Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΧΑΤΖΗΝΑΚΗΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΧΡ. ΛΑΣΚΟ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ
Δημοσιεύουμε από το rednotebook.gr ένα κείμενο του Χρήστου Λάσκου, μέλους της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, με το οποίο αναφέρεται στο επίμαχο θέμα των συμμαχιών του ΣΥΡΙΖΑ και με κριτικές αιχμές στη «μειοψηφία» του ΣΥΡΙΖΑ.
Στη συνέχεια αναδημοσιεύουμε μια απάντηση στο εν λόγω άρθρο του Βασίλη Χατζηνάκη από το antapocrisis.gr.
Νομίζουμε ότι η αντιπαράθεση, που ακολουθεί, θα αποβεί χρήσιμη στον προβληματισμό των αναγνωστών και, ίσως, συμβάλει να κάνουν τις δικές τους δημιουργικές σκέψεις.
Ολόκληρο το κείμενο του Χρήστου Λάσκου έχει ως εξής:
ΑΠΟ ΤΟ «ΚΕΝΤΡΟ» ΣΤΗΝ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΚΑΙ ΤΟΥΜΠΑΛΙΝ
Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΛΑΣΚΟΥ,Μέλους της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ*
Αν ένα θέμα έχει εισέλθει με ένταση στο δημόσιο συριζικό χώρο την τελευταία περίοδο είναι το περίφημο ζήτημα των συμμαχιών.
Τα ρεπορτάζ των εφημερίδων και των ιστοσελίδων μας πληροφορούν πως μια μυστηριώδης ηγετική ομάδα έχει αποφασίσει εδώ και μερικούς μήνες τη στροφή προς το «κέντρο» δίνοντας εξετάσεις στα υποχρεωτικά μαθήματα της μετριοπάθειας, της προσαρμογής και τηςκυβερνησιμότητας, ενώ, από την άλλη, ένα τμήμα του κόμματος –κι αυτό δεν αφορά φαντασιόπληκτη «ειδησεογραφία»- επαναφέρει διαρκώς τη πολλαχώς και πολλαπλώς απορριφθείσα από συνέδρια, συνδιασκέψειςκαι συνεδριάσεις των κομματικών οργάνων πρόταση της προνομιακής συνεργασίας με ΚΚΕ καιΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Σε ό,τι αφορά το δεύτερο κακό πρέπει να πω πως αν ήταν μόνο η εξάντληση μας, που προκαλείται απότην διαρκή επαναφορά λυμένων με τον πιο δημοκρατικό τρόπο ζητημάτων, θα μπορούσε να ζήσουμε μ’ αυτό. Το πρόβλημα συνίσταται στο γεγονός πως, γι’ άλλη μια φορά, σε ένα κρίσιμο στρατηγικό ζήτημα, ο χώρος εμφανίζεται διχασμένος, ενώ δεν είναι διχασμένος. Αντίθετα, με συντριπτική πλειοψηφία η γραμμή έχει καθοριστεί κι αν οι σύντροφοι της μειοψηφίας ήταν όσο λενινιστές θεωρούν ότι είναι θα τη σεβόταν εμπράκτως λίγο περισσότερο. Κι έτσι ο αστικός τύπος θα βυσσοδομούσε λιγότερο.
Ας θυμίσουμε, λοιπόν, ποια είναι η γραμμή. Πατώντας πάνω στα λόγια της Διακήρυξής μας ξέρουμε πως «[ο] κεντρικός στόχος που θέτει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ είναι η ανατροπή της κυριαρχίας των δυνάμεων του νεοφιλελευθερισμού και των μνημονίων, των δυνάμεων της κοινωνικής καταστροφής, της διαπλοκής, της διαφθοράς και της σήψης, είναι η ανάδειξη μιας κυβέρνησης της συμπαραταγμένης Αριστεράς στηριγμένης σε μια πλατιά συμμαχία κοινωνικών δυνάμεων». Ενώ, «[σ]ε ό,τι αφορά την ίδια την Αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ αποσκοπεί στην ενίσχυσή της, τόσο μέσα από τη δική του ανασυγκρότηση και διεύρυνση προς άλλα τμήματα της ριζοσπαστικής αριστεράς, των αριστερών σοσιαλιστών, του φεμινισμού και της ριζοσπαστικής οικολογίας, όσο και με το να επιμένει, παρά τα προβαλλόμενα εμπόδια, στην ενότητα στη δράση και στην πολιτική συμπαράταξη ολόκληρης της Αριστεράς».
Δεδομένου τώρα πως αυτή είναι η γραμμή, μέχρι το συνέδριο τουλάχιστον, είναι προφανές, κατά τη γνώμη μου, πως τα «ρεπορτάζ» αστοχούν. Καμιά «κίνηση προς το κέντρο» δεν συμβαίνει και καμιά «διάτρηση δημοσκοπικού ταβανιού δια της ευρύτητος» δεν επιδιώκεται. Εκτός και αν υπονοείται η ευρύτητα που διασφαλίζει πως θα επαναφέρουμε τους κατώτατους και τις συλλογικές συμβάσεις, θα ακυρώσουμε το μνημόνιο, θα επαναδιαπραγματευθούμε τη δανειακή σύμβαση με επιθετική πρόθεση για διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, θα περάσουμε τις τράπεζες σε δημόσια ιδιοκτησία με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, θα διαμορφώσουμε τις προϋποθέσεις για ριζική αναδιανομή του πλούτου και του εισοδήματος. Θέλω να πω, δηλαδή, πως η απεύθυνση για την οικοδόμηση πολιτικών συμμαχιών δεν αφορά λέξεις και ονόματα, αλλά την ουσία της πολιτικής μας πρακτικής. Όσοι συμφωνούν πως θα πρέπει να πληρώσουν οι πλούσιοι και όχι οι φτωχοί, ημεδαποί και μετανάστες, είναι τμήμα αυτής της συμμαχίας, όπως κι αν λέγονται. Γιατί, όπως κι αν λέγονται οι συμπράττοντες, το αποτέλεσμα είναι μια αριστερή αντιπολίτευση και, στο τέλος, μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Πιο της Αριστεράς δεν γίνεται, αν πληρείται ο όρος που τέθηκε περί πληρωμής των πλουσίων. Αν δεν πληρείται, αλλάζει το πράγμα. Αλλά, ας συμφωνήσουμε πως αυτό είναι το θέμα και όχι άλλα που φτιάχνουν θόρυβο και απαγορεύουν την ουσιώδη συζήτηση.
*Πηγή: www.rednotebook.gr (12/3/2013)
Ακολουθεί η απάντηση του Βασίλη Χατζηνάκη.
«ΚΙ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΣΤΙΓΜΗ Ν’ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙΣ ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ΘΑ ΠΑΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΥΣ Θ’ ΑΦΗΣΕΙΣ…»
Του ΒΑΣΙΛΗ ΧΑΤΖΗΝΑΚΗ*
Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ, γνωρίζουν ότι ο Χρήστος Λάσκος είναι ένα ιδιαίτερο στέλεχος της προεδρικής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ. Συνηθίζει να τη βγαίνει από τα αριστερά στους διαφωνούντες. Μετά από πολλές ριζοσπαστικές διαδρομές όμως, η πορεία καταλήγει σε προδιαγεγραμμένο τέλος: Δεξιό. Από διεθνιστική άποψη θα χτυπήσει την αντιΕΕ πολιτική για να θεωρητικοποιήσει το συμβιβασμό με την ΕΕ. Από αντικαπιταλιστική άποψη θα κριτικάρει την έξοδο από το ευρώ, για να καταλήξει στον μονόδρομο της παραμονής. Τα παραδείγματα βεβαίως είναι πολλά.
Έχει επομένως όχι κρυφό αλλά φανερό συμβολισμό η επιλογή του να τραβήξει το αυτί στο Αριστερό Ρεύμα για τις απόψεις που διατυπώνει σποραδικά ο Π. Λαφαζάνης, περί προνομιακής συνεργασίας του ΣυΡιζΑ με το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Συντονίζεται δε με μια συντεταγμένη απόπειρα να τελειώσει η συριζική φιλολογία περί κυβέρνησης Αριστεράς, παρά και ενάντια σε κείμενα και αποφάσεις. Ας θυμηθούμε από την ξαφνική “άρση των διαχωριστικών γραμμών του παρελθόντος” με αφορμή την εκδήλωση του ιδρύματος Καραμανλή, μέχρι την συνδικαλιστική αποστροφή ότι κυβέρνηση Αριστεράς είναι και κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας (και τούμπαλιν).
Ο Χ.Λ. σε πρόσφατο άρθρο του με τίτλο «Από το «κέντρο» στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τούμπαλιν», παραθέτει αποσπάσματα από τη διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ υπενθυμίζοντας τη «γραμμή» -όπως αναφέρει ο ίδιος- στους ξεστρατισμένους συντρόφους του Ρεύματος. Ούτε λίγο ούτε πολύ τους εγκαλεί ότι αυτοί δίνουν πάτημα στα ΜΜΕ να ανακαλύπτουν διχασμούς, ενώ από τις αποφάσεις, κατ’ αυτόν, είναι καθαρό πως «όσοι συμφωνούν πως θα πρέπει να πληρώσουν οι πλούσιοι και όχι οι φτωχοί, ημεδαποί και μετανάστες, είναι τμήμα αυτής της συμμαχίας, όπως κι αν λέγονται. Γιατί, όπως κι αν λέγονται οι συμπράττοντες, το αποτέλεσμα είναι μια αριστερή αντιπολίτευση και, στο τέλος, μια κυβέρνηση της Αριστεράς».
Όλοι ξέρουν ότι ο καλύτερος τρόπος να “αλλάξει η γραμμή” είναι να αλλάξεις τα φώτα στην παλιά γραμμή, στο όνομά της. Στό όνομα ότι “το αποτέλεσμα στο τέλος είναι μια κυβέρνηση της Αριστεράς”, ενδιαμέσως η κυβέρνηση Αριστεράς έχει γίνει κυβέρνηση με επίκεντρο, κυβέρνηση με κορμό, κυβέρνηση εθνικής και κοινωνικής σωτηρίας, κυβέρνηση εθνικής και κοινωνικής ενότητας. Πάντα -βεβαίως βεβαίως- στο όνομα της κυβέρνησης της Αριστεράς: Με συνθήματα θα ασχολούμεθα τώρα;
Κάτι πρέπει να μεσολάβησε. Κάτι αρκετά σημαντικό ώστε ο Χ. Λάσκος να αναγκάζεται να διαψεύσει τον ίδιο του τον εαυτό, αφού μόλις δύο μήνες πριν, έγραφε: «Και ακόμη πιο βαθιά νυχτωμένος είναι όποιος σχεδιάζει την κατάκτηση της ηγεμονίας στην κοινωνία με οδηγητική ιδέα την επέκταση της επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ προς τον δυσώνυμο, όσο και ανύπαρκτο πια, «μεσαίο χώρο» και «…όχι μόνο δεν επιτάσσει τον υποτονισμό του καταστατικού ριζοσπαστισμού του χώρου μας, αλλά το ακριβώς αντίθετο: επιβάλλει την ενίσχυση του αντισυστημισμού και του αντικαπιταλισμού μας. Η αντίθετη κίνηση είναι στρατηγικά αυτοκτονική. Όχι, κυρίως, γιατί εν τέλει αποτελεί λαϊκιστική παρεκτροπή του χειρότερου είδους. Αλλά και γιατί είναι ο σίγουρος τρόπος για να χαθεί το σημερινό 30% που αντιπροσωπεύει, δυνάμει, ένα πολύ μεγάλο εξεγερσιακό, αντιστασιακό, δημοκρατικό και δημιουργικό δυναμικό.»
Με βάση την παραπάνω αντίφαση, προκύπτουν και στον πλέον καλοπροαίρετο ορισμένα ερωτήματα:
Αν και η κατάσταση είναι τόσο ρευστή που δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει αύριο, σήμερα παρόλα αυτά, η πολιτική γεωγραφία είναι συγκεκριμένη. Πλην ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, ποιους άλλους αφορά η συμφωνία ότι θα πρέπει να πληρώσουν οι πλούσιοι; Τον Π. Καμμένο; Τον Φ. Κουβέλη; Κι αν οι συμπράττοντες είναι οι ΑΝΕΛ, το αποτέλεσμα είναι… «μια αριστερή αντιπολίτευση και, στο τέλος, μια κυβέρνηση της Αριστεράς»;
Γιατί αν δεχτούμε την πολεμική του Χ.Λ. και της ηγετικής πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ στην άποψη της συμπαράταξης με ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τότε οφείλουμε να ανακαλύψουμε ποιες λοιπές πολιτικές δυνάμεις αφορά η περιώνυμη κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί καλό είναι -αν μιλάς συγκεκριμένα- να λες ότι το ΚΚΕ δεν θέλει, αλλά άλλο τόσο απαιτείται να μιλάς συγκεκριμένα για το ποιος είναι αυτός που θέλει. Δεν γίνεται το μαχαίρι του συγκεκριμένου και ρεαλιστικού να μπήγεται μόνο στην Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αντίθετα όταν η Δεξιά του ΣΥΡΙΖΑ στριμώχνεται για τα επίσης συγκεκριμένα ερωτήματα της επόμενης μέρας, να σφυρίζει κλέφτικα. Αν σήμερα η Αριστερή Πλατφόρμα πρέπει να λουστεί την άρνηση του ΚΚΕ, η ηγετική πτέρυγα γιατί δεν πρέπει να λουστεί όσους υπολογίζει για αυριανούς συμμάχους;
Και αλήθεια, γιατί είναι το Αριστερό Ρεύμα αυτό που δίνει λαβές στα ΜΜΕ να ανακαλύπτουν διχασμούς; Είναι πιο κοντά στο πνεύμα της διακήρυξης τα ταξίδια στην κοιλιά του κήτους; Στους παρατηρητές του Iνστιτούτου Brookings με τους οποίους μάλιστα «έχουμε λοιπόν κοινά συμφέροντα και κοινούς στόχους, να εργαστούμε ώστε να αναχαιτίσουμε τη στρατηγική της ύφεσης, της κοινωνικής διάλυσης και τις ιδέες του μίσους και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού»; Τι υπηρετούσε αυτότο μπαράζ συστημικών διαβεβαιώσεων; Όψιμοι προεδρικοί, με τη μανία του νεοφώτιστου, θα πιπιλίζουν ότι τα πράγματα είναι σύνθετα, πολύ σύνθετα, πάρα πολύ σύνθετα και παίζονται φοβερές τακτικές. Μπορούν φυσικά να βρεθούν και καλύτερα επιχειρήματα.
Είναι αλήθεια κοντά στο πνεύμα της διακήρυξης του ΣΥΡΙΖΑ οι δηλώσεις περί ριζοσπαστισμού μέσα στο συντηρητισμό του Καραμανλή, με ύφος ζόρικο; Κι αυτό τακτική; Με ποιο σκοπό; Να μαλακώσει η αντίδραση και να μη μας πυροβολεί τόσο; Να μας συμπαθήσουν νοσταλγοί της χειρότερης εκδοχής της μεταδικτατορικής μαζικής δεξιάς;
Είναι πιο κοντά στη διακήρυξη του «όλου» ΣΥΡΙΖΑ, ο «Σταθάκειος» ΣΥΡΙΖΑ με τους παγωμένους μισθούς σε επίπεδα μνημονίων, με τη διατήρηση του χαρατσιού μέχρι να βρεθεί ισοδύναμο; Ρεαλισμός; Αυτούς δεν τους αφορά η «συμφωνία να πληρώσουν οι πλούσιοι»;
Το πιο βασικό ερώτημα όμως δεν είναι αν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πλαγιάζει δεξιά, με κίνδυνο να βρει, που έλεγε και μια παλιά εκλογική διαφήμιση. Το ερώτημα είναι γιατί τα πυρά των «ενωτικών» τα τραβάει η άποψη περί συμπαράταξης της Αριστεράς. Γιατί θεωρείται ότι δίνει το Ρεύμα λαβές και όχι το φιλελεύθερο παραλήρημα στελεχών και συμβούλων του προέδρου του ΣΥΝ;
Αν όντως και τα δύο άρθρα ανήκουν στον ίδιο άνθρωπο, τότε το συμπέρασμα είναι πως και σε όσους μιλούν για συμπαράταξη της Αριστεράς πρέπει να μπει κοντό χαλινάρι αλλά και οι μπαλωθιές της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν σκοπό «την επέκταση της επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ προς τον δυσώνυμο, όσο και ανύπαρκτο πια, «μεσαίο χώρο»», αφού ο Πρόεδρος αποκλείεται να είναι «αυτοκτονικός».
Δυστυχώς πιθανά κάπου εδώ να κρύβεται και η απάντηση. Είναι πιθανό η φραστική ισπανική υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στις ίδιες τις βασικές προεκλογικές του δεσμεύσεις να μην είναι σήμα «υπευθυνοποίησης», σήμα στους «από κάτω», έστω και στους νοικοκυραίους. Αλλά να είναι σήμα στους από πάνω. Ότι κινδυνεύουν λιγότερο απ’ όσο νόμιζαν. Ότι η συνταγή θα μείνει η ίδια με τις αναλογίες μόνο να αλλάζουν. Ότι καταλάβαμε πως δε βγαίνουν τα νούμερα. Εξού και η επιστράτευση όλων στο τράβηγμα του αυτιού των παρεκκλινόντων, που επιμένουν σε αποσταθεροποιητικές για το σύστημα ιδέες περί κυβέρνησης της Αριστεράς.
Αν είναι όντως έτσι, ίσως πρέπει να δούμε καλύτερα το παράδειγμα των Κυπριακών εκλογών. Όπου μετά από μια περίοδο «αριστερής» μνημονιακής διακυβέρνησης, άνοιξε ο δρόμος για την ακροδεξιά τύπου Αναστασιάδη. Και στην Ελλάδα, η ακροδεξιά δεν είναι τύπου Αναστασιάδη αλλά τύπου Χρυσής Αυγής…
*Πηγή: www.antapocrisis.gr (14/3/2013)http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=11337:xatzinakis-laskos&catid=72:dr-ekdilosis&Itemid=279
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου