Ένα από τα βασικά επιχειρήματα των εξ αριστερών υποστηριχτών της καταλανικής ανεξαρτησίας είναι ότι το μεγάλο καταλανικό κεφάλαιο είναι ορκισμένος εχθρός της ανεξαρτησίας[1]. Αυτό είναι υποτίθεται μια ακόμα απόδειξη για τον προοδευτικό χαρακτήρα του καταλανικού κινήματος καθώς επίσης μέσα σ’ αυτό «ενυπάρχει το βαθύ στοιχείο του κοινωνικού (οι αγώνες ενάντια στη λιτότητα και το νεοφιλελευθερισμό), αλλά και το βαθύ αίτημα για δημοκρατία, για το δικαίωμα των πληθυσμών να αποφασίζουν οι ίδιοι για τη μοίρα τους. Δεν είναι τυχαίο ότι ενάντια στη λαϊκή κινητοποίηση στην Καταλονία έχουν ταχθεί αποφασιστικά όλες οι πτέρυγες των οπαδών της «τάξης»: οι καπιταλιστές, το κράτος, η κυβέρνηση και ο Τύπος της Μαδρίτης, η ΕΕ και όλες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, ο Τραμπ και η Τερέζα Μέι, όλη η διεθνής ακροδεξιά, αλλά και ο Πρ. Παυλόπουλος και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δια της επίσημης τοποθέτησης του Ν. Κοτζιά»[2].
Ακούμε συχνά ότι 1300 και τώρα 1700 μεγάλες επιχειρήσεις εγκαταλείπουν την Καταλωνία μεταφέροντας την έδρα τους σε άλλες περιοχές της Ισπανίας, αν και όπως φαίνεται όχι στη Μαδρίτη. Επίσης ότι ο Foment [καταλανικός ΣΕΒ] έχει πάρει σαφή θέση εναντίον της απόσχισης.
Πράγματι ένα τμήμα της μεγαλοαστικής τάξης της Καταλωνίας δεν υποστηρίζει την απόσχιση. Πολύ περισσότερο όταν βλέπει ότι αυτή δεν ακολουθεί βελούδινες διαδικασίες και δεν βρίσκει αποδοχή στο ευρωπαϊκό στάτους κβό. Αυτό όμως αρκεί για να αλλάζει τον ταξικό χαρακτήρα του κινήματος; Και αν το κεφάλαιο της Kαταλoνίας αντιτίθεται στην απόσχιση -αν υποθέσουμε ότι αυτός είναι ο στόχος και όχι μια εσωτερική επαναδιαπραγμάτευση της σχέσης με το ισπανικό κράτος- τότε ποιος είναι τελικά ο ταξικός χαρακτήρας του κινήματος; Σε αυτό δεν τολμάνε όσοι μιλάνε για τις κοινωνικές πτυχές που «ενυπάρχουν» σε αυτή τη «λαϊκή κινητοποίηση» να απαντήσουν. Ποια τάξη ηγείται του κινήματος; Αυτό είναι το σωστό ερώτημα και όχι αν πίσω από αυτή την τάξη σέρνονται ευρύτερα λαϊκά στρώματα, νομίζοντας ενδεχομένως ότι έτσι θα υπερασπιστούν κάποιες από τις κοινωνικές κατακτήσεις που χάνονται σωρηδόν και στην Ισπανία τα τελευταία 7 χρόνια.
Γιατί αλλάζουν έδρα;
Καταρχήν η μεταφορά μιας έδρας δεν σημαίνει ότι η συγκεκριμένη επιχείρηση βάζει λουκέτο. Οι καπιταλιστές συνηθίζουν να αλλάζουν έδρα κυρίως για φορολογικούς ή άλλους γραφειοκρατικούς λόγους. Πολλοί έλληνες καπιταλιστές έχουν την έδρα τους σε φορολογικούς παραδείσους ή σε γειτονικές βαλκανικές χώρες ακριβώς γι’ αυτό το λόγο. Αυτό δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπουν την Ελλάδα στην τύχη της. Εξάλλου μπορεί κανείς και από το εξωτερικό να κουμαντάρει τη χώρα του.