Το αντιμνημονιακό κίνημα είναι η ιδιαίτερη έκφραση του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, σε μια συγκεκριμένη οικονομικο-πολιτική συγκυρία, στη δεύτερη φάση της παγκοσμιοποίησης.
Το διεθνοποιημένο Κεφάλαιο για να εντάξει στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα των ελεύθερων αγορών τις χώρες του πρώην «υπαρκτού» σοσιαλισμού και τις αναπτυσσόμενες από τον τρίτο κόσμο χώρες (π.χ. Κίνα, Ινδία), χρηματοδότησε την ένταξη με «δανεισμό». Κράτη, επιχειρήσεις, οικογένειες και άτομα δανείστηκαν με ποσά που υποθήκευαν το οικονομικό τους μέλλον για δεκαετίες. Οι επενδύσεις σε υποδομές, υπηρεσίες και κατανάλωση αύξησαν τη ζήτηση και την παγκόσμια ανάπτυξη. Όταν το συγκεκριμένο μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης - γιατί περί αυτού επρόκειτο – έπιασε «οροφή», ξέσπασε η πολύμορφη κρίση χρέους.
Η ανθρωπότητα μπήκε στη δεύτερη φάση της παγκοσμιοποίησης.
Σε άλλες εποχές, σε προγενέστερα καπιταλιστικά στάδια ανάπτυξης, η κρίση θα αντιμετωπιζόταν από τα κράτη έθνη με προστατευτικές οικονομικές πολιτικές και πόλεμο. Σήμερα - χωρίς να αποκλείεται στο τέλος λόγω της πίεσης των λαών, κυρίως του «Δυτικού κόσμου» και των εθνικών γραφειοκρατιών, η παλιά καλή συνταγή – έχει επιλεγεί στο εσωτερικό των «χρεωμένων» κρατών η καταστροφή της μεσαίας τάξης (γραφειοκρατικής και οικονομικής) και, μέσω του παραγωγικού «εξορθολογισμού», η καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων. Φυσικά, επειδή για τους καπιταλιστές η «κρίση είναι ευκαιρία», στις γονατισμένες χώρες θα λεηλατηθούν τα «δίκτυα» (ενέργειας, νερού, συγκοινωνιών κ.λπ.) οι πλουτοπαραγωγικοί πόροι (π.χ. ορυκτός πλούτος), μα και κάθε τομέας της οικονομίας που θα έχει δυνητικά αναπτυξιακές προοπτικές. Ας μην μας ξεφεύγει από το νου ότι η καταστροφή κρατικών δομών και υπηρεσιών είναι και καταστροφή της μεσαίας τάξης και ενέχει έμμεσα ή άμεσα την καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων.
Η δεύτερη φάση της παγκοσμιοποίησης δεν μπορεί παρά να τελειώσει αργά ή γρήγορα, αν όχι με την παγκόσμια διακυβέρνηση του διεθνοποιημένου κεφαλαίου, με την παγκόσμια «συνεννόηση» - αρχικά νομισματική. Στην πράξη για τους λαούς του κόσμου σημαίνει οικονομική, κοινωνική και πολιτική «κινεζοποίηση».
Από εδώ εδράζεται η άποψή μας ότι στη βάση του το αντιπαγκοσμιοποιητικό και αντιμνημονιακό κίνημα είναι αντικαπιταλιστικό και παρά τα φαντάσματα του παρελθόντος που βαραίνουν στις συνειδήσεις του παρόντος (π.χ. δεξιά/αριστερά), στο μέλλον - όλο και περισσότερο - θα παίρνει χαρακτηριστικά ε ξ ε γ ε ρ τ ι κ ά.
Oδόφραγμα κριτικής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου