλλάζει την θεματολογία της κυρίως ως προς το μεταναστευτικό, και μετατοπίζει το λόγο και την πολιτική της αρκετά δεξιότερα του λεγόμενου πολιτικού κέντρου. Οι δηλώσεις Σαρκοζί περί αναθεώρησης της συνθήκης Σέγκεν με περιορισμούς στην ελεύθερη διακίνηση προσώπων, του Μπερλουσκόνι περί εξόδου της Ιταλίας από το ευρώ, και του Κάμερον περί δημοψηφίσματος για παραμονή ή μη του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ένωση δείχνουν την άτακτη μετατόπιση ορισμένων από τους κυριότερους εκφραστές της παραδοσιακής δεξιάς στην Ευρώπη προς την ακροδεξιά θεματολογία προκειμένου να καλύψουν και να επωφεληθούν της ανόδου του χώρου αυτού.

Αυτή η ακροδεξιά στροφή σε συνδυασμό με τη χρήση του ναζισμού από της ηγεσίες της Ε.Ε. για να τρομοκρατήσουν, να υποθάλψουν και να καταπολεμήσουν κάθε αντίσταση των εργαζομένων πρέπει να αφυπνίσει την εργατική τάξη της Ευρώπης. Το σύστημα εάν επιθυμούσε θα είχε από καιρό απαλλαγεί από τα νεοναζιστικά μορφώματα. Η στάση αυτή είναι πάντως ενδεικτική της τάσης που υπάρχει ιδιαίτερα στην Ευρώπη να αντιμετωπίζει την ακροδεξιά βία με εντελώς διαφορετικό τρόπο από εκείνη, για παράδειγμα, της ακροαριστεράς ή της θρησκευτικής βίας. Ιστορικά αυτού του είδους η βία δεν αντιμετωπιζόταν από τις ευρωπαϊκές αρχές ως τρομοκρατία -το κατεξοχήν εργαλείο του συστήματος για την αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων- αλλά, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ως ενέργεια προερχόμενη από ψυχικά διαταραγμένα υποκείμενα. Αντιθέτως ορισμένοι εκπρόσωποι του συστήματος δεν έχουν ενδοιασμούς να δηλώσουν δημοσίως ότι η αξιωματική αντιπολίτευση μίας χώρας της Ε.Ε., όπως για παράδειγμα ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, είναι τρομοκρατική οργάνωση ή έστω να την ταυτίσουν με τέτοιου είδους πρακτικές.

Τα νέα δεδομένα συνεπώς του Ευρωπαϊκού πολιτικού περιβάλλοντος κλίνουν προς

• Ακραία συντηρητικοποίηση της Ε.Ε.

• Τάσεις απομάκρυνσης των χωρών της Ε.Ε. από την πολιτική των Βρυξελλών προς μία ανεξάρτητη πολιτική

• Επαναφορά του ζητήματος της εθνικής και όχι συλλογικής άμυνας ορισμένων χωρών της Ένωσης

• Αμφισβήτηση θεμάτων ζωτικής σημασίας για την Ένωση όπως: Ευρώ, Σέγκεν, εξουσία στις Βρυξέλλες

• Επιδίωξη στενής συνεργασίας ορισμένων χωρών της Ε.Ε. με τη Ρωσία τη στιγμή μάλιστα που οι Η.Π.Α. φαίνεται πως εστιάζουν το ενδιαφέρον τους σε άλλες περιοχές του πλανήτη από αυτές της Ευρώπης και της Μεσογείου

• Συνεργασία με ναζιστικά μορφώματα και προσπάθεια ένταξης αριστερών εκλεγμένων κομμάτων στην τρομοκρατία

ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΙΣ ΟΜΟΡΕΣ ΜΕ ΤΗΝ Ε.Ε. ΠΕΡΙΟΧΕΣ

Τα μηνύματα που λαμβάνει η εργατική τάξη και από τις περιοχές γύρω από την Ε.Ε. είναι αποθαρρυντικά καθώς διακρίνεται ότι η Ένωση σε περιπτώσεις κρίσεων δεν επιδιώκει πλέον την εκτόνωση της κρίσης και την εξεύρεση λύσεων μέσω διαλόγου των αντιτιθέμενων πλευρών, αλλά αντίθετα προτιμά να εκμεταλλευτεί άμεσα οποιαδήποτε ένταση για το δικό της συμφέρον συνεργαζόμενη με τον οποιονδήποτε είναι πρόθυμος να λειτουργήσει προς το σκοπό αυτό. Η αδιαφορία για τις συνέπειες αυτής της πρακτικής βυθίζει ολόκληρες χώρες και τους λαούς τους στο χάος και στην καταστροφή δημιουργώντας μία ζώνη αστάθειας γύρω από τις χώρες της Ε.Ε.

Αυτό συνέβη στην Ουκρανία όταν το νόμιμο δικαίωμα των πολιτών της χώρας να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους και τις δημοκρατικές τους ανησυχίες απέναντι στην κυβέρνηση της χώρας τους, έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης από τις ηγεσίες της Ε.Ε. Από το σύνολο των πολιτών που κατέβηκαν στους δρόμους επελέγησαν τα ναζιστικά στοιχεία, τα οποία στηρίχτηκαν με μένος από την Ε.Ε. και αναδείχτηκαν σε ρυθμιστές της πολιτικής της χώρας παραβιάζοντας με αυτόν τον τρόπο τους στόχους της Συμφωνίας του Βίλνιους 29-11-2013 για επίλυση συγκρούσεων και προώθηση της Δημοκρατίας στην περιοχή. Η πτώση μιας εκλεγμένης κυβέρνησης μεθοδεύτηκε με συνεργασία της Ένωσης με ναζιστικά στοιχεία παρά τις επισημάνσεις πολλών φορέων, ανάμεσά τους και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, για τη συνεργασία τους με ελεύθερους σκοπευτές που σκότωναν αδιάκριτα στην πλατεία του Κιέβου, και τις καταγγελίες για μαζικές δολοφονίες στην Οδησσό. Το κίνημα αλλοιώθηκε, παραμορφώθηκε, βιάστηκε και στο τέλος καταπνίγηκε. Σήμερα η χώρα έχει διαφορετικά σύνορα, μία κυβέρνηση βιομηχάνων που προήλθε από εκλογές, στις οποίες οι ανατολικές επαρχίες δεν συμμετείχαν, και έναν λαό που μαστίζεται από τον εμφύλιο.

Το ίδιο συνέβη και στη Λιβύη όπου πάλι η Ε.Ε. και οι σύμμαχοί της έσπευσαν να «βοηθήσουν» τη λαϊκή εξέγερση στη χώρα στέλνοντας μισθοφόρους και οπλισμό για να στηρίξουν ακραίες ομάδες βίας αγνώστων ιδεολογικών καταβολών και συμφερόντων, οι οποίες λειτουργούσαν στις παρυφές της μαζικής κινητοποίησης των πολιτών. Η χώρα μετά την επέμβαση, και αφού διασφαλίστηκαν οι πλουτοπαραγωγικές πηγές και οι δίοδοι εκμετάλλευσης αυτών, εγκαταλείφτηκε στο έλεός της υπό τον έλεγχο μίας αδύναμης κυβέρνησης που δεν δύναται να ασκήσει τον έλεγχό της ούτε στην πρωτεύουσα. Οι οργανώσεις βίας και λαθρεμπορίου λυμαίνονται ολόκληρη τη χώρα έχοντας βρει πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη δικτύων διακίνησης, εκτός των άλλων αγαθών, και ανθρώπων από την Υποσαχάρια Αφρική προς την Ευρώπη.

Η ίδια πρακτική δοκιμάστηκε και στη Συρία χωρίς όμως απόλυτη επιτυχία μέχρι στιγμής. Η χώρα ωστόσο διανύει τον τέταρτο χρόνο εμφύλιας διαμάχης έχοντας επηρεάσει 16.000.000 ανθρώπους.

Το ίδιο συνέβη και στην Αίγυπτο, η περίπτωση της οποίας χρήζει ιδιαίτερης προσοχής. Οι επαναστατικές διεργασίες που οδήγησαν στην πτώση του Μουμπάρακ, συνέβαλαν στη διεξαγωγή των πρώτων ουσιαστικά δημοκρατικών εκλογών που έγιναν ποτέ στη χώρα. Ως νόμιμη κυβέρνηση εξελέγη το κόμμα των Αδελφών Μουσουλμάνων. Έναν χρόνο αργότερα ο στρατός υπό τον Στρατηγό Σίσι παρενέβη καθαιρώντας τον νόμιμα εκλεγμένο Πρόεδρο Μόρσι, υπό το πρόσχημα της προστασίας της επανάστασης, και ανακηρύσσοντας τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, το κόμμα που κέρδισε τις εκλογές, ως τρομοκρατική οργάνωση ενώ ταυτόχρονα δολοφονούσε και φυλάκιζε χιλιάδες μέλη του. Σήμερα στη χώρα έγιναν εκλογές με υποψήφιο τον Στρατηγό Μόρσι, ο οποίος έλαβε το 96% των ψήφων…, οδηγώντας την χώρα σε ένα δυστυχώς αυταρχικότερο καθεστώς από αυτό του Μουμπάρακ. Και οι Η.Π.Α. και η Ε.Ε. δεν μίλησαν ποτέ για πραξικόπημα στην Αίγυπτο καθώς κάτι τέτοιο δεν θα δικαιολογούσε τα προγράμματα οικονομικής στήριξης προς τη χώρα. Το μόνο που ζήτησαν είναι να γίνουν οι εκλογές το συντομότερο δυνατόν και να που τελικά έγιναν με υποψήφιο τον ίδιο τον πραξικοπηματία. Αντίθετα στη Συρία η Ε.Ε. έσπευσε να κρίνει ως παράνομες τις εκλογές που διεξάγονται αυτές τις μέρες στη χώρα ως υπονομευτικές των προσπαθειών για λύση στην περιοχή.

Την ίδια στιγμή απέναντι και σε άλλες παλαιότερες δημοκρατικές εκφράσεις της περιοχής, όπως η δημοκρατική εκλογή της Χαμάς ως κυβέρνηση των Παλαιστινίων στη Δυτική όχθη (οι πρώτες πραγματικά δημοκρατικές εκλογές σε ολόκληρο των αραβικό κόσμο) η Ε.Ε. δεν άλλαξε ποτέ στάση. Προτίμησε να διατηρήσει τη συγκεκριμένη οργάνωση στις λίστες τρομοκρατικών οργανώσεων παρά να επιδιώξει έναν ειρηνευτικό διάλογο μαζί της με τη συμμετοχή και της κυβέρνησης του Ισραήλ. Αντιθέτως στη συγκεκριμένη λίστα ενέταξε και το στρατιωτικό σκέλος της Χεζμπολάχ, η οποία αποτελεί δημοκρατικά εκλεγμένο κόμμα της Βουλής του Λιβάνου περιπλέκοντας ακόμη περισσότερο μία ενδεχόμενη προσπάθεια της Ε.Ε. για ειρήνευση στην περιοχή. Τούτη τη στιγμή η Αριστερά θα πρέπει να στηρίξει την προσπάθεια εθνικής συνεννόησης των Παλαιστινίων και σε συνεργασία με φιλειρηνικές και αριστερές δυνάμεις του Ισραήλ να στηρίξει τις προσπάθειες επίλυσης του παλαιστινιακού ζητήματος.

Τα δεδομένα συνεπώς της ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής στην περιφέρειά της κλίνουν στα εξής:

• Σε θέματα περιφερειακής ασφάλειας η Ε.Ε. συνεργάζεται ανοιχτά με ακραίες μη δημοκρατικές ομάδες παραμορφώνοντας αρχικά και στη συνέχεια καταπνίγοντας οποιαδήποτε ομαλή κοινωνική συμπεριφορά και αντίδραση.

• Οι δημοκρατικές κοινωνικές εξεγέρσεις και ανησυχίες χρησιμοποιούνται ως πρόσχημα από την Ε.Ε. και τους συμμάχους της για την στήριξη, κάθε φορά, του πιο «μαύρου» και επικίνδυνου μέρους αυτών των κοινωνιών και την ανάδειξή του σε ρυθμιστή της πολιτικής ζωής.

• Ο Ευρωμεσογειακός διάλογος έχει ταφεί οριστικά, ενώ η δήλωση της Βαρκελώνης του 1995 έχει καταστεί κουρελόχαρτο καθώς η προώθηση της Δημοκρατίας και ο σεβασμός των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στις χώρες της Μεσογείου δεν γίνονται σεβαστά από την Ε.Ε.όπως φαίνεται από τα παραδείγματα της Αιγύπτου και της Παλαιστίνης.

• Το μεταναστευτικό κύμα θα αυξηθεί καθώς οι όμορες με την Ε.Ε. χώρες βρίσκονται, εξαιτίας των πολιτικών που η ίδια επιλέγει να εφαρμόσει, είτε σε εμφύλιο πόλεμο, είτε διοικούμενες από αυταρχικές εξουσίες, είτε ελεγχόμενες από ομάδες βίας που ζουν από το λαθρεμπόριο.

ΠΟΙΑ Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Σε αυτό το ευρωπαϊκό και εγγύς διεθνές περιβάλλον καλείται η εργατική τάξη της χώρας μαζί με τους ανέργους και τους νέους να αντιπαρατεθεί σε πιέσεις που θα δεχτεί προκειμένου να διακοπεί η πορεία προς το σοσιαλισμό που διαγράφεται έντονα στην Ελλάδα και κάνει σταθερά βήματα ανόδου στις υπόλοιπες χώρες του ευρωπαϊκού νότου. Όπως φαίνεται από τις παραπάνω τάσεις και τα παραδείγματα εντός της Ε.Ε. και γύρω από αυτήν οι ακραία συντηρητικές δυνάμεις της Ένωσης δεν θα διστάσουν να χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα που διαθέτουν για να μην επιτευχθεί ο σκοπός αυτός. Ναζισμός, προπαγάνδα των media και δημιουργία φόβου θα εντατικοποιηθούν, εθνικά θέματα, τρομοκρατία, προβοκάτσιες, κουκουλοφόροι, παρακράτος θα χρησιμοποιηθούν απροκάλυπτα.

Σε αυτά τα πλαίσια πρέπει να εντατικοποιηθεί η συνεργασία με τα αριστερά κόμματα του ευρωπαϊκού νότου και των δημοκρατικών κινημάτων της Μεσογείου. Να υπάρξει επαφή και προβολή αριστερών πολιτικών φορέων και κινημάτων από τον αραβικό κόσμο και το Ισραήλ ώστε να προβληθεί μία διαφορετική προσέγγιση στο Παλαιστινιακό ζήτημα και στην Αραβική Άνοιξη. Να γίνουν κινήσεις αλληλεγγύης στον αντιφασιστικό πόλεμο που λαμβάνει χώρα στην Ουκρανία και οπουδήποτε αλλού. Και να προβάλλεται ο αντιδημοκρατικός και ακροδεξιός χαρακτήρας των κινήσεων των ηγεσιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης εντός και εκτός Ευρώπης.

Το λαϊκό εργατικό κίνημα πρέπει εντός του Ευρωπαϊκού νότου να αναπτύξει στρατηγική αποδοχής από το λαό, με ισχυρά και σαφή επιχειρήματα, ενός καθαρά αριστερού προγράμματος οικονομικής εξόδου από την κρίση. Η αριστερά οφείλει να ανοίξει τη συζήτηση για προετοιμασία εξόδου της χώρας από το ευρώ. Η συζήτηση αυτή έχει αρχίσει ήδη από την δεξιά και ακροδεξιά της κεντρικής Ευρώπης. Δεν χρειάζεται να αναμένονται οι εξελίξεις να έρθουν πρέπει - να τις χαράξουμε για να είμαστε έτοιμοι να τις αντιμετωπίσουμε, ειδάλλως ο λαός θα είναι απροετοίμαστος και πάλι να αντιμετωπίσει μία εκ του αντιθέτου αυτή τη φορά νέα οικονομική κατάσταση εντός της Ε.Ε. Την αυτοκατάργηση δηλαδή, εκ των έσω, της νομισματικής Ένωσης και την εξέλιξη της Ένωσης σε έναν πιο χαλαρού τύπου οργανισμό όπως π.χ. αυτόν του ΟΑΣΕ.

Ταυτόχρονα η ιδεολογική ζύμωση εντός του ΣΥΡΙΖΑ είναι απαραίτητη, οι προσπάθειες συμπόρευσης των κομμάτων της αριστεράς είναι επιβεβλημένες και ο διάλογος με το ΚΚΕ κομβικής σημασίας. Πράγματι όλα έχουν γίνει και γίνονται γρήγορα. Συντελείται μία επανάσταση στα πλαίσια μίας δυτικού τύπου δημοκρατίας ενός αστικού έθνους κράτους – αυτό έχουν ορίσει οι παρούσες κοινωνικές συνθήκες – αυτό επιχειρούμε να κάνουμε. Το βάρος της ευθύνης μεγάλο - Οι φωνές πολλές, οι απόψεις διάφορες, τα λάθη συχνά, ο στόχος ένας η επανάκτηση των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων με στόχο το σοσιαλισμό που τόσο έχει λοιδορηθεί και συκοφαντηθεί. Το οφείλουμε στις γενιές που θυσιάστηκαν, το οφείλουμε στους εαυτούς μας το οφείλουμε στις γενιές που έρχονται - ας παλέψουμε.

*Ο Νίκος Χαραλαμπόπουλος είναι πολιτικός επιστήμονας, Υπ. Δρ. σε θέματα πολιτικής βίας του Πανεπιστημίου Πειραιά και μέλος της ΟΜ του ΣΥΡΙΖΑ Χαλανδρίου

Παρασκευή 6 Ιουνίου 2014

http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=16575:nikos-xaralampopoulos-ee-krish-omores&catid=72:dr-ekdilosis&Itemid=279