Οι… κύκλοι του Μαξίμου κατά των «παραγόντων» της Αριστεράς

Του Αντώνη Νταβανέλου    

Με μιαν, τουλάχιστον, αυθαίρετη ανακοίνωση απάντησαν «κύκλοι» του Μαξίμου στην πολιτική δήλωση κατά του Μνημονίου 3 από 13 στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας και της ευρύτερης ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Οι «κύ­κλοι» επι­τί­θε­νται κατά προ­τε­ραιό­τη­τα στον Π. Λα­φα­ζά­νη, κα­τη­γο­ρώ­ντας τον ότι ανα­κοι­νώ­νει «το πρό­πλα­σμα νέου πο­λι­τι­κού φορέα», ότι έχει «ει­λημ­μέ­νη από­φα­ση» για να προ­χω­ρή­σει σε «ξε­χω­ρι­στό δρόμο από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ» και μά­λι­στα «πριν από το κοινά απο­φα­σι­σμέ­νο έκτα­κτο Συ­νέ­δριο». Οι κα­τη­γο­ρί­ες αυτές βέ­βαια δεν έχουν καμιά σχέση με την ανα­κοί­νω­ση των 13, όπου δεν γί­νε­ται λόγος για πρω­το­βου­λία για κόμμα, για νέο «πο­λι­τι­κό φορέα», αλλά για κί­νη­μα: για κί­νη­μα αντί­στα­σης στο Μνη­μό­νιο 3, με στόχο την ανα­τρο­πή του. Αν οι «κύ­κλοι» του Μα­ξί­μου έχουν ξε­χά­σει πλέον την έν­νοια κί­νη­μα, ας αφου­γκρα­στούν τον θό­ρυ­βο που έρ­χε­ται από το κάτω τμήμα της κοι­νω­νί­ας. Αυτό που θα ακού­σουν είναι η οργή των ερ­γα­τών, των αγρο­τών, των συ­ντα­ξιού­χων, που άλλα πε­ρί­με­ναν και άλλα τους βρή­καν με την πο­λι­τι­κή της κυ­βέρ­νη­σης.

Εντύ­πω­ση ωστό­σο, προ­κα­λεί και η κα­τη­γο­ρία για «συ­μπό­ρευ­ση με πα­ρά­γο­ντες της πο­λυ­δια­σπα­σμέ­νης εξω­κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Αρι­στε­ράς». Όσο κι αν έψαξα στη λίστα των 13, δεν βρήκα «πα­ρά­γο­ντες». Δεν βρήκα αν­θρώ­πους που άλ­λα­ξαν από­ψεις με κρι­τή­ριο τις θέ­σεις που κα­τέ­λα­βαν (ή δεν κα­τέ­λα­βαν…), δεν βρήκα πρώην σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες που σή­με­ρα πα­ρι­στά­νουν τους ακραιφ­νείς και φα­να­τι­κούς συ­ρι­ζαί­ους, δεν βρήκα αν­θρώ­πους που την έβγα­λαν μου­λω­χτοί κατά την πε­ρί­ο­δο ισχύ­ος των ΝΔ-ΠΑ­ΣΟΚ και σή­με­ρα ισχυ­ρί­ζο­νται ότι φλέ­γο­νται από την επι­θυ­μία «να σώ­σουν την χώρα», διά του Μνη­μο­νί­ου 3…

Όσο για την προ­φα­νή υπο­τί­μη­ση της «πο­λυ­δια­σπα­σμέ­νης εξω­κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Αρι­στε­ράς», στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ κα­νείς δεν έχει δι­καί­ω­μα να ξεχνά την ίδια την ιστο­ρία του ενω­τι­κού εγ­χει­ρή­μα­τος της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς. Του εγ­χει­ρή­μα­τος όπου η «πο­λυ­δια­σπα­σμέ­νη εξω­κοι­νο­βου­λευ­τι­κή Αρι­στε­ρά» έπαι­ξε ρόλο κα­τα­λύ­τη κατά την ιδρυ­τι­κή και πρώ­ι­μη πε­ρί­ο­δό του. Όταν μά­λι­στα δη­μιουρ­γού­νται με­γά­λα πο­λι­τι­κά κενά, όπως σή­με­ρα, μέσα από τη μνη­μο­νια­κή με­τα­τό­πι­ση της ηγε­σί­ας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, κα­νείς δεν έχει όφε­λος να υπο­τι­μά τη ση­μα­σία αυτής της υπό­μνη­σης.

Εκτός αν οι «κύ­κλοι» του Μα­ξί­μου, ζη­λεύ­ο­ντας τη δόξα της Βούλ­τε­ψη και της Αση­μα­κο­πού­λου, θε­ω­ρούν ότι είναι δυ­να­τόν να βγά­λουν πέρα τις ση­με­ρι­νές δυ­σκο­λί­ες της υπε­ρά­σπι­σης του Μνη­μο­νί­ου, με όπλα ευ­τε­λή, όπως η θε­μα­το­λο­γία περί «συ­νι­στω­σών», που είχε επι­λέ­ξει και το τότε Μα­ξί­μου των Σα­μα­ρο­βε­νι­ζέ­λων.

http://anemosantistasis.blogspot.gr/2015/08/blog-post_564.html