Ειδήσεις για μαθητική παρέλαση
Η Καθημερινή - Πριν από 8 ώρες
Κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας πραγματοποιήθηκε η καθιερωμένη μαθητική παρέλαση στην πλατεία Συντάγματος, ενώπιον του υφυπουργού Παιδείας Θεοδ. Παπαθεοδώρου.
…
Η παραπάνω είδηση μου έφερε μνήμες των παιδικών μου χρόνων…
Τα Σάββατα μολονότι δεν είχαμε σχολείο, μας παίρνανε οι γονείς μας στα χωράφια και βοηθούσαμε στις αγροτικές εργασίες. Όμως η Κυριακή ήτανε δική μας! ή σχεδόν δική μας… Την Κυριακή, μετά τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό, την κάναμε για την πάνω γειτονιά, στην πάνω βρύση και στα γύρω περιβόλια, όπου κυνηγούσαμε κοτσύφια με τις σφεντόνες που δεν αποχωριζόμασταν ποτέ από πάνω μας!
Οι σφεντόνες ήσαν επικηρυγμένες από το δάσκαλο και τις κρύβαμε μέσα στην κάλτσα για είχε τη μανία να μας τις παίρνει και να τις καταστρέφει. Έπρεπε να περιμένουμε τα επόμενα κάλαντα για να μαζέψουμε πενταροδεκάρες και να αγοράσουμε καινούργια λάστιχα από το μπακάλη, ώστε να φτιάξουμε καινούργιες…
Η πάνω γειτονιά ήταν ασφαλής προορισμός για τις Κυριακάτικες εξορμήσεις μας! Ήταν αραιοκατοικημένη, αλλά κυρίως ήταν έξω από την εμβέλεια του δασκάλου… (το πρόβλημα με τη μέση του τον έκανε να σέρνει το δεξί πόδι στις απότομες ανηφοριές, και στην κατηφόρα κινιόταν ακόμη πιο δύσκολα…)
Το ρεματάκι στην πάνω βρύση είχε τα καλλίτερα στρογγυλά βότσαλα, τέλειες βολίδες για σφεντόνα… Κυνηγούσαμε κοτσύφια ή κάναμε σκοποβολή σε τενεκεδάκια που κουβαλούσαμε μαζί για στόχους. Γυρίζαμε στα σπίτια μας το μεσημέρι, ίσα – ίσα την ώρα του φαγητού.
Έτσι και κείνη την Παρασκευή, από το πρωί, πριν την προσευχή, καταστρώναμε στο προαύλιο το πλάνο για την Κυριακάτικη εξόρμηση…
Όμως μετά την προσευχή ο δάσκαλος μας έκανε μια σημαντική ανακοίνωση που μας χάλασε τα σχέδια… “Την Κυριακή θα επισκεφθεί το χωριό μας ο αξιότιμος Αντιπρόεδρος της Εθνικής Κυβερνήσεως κ. Στυλιανός Πατακός για να εγκαινιάσει το νέο δρόμο. Όλοι οι μαθητές θα προσέλθουν στο εκκλησιασμό με τις εθνικές ενδυμασίες και μετά το πέρας της θείας λειτουργίας θα μεταβούν συντεταγμένοι στο σημείο που αρχίζει ο δρόμος. Επιτόπου θα τελεστεί αγιασμός και θα γίνει η θεμελίωση του δρόμου από τον κ. Αντιπρόεδρο. Στη συνέχεια θα ακολουθήσει παρέλασις προς τιμήν του κ. Αντιπροέδρου και της ακολουθίας του. Δεν επιτρέπεται να απουσιάσει ουδείς, ουδείς…», επανέλαβε με σημασία, για να εμπεδώσουμε την υποβόσκουσα απειλή…
Ήτανε κάπου στο ’70, Χούντα, εγώ πιτσιρίκος στην Τετάρτη Δημοτικού δεν θυμάμαι καλά, όμως θυμάμαι καλά την οργή και την απογοήτευση που ένοιωσα για την Κυριακή που μου έκλεβαν, με κείνη την παράλογη παρέλαση προς τιμήν του κ. Αντιπροέδρου…
Τι σκατά παρέλαση, εγώ είχα άλλα σχέδια για την Κυριακή μου… Είδε και έπαθε η φουκαριάρα η μάνα μου να μαλακώσει κάπως την οργή και το παράπονό μου. “Πρέπει παιδάκι μου, πρέπει να πάτε στην παρέλαση, δεν μπορείτε να κάνετε αλλιώς…”
Και πήγαμε όλοι στην παρέλαση ντυμένοι τσολιαδάκια και βλαχοπούλες και ξεροσταλιάσαμε όρθιοι δύο ώρες, ώσπου ήρθε ένα ελικόπτερο και κατέβηκε ένας φαλακρός και κάτι γαλονάδες, που τους πλεύρισαν δεκάδες χωροφύλακες.
Έγινε ο αγιασμός, ύστερα ο παπάς έβγαλε λόγο, μετά ο πρόεδρος του χωριού, ύστεραο ενωμοτάρχης, μετά ο αρχηγός των ΤΕΑ, μετά ο δάσκαλος. Ακολούθησε η «λαμπρή τελετή», της θεμελίωσης με το μυστρί και κατόπιν παρελάσαμε, όλοι οι μαθητές υπό των ήχο στρατιωτικών εμβατηρίων από τα χωνιά που τσίριζαν στη διαπασών, σερνάμενοι από την κούραση…
Μετά, μες στη γκρίνια, πήγαμε σπίτι για φαγητό, ξεκούραση και μετά διάβασμα για τα μαθήματα της Δευτέρας.
Σκατοπαρέλαση! Ούτε εξόρμηση, ούτε σφεντονιές τίποτα! μια Κυριακή χαμένη…
Χούντα τότε, όπως και τώρα…
Τα Σάββατα μολονότι δεν είχαμε σχολείο, μας παίρνανε οι γονείς μας στα χωράφια και βοηθούσαμε στις αγροτικές εργασίες. Όμως η Κυριακή ήτανε δική μας! ή σχεδόν δική μας… Την Κυριακή, μετά τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό, την κάναμε για την πάνω γειτονιά, στην πάνω βρύση και στα γύρω περιβόλια, όπου κυνηγούσαμε κοτσύφια με τις σφεντόνες που δεν αποχωριζόμασταν ποτέ από πάνω μας!
Οι σφεντόνες ήσαν επικηρυγμένες από το δάσκαλο και τις κρύβαμε μέσα στην κάλτσα για είχε τη μανία να μας τις παίρνει και να τις καταστρέφει. Έπρεπε να περιμένουμε τα επόμενα κάλαντα για να μαζέψουμε πενταροδεκάρες και να αγοράσουμε καινούργια λάστιχα από το μπακάλη, ώστε να φτιάξουμε καινούργιες…
Η πάνω γειτονιά ήταν ασφαλής προορισμός για τις Κυριακάτικες εξορμήσεις μας! Ήταν αραιοκατοικημένη, αλλά κυρίως ήταν έξω από την εμβέλεια του δασκάλου… (το πρόβλημα με τη μέση του τον έκανε να σέρνει το δεξί πόδι στις απότομες ανηφοριές, και στην κατηφόρα κινιόταν ακόμη πιο δύσκολα…)
Το ρεματάκι στην πάνω βρύση είχε τα καλλίτερα στρογγυλά βότσαλα, τέλειες βολίδες για σφεντόνα… Κυνηγούσαμε κοτσύφια ή κάναμε σκοποβολή σε τενεκεδάκια που κουβαλούσαμε μαζί για στόχους. Γυρίζαμε στα σπίτια μας το μεσημέρι, ίσα – ίσα την ώρα του φαγητού.
Έτσι και κείνη την Παρασκευή, από το πρωί, πριν την προσευχή, καταστρώναμε στο προαύλιο το πλάνο για την Κυριακάτικη εξόρμηση…
Όμως μετά την προσευχή ο δάσκαλος μας έκανε μια σημαντική ανακοίνωση που μας χάλασε τα σχέδια… “Την Κυριακή θα επισκεφθεί το χωριό μας ο αξιότιμος Αντιπρόεδρος της Εθνικής Κυβερνήσεως κ. Στυλιανός Πατακός για να εγκαινιάσει το νέο δρόμο. Όλοι οι μαθητές θα προσέλθουν στο εκκλησιασμό με τις εθνικές ενδυμασίες και μετά το πέρας της θείας λειτουργίας θα μεταβούν συντεταγμένοι στο σημείο που αρχίζει ο δρόμος. Επιτόπου θα τελεστεί αγιασμός και θα γίνει η θεμελίωση του δρόμου από τον κ. Αντιπρόεδρο. Στη συνέχεια θα ακολουθήσει παρέλασις προς τιμήν του κ. Αντιπροέδρου και της ακολουθίας του. Δεν επιτρέπεται να απουσιάσει ουδείς, ουδείς…», επανέλαβε με σημασία, για να εμπεδώσουμε την υποβόσκουσα απειλή…
Ήτανε κάπου στο ’70, Χούντα, εγώ πιτσιρίκος στην Τετάρτη Δημοτικού δεν θυμάμαι καλά, όμως θυμάμαι καλά την οργή και την απογοήτευση που ένοιωσα για την Κυριακή που μου έκλεβαν, με κείνη την παράλογη παρέλαση προς τιμήν του κ. Αντιπροέδρου…
Τι σκατά παρέλαση, εγώ είχα άλλα σχέδια για την Κυριακή μου… Είδε και έπαθε η φουκαριάρα η μάνα μου να μαλακώσει κάπως την οργή και το παράπονό μου. “Πρέπει παιδάκι μου, πρέπει να πάτε στην παρέλαση, δεν μπορείτε να κάνετε αλλιώς…”
Και πήγαμε όλοι στην παρέλαση ντυμένοι τσολιαδάκια και βλαχοπούλες και ξεροσταλιάσαμε όρθιοι δύο ώρες, ώσπου ήρθε ένα ελικόπτερο και κατέβηκε ένας φαλακρός και κάτι γαλονάδες, που τους πλεύρισαν δεκάδες χωροφύλακες.
Έγινε ο αγιασμός, ύστερα ο παπάς έβγαλε λόγο, μετά ο πρόεδρος του χωριού, ύστεραο ενωμοτάρχης, μετά ο αρχηγός των ΤΕΑ, μετά ο δάσκαλος. Ακολούθησε η «λαμπρή τελετή», της θεμελίωσης με το μυστρί και κατόπιν παρελάσαμε, όλοι οι μαθητές υπό των ήχο στρατιωτικών εμβατηρίων από τα χωνιά που τσίριζαν στη διαπασών, σερνάμενοι από την κούραση…
Μετά, μες στη γκρίνια, πήγαμε σπίτι για φαγητό, ξεκούραση και μετά διάβασμα για τα μαθήματα της Δευτέρας.
Σκατοπαρέλαση! Ούτε εξόρμηση, ούτε σφεντονιές τίποτα! μια Κυριακή χαμένη…
Χούντα τότε, όπως και τώρα…
http://xristospolitis.wordpress.com/2013/03/24/%CF%87%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CF%84%CF%8C%CF%84%CE%B5-%CF%8C%CF%80%CF%89%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CF%8E%CF%81%CE%B1/#comment-326
"Τα Σάββατα μολονότι δεν είχαμε σχολείο, μας παίρνανε οι γονείς μας στα χωράφια..."
ΑπάντησηΔιαγραφήΑπ'όσο θυμάμαι, επί Χούντας ΕΙΧΑΜΕ σχολείο τα Σάββατα. Το πενθήμερο στα σχολεία καθιερώθηκε στις αρχές του 1981 (στα μέσα του σχολικού έτους!)