«Ο φιλόσοφος παράγει ιδέες, ο ποιητής ποιήματα, ο πάστορας κηρύγματα, και ούτω καθεξής», έγραψε ο Μαρξ, κάπου ανάμεσα στα 1860 και 1862, σ’ ένα μικρό κείμενο (απ’ το οποίο αντιγράφω το παραπάνω απόσπασμα) που οι πρώτοι εκδότες του το ενσωμάτωσαν στις Θεωρίες της υπεραξίας (τόμος IV του Κεφαλαίου), αλλά κάποιοι μεταγενέστεροι έμποροι είχαν την φαεινή (και μάλλον προβοκατόρικη) ιδέα να το εκδώσουν ως ανεξάρτητο υπό τον τίτλο «Το εγκώμιο του εγκλήματος». Και συνέχισε ο Μαρξ: «Ο εγκληματίας παράγει εγκλήματα. Αν προσέξουμε καλύτερα πώς σχετίζεται αυτός ο τελευταίος κλάδος παραγωγής με το κοινωνικό σύνολο θ’ απαλλαγούμε από πολλές προκαταλήψεις. Ο εγκληματίας δεν παράγει μόνο εγκλήματα, αλλά και το ποινικό δίκαιο και τον καθηγητή που διδάσκει ποινικό δίκαιο και, συνάμα, το αναπόφευκτο σύγγραμμα με το οποίο ο ίδιος καθηγητής ρίχνει στη γενική αγορά τις παραδόσεις του εν είδει “εμπορεύματος”. Έτσι πολλαπλασιάζεται ο εθνικός πλούτος. Για να μην αναφέρουμε την ατομική απόλαυση που παρέχει το χειρόγραφο του συγγράμματος στο δημιουργό του.»
Έτσι, βρέθηκαν και κάποιοι αστοί εγκληματολόγοι, που στήριξαν πιο προβοκατόρικα απ’ τους εμπόρους τα πανεπιστημιακά τους συγγράμματα πάνω στο προαναφερόμενο κείμενο του Μαρξ και το παρουσίασαν σαν «εγκληματολογική θεωρία» του. Τι να κάνεις; Θα μπορούσες απλώς να προσθέσεις στο παραπάνω απόσπασμα ότι ο Μαρξ δεν παρήγαγε μόνο το παραπάνω κείμενο, αλλά και τους αστούς καθηγητές εγκληματολογίας που έχουν ως κύριο έργο τους την διαστρέβλωση της μαρξιστικής, όπως και κάθε επαναστατικής, θεωρίας. Σήμερα, όμως, δε με απασχολούν αυτοί, άλλο είναι το θέμα μου. Αυτοί θα συνεχίσουν το λασπερό τους έργο και θα μας δώσουν κάποια άλλη στιγμή την αφορμή ν’ ασχοληθούμε καλύτερα μαζί τους. Ας τους πετάξω, λοιπόν, για την ώρα λίγη τροφή να έχουν να αλυχτούν κι ας αφήσω τη φόλα για άλλοτε: Σίγουρα ο Μαρξ (όπως κι ο κάθε επαναστάτης) εγκωμίαζε το μέγιστο και «αποτρόπαιο» έγκλημα, που κάνει τους αστούς και τους «αριστερούς δημοκράτες» να φρίττουν έντρομοι: την επανάσταση και ό,τι «εγκληματικό» αυτή αναγκαία συνεπάγεται για την ανατροπή του καπιταλιστικού καθεστώτος. Ας γαβγίσουν, λοιπόν, όλοι αυτοί πάνω σ’ αυτό, μέχρι να τους πάρει το επαναστατικό ποτάμι για να τους ξεβράσει μαζί με τις θεωρητικές τους συκοφαντίες στα λασπόνερα της Ιστορίας.
Διάβασα χτες (8.3.2013) στο Ριζοσπάστη την από 27.2.2013 ευγενική απάντηση που έστειλε η συντρόφισσα Αλέκα προς την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας της Αστυνομίας (EUROCOP), Anna Nellberg, όπου μεταξύ άλλων της γνωστοποιεί και τα ακόλουθα: «Κυρία πρόεδρε, Είναι γνωστό και ιδιαίτερα την τελευταία τριετία, ότι οι κυβερνήσεις της χώρας μας, αξιοποιώντας την κρίση, με τα μνημόνια, τα μεσοπρόθεσμα προγράμματα, τους εφαρμοστικούς νόμους, τις νέες ασφαλιστικές ρυθμίσεις, το νέο μισθολόγιο του Δημοσίου, βρήκαν την ευκαιρία με μπαράζ μέτρων να επιταχύνουν την αντιλαϊκή πολιτική τους.
Στα πλαίσια αυτά καρατομούνται τα εργασιακά, τα μισθολογικά, τα κοινωνικοασφαλιστικά δικαιώματα όλων των εργαζομένων, των συνταξιούχων, συμπεριλαμβανομένων και των ενστόλων. Θεωρούμε ότι αυτή η πολιτική οξύνει τα προβλήματα του λαού αλλά και της πλειοψηφίας των υπαλλήλων στην Ελληνική Αστυνομία, επιφυλάσσοντας γι’ αυτούς το ρόλο του θύματος και ταυτόχρονα του θύτη με την καταστολή των αγώνων του λαού μας. (…)Κατανοούμε τη διαφορά ανάμεσα σ’ ένα θεσμό – μηχανισμό από τη φύση του αντιλαϊκό και στους ανθρώπους που εργάζονται σ’ αυτόν σπρωγμένοι από την ανάγκη της επιβίωσης. Γι’ αυτό στην επίθεση των κυβερνήσεων σε βάρος του λαού, οι ένστολοι, που βιώνουν τις οδυνηρές συνέπειες της κρίσης, δεν πρέπει να σταθούν απέναντι στις διεκδικήσεις του και τις λαϊκές κινητοποιήσεις [!]. Για όλους αυτούς τους λόγους στηρίζουμε το δικαίωμα στη συνδικαλιστική δράση και τους αγώνες των ενστόλων για αξιοπρεπή διαβίωση, όπως για κάθε εργαζόμενο.(…)» (Οι υπογραμμίσεις του κειμένου δικές μου.)
Δεν είναι η πρώτη φορά που εκφράζει το Κ.Κ.Ε την υποστήριξή του προς τους ένστολους της κρατικής καταστολής, θεωρώντας τους απλώς ή προεχόντως ως «εργαζόμενους», και συμπαραστέκεται στα «εργασιακά» τους δικαιώματα, αν και οι ίδιοι οι λειτουργοί της καταστολής, όπως διαφαίνεται από πλήθος κειμένων τους, θεωρούν εαυτούς «δημόσιους λειτουργούς», προφανώς λόγω της αγαθοεργού προσφοράς τους στο γενικό και δημόσιο καλό. Άλλωστε το αποδεικνύουν με κάθε ευκαιρία, όπως συμβαίνει κι αυτές τις ημέρες στα γεγονότα της Ιερισσού. Γι’ αυτά, όμως, όπως φαίνεται κι από την παραπάνω επιστολή, το Κ.Κ.Ε. δείχνει κατανόηση («θύτες», αλλά και «θύματα» του συστήματος οι «άνθρωποι», το Κ.Κ.Ε κατανοεί «τη διαφορά ανάμεσα σ’ ένα θεσμό – μηχανισμό από τη φύση του αντιλαϊκό και στους ανθρώπους που εργάζονται σ’ αυτόν σπρωγμένοι από την ανάγκη της επιβίωσης» ― η διαλεκτική επί της δισυπόστατης κατάστασης του μπάτσου ως «ανθρώπου» σε διάκριση από το «θεσμό» μας έλειπε) και διατυπώνει την επαναστατική δεοντολογική θέση / ευχολόγιο: «οι ένστολοι… δεν πρέπει να σταθούν απέναντι στις διεκδικήσεις του [λαού] και τις λαϊκές κινητοποιήσεις» [!]. Οι σύντροφοι φαίνεται πως έχουν ξεχάσει ότι η επαναστατική οπτική εξετάζει τους ανθρώπους ως φορείς συγκεκριμένων οικονομικών, ταξικών, πολιτικών και λοιπών κοινωνικών κατηγοριών και στα πλαίσια συγκεκριμένων κοινωνικών σχέσεων, κι όχι γενικά σαν «ανθρώπους» και «εργαζόμενους» απέναντι στους οποίους θα πρέπει να δείξει «κατανόηση» (;), τη στιγμή μάλιστα που αυτοί έχουν το δάχτυλο στη σκανδάλη και μας σημαδεύουν. [Για την αστυνομική συνιστώσα του Συνασπισμού («Τμήμα Σωμάτων Ασφαλείας»), που μάλλον τώρα λειτουργεί ως αστυνομική υποσυνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ («Τμήμα Σωμάτων Ασφαλείας ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ»), δε θα γράψω στο κείμενο αυτό τίποτε, για να μη χαλάσω την αριστερή φυσιογνωμία του κόμματος. Άλλωστε, δεν ξέρω αν η ένστολη αυτή συνιστώσα κρατάει τα κλομπ , σπάει κεφάλια και εκσφενδονίζει χημικά με το αριστερό χέρι (όταν είναι «εν υπηρεσία»), οπότε δε θέλω να τους αδικήσω γράφοντας κάτι αυθαίρετο σε βάρος τους. Μάλλον, πάντως, δεν πρέπει να βασανίζει με το αριστερό χέρι. (Βλ. «www.enstoloi.gr», καθώς και την εφημερίδα «Εκτός Υπηρεσίας» του Τμήματος Σωμάτων Ασφαλείας του Συνασπισμού.)]
Διαβάζοντας, λοιπόν, την επιστολή της συντρόφισσας Αλέκας και ενθυμούμενος όλα όσα κατά καιρούς έχουν δημοσιεύσει οι σύντροφοι του Κ.Κ.Ε, όπου προβάλλουν την κοινωνική θέση των μπάτσων ως «εργαζόμενων… ανθρώπων» και αφήνουν μάλλον σε δευτερεύοντα ρόλο το είδος της κατασταλτικής «εργασίας» τους, θα ήθελα να διατυπώσω ένα απλό ερώτημα, ακολουθώντας την προβληματική του Μαρξ: «Ο φιλόσοφος παράγει ιδέες, ο ποιητής ποιήματα, ο πάστορας κηρύγματα (…) ο εγκληματίας παράγει εγκλήματα (αυτό θέλει πολλή συζήτηση, γιατί ο κάθε επαναστάτης χαρακτηρίζεται από το νόμο «εγκληματίας», αλλά ας το δεχτούμε για χάρη της συζήτησης) και ούτω καθεξής…». Ο μπάτσος… τι παράγει;
Κι αφού φέραμε την κουβέντα απ’ την αρχή στον Μαρξ, ας συνεχίσουμε με τη δική του προβληματική, τουλάχιστον για να είμαστε συνεπείς. Για να απαντήσεις σ’ ένα τέτοιο ερώτημα περί της ιδιαίτερης «παραγωγής» του μπάτσου όχι μόνο δεν επαρκεί αλλά συσκοτίζει τα πράγματα το να λες πως είναι «εργαζόμενος… άνθρωπος» και να βάζεις τελεία. Ας το πάμε, λοιπόν, λίγο παραπέρα. Το τι παράγει ο «μπάτσος» (σπασμένα κεφάλια, βασανιστήρια, επιθέσεις με χημικά, αυθαιρεσίες…) είναι κάτι που το ξέρει ο καθένας. Αυτός είναι ο καθορισμένος «συστημικός» του ρόλος, αυτό είναι το πραγματικό… «δημόσιο λειτούργημά» του (όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος και η Εξουσία), κι αυτό διαπράττει συνεχώς και αδιαλείπτως και μάλιστα με ευχαρίστηση, όπως ξέρει όποιος έπεσε στα χέρια του και είδε να τρέχουν τα σάλια του μπάτσου από ηδονή, καθώς χτυπούσε με μανία, συνεπαρμένος απ’ το λειτούργημά του. Αυτός είναι ο μπάτσος κι αυτός θα είναι όσο υπάρχουν οι τάξεις κι η κρατική εξουσία που τον έχει ανάγκη. Αλλιώς, είτε «εργάζεται» έτσι από «ανάγκη επιβίωσης» (όπως λέει η συντρόφισσα Αλέκα, το Κ.Κ.Ε κι η Αριστερά) είτε από ευχαρίστηση (όπως αποδεικνύει συχνά η πραγματικότητα), αν δεν διαπράξει έτσι, θα τον πετάξουν απ’ το σώμα και τις δυνάμεις καταστολής. Τι διάολο! Για να μοιράζει λουλούδια και χαμόγελα τον χρειάζονται; Ταξικό πόλεμο έχουμε! Κι επειδή έχουμε ταξικό πόλεμο κι εκείνος είναι ταγμένος από ανάγκη ή / και ευχαρίστηση στο εχθρικό στρατόπεδο των μηχανισμών καταστολής της άρχουσας τάξης, μάλλον είναι ευνουχιστικό να τον αντιμετωπίζουμε με κατανόηση ως «εργαζόμενο» και «άνθρωπο που είχε ανάγκη για εργασία». Άλλωστε, κι οι μισθοφόροι φονιάδες των λαών «εργαζόμενοι άνθρωποι» είναι και μάλιστα διακινδυνεύουν διαρκώς τη ζωή τους, περισσότερο από τους μπάτσους που σπάνε κεφάλια και βασανίζουν εκ του ασφαλούς. Έτσι δεν είναι, Αλέκα;
http://oapatris.wordpress.com/2013/03/09/about_alekas_cop/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου