Εκατομμυριούχοι εναντίον εκατομμυρίων !!!

Ο Υπουργός Προεδρίας[1] Francis Maude ήξερε ακριβώς τι έκανε όταν πρότεινε στους αυτοκινητιστές να γεμίσουν τα αυτοκίνητά τους και μπιτόνια με καύσιμα εν αναμονή της…

απεργίας των οδηγών πετρελαιοφόρων, υποστηρίζει ο γενικός γραμματέας του ΚΚΒ Robert Griffiths[2] στη Morning Star[3].

Η πρόθεσή του ήταν να προκαλέσει ένα παρατεταμένο πανικό στην αγορά της βενζίνης στα βενζινάδικα, ανακατεύοντας μέχρι το φόβο και τον ανταγωνισμό με στόχο τη μεγαλύτερη συνδικαλιστική οργάνωση της Βρετανίας, η οποία τυχαίνει επίσης να συνδέεται με το Εργατικό Κόμμα.
Αν το μήνυμά του ήταν ένα τέχνασμα για να εκτρέψει τη δημόσια οργή ​​από τον προϋπολογισμό, τότε πέτυχε. Ο Maude θα το έκανε έτσι κι αλλιώς. Αυτός και οι όμοιοί του είναι πάντα πρόθυμοι να εκμεταλλευτούν κάθε ευκαιρία για να επιτεθούν στο οργανωμένο εργατικό κίνημα.
Είναι ταξικό το ζήτημα. Ο Maude είναι ένα ακόμη κολεγιόπαιδο, ένας από τους 23 πολυεκατομμυριούχους σε αυτό το 29μελές Υπουργικό Συμβούλιο των Φιλελεύθερων Τόρηδων.
Το παρελθόν του στις μεγάλες επιχειρήσεις, περιλαμβάνει μια θητεία ως διευθύνοντασυμβούλου της κορυφαίας εμπορικής τράπεζας Morgan Stanley.

Είναι μέλος μιας μη εκλεγμένης παράνομης κλίκας των Φιλελεύθερων που παίρνει εντολές από το πιο ισχυρό τμήμα της καπιταλιστικής τάξης στη Βρετανία, τους τραπεζίτες και τους χρηματιστές.
Σ’ αυτήν περιλαμβάνονται οι πραγματικοί «θρασύδειλοι», οι οποίοι έχουν μέχρι στιγμής απομυζήσει οικονομική βοήθεια και υποσχέσεις αξίας άνω των 1,.4 τρισεκατομμυρίωνλιρών από διαδοχικές βρετανικές κυβερνήσεις, ενώ απαιτούν τη μείωση των δημοσίων δαπανών κατά τουλάχιστον 213 δισεκατομμύρια λίρες μέχρι το 2016 .
Για τους Francis Maude αυτού του πλανήτη, είναι ανυπόφορη ή ένωση των εργαζομένων για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους απέναντι στα ισχυρά αφεντικά.
Όπως και πολλοί άλλοι κορυφαίοι διοικητές μεγάλων εταιρειών, θα προτιμούσε να ασχοληθούν οι εργοδότες με τους εργαζόμενους σε ατομική βάση, όταν πρόκειται για θέματα όπως οι όροι και οι συνθήκες απασχόλησης, τα δικαιώματα στην εργασία και τα υπόλοιπα.
Μας θέλουν «ελεύθερα άτομα» σε μια «ελεύθερη οικονομία» και μια «ελεύθερη κοινωνία», βλέπετε.
Φυσικά, έχει πλήρη επίγνωση της χυδαίας ανισορροπίας στον πλούτο και την εξουσία ανάμεσα στο αφεντικό ή κάποιον – και συνήθως είναι «κάποιος»- εκπρόσωπο που κάθεται στη μία πλευρά του τραπεζιού και ο εργαζόμενος στέκεται στην άλλη. Ο Maude και την τάξη του, θα ήθελαν τα πράγματα να παραμείνουν έτσι.
Αλλά τα συνδικάτα δημιουργήθηκαν για να σφυρηλατήσουν τους ατομικά ανίσχυρους σε ένα σώμα με, ενδεχομένως, τη συλλογική δύναμη για την αποκατάσταση της ισορροπίας.
Γι ‘αυτό, πίσω από όλα τα προσχήματα της αποδοχής της νομιμότητας του συνδικαλισμού – που το θέλουν να είναι «μετριοπαθές» και «υπεύθυνο», προφανώς- βρίσκεται το ταξικό μίσος του Maude και της παρέας για το οργανωμένο εργατικό κίνημα.
Όταν το οργανωμένο εργατικό κίνημα τολμά να αναλάβει συλλογική δράση, οι εχθροί του με δυσκολία μπορούν να συγκρατήσουν την οργή ​​τους. Αλλά το κάνουν, επειδή οι άνθρωποι σαν τον Maude ανατράφηκαν και εκπαιδεύτηκαν για να κρύβουν το θυμό τους στην ηρεμία, την αυτοπεποίθηση και τους γλυκομίλητους τόνους.
Αν και έχουν το πάνω χέρι, πίσω από τη μανία τους κρύβεται κι ένας μικρός φόβος για την ενδεχόμενη ενίσχυση της εργατικής τάξης η οποία κάποτε μπορεί να γίνει πολιτικά συνειδητή και αποφασιστική όσο η κυβερνώσα καπιταλιστική τάξη.
Ένα μπαράζ αντισυνδικαλιστικών νόμων, που υποστηρίζεται από το αγγλικό κοινό δίκαιο, υποχρεώνει τα συνδικάτα να εμποδίζουν τα μέλη τους να ανακαλύψουν και να ασκήσουν τη δύναμη τους στο ακέραιο.
Ο νόμος εμποδίζει τα συνδικάτα να αναλάβουν δράση, αν πρώτα δεν έχουν περάσει από όλα τα θεσμικά στάδια – και παρέχει μια αξιόπιστη δικαιολογία για τους ηγέτες και αξιωματούχους οι οποίοι δεν θέλουν τα μέλη τους να αναλάβουν δικαιολογημένη δράση.
Όμως, τα δικαστήρια και οι αντισυνδικαλιστικοί νόμοι δεν μπορούν πάντα να εμποδίζουν τους πιο αποφασιστικούς και μαχητικούς εργαζόμενους να χρησιμοποιούν τη συλλογική τους δύναμη για να κερδίσουν νίκες, όπως είδαμε με τα τους εργάτες κατασκευών τουLindsey πριν από τρία χρόνια και τους ηλεκτρολόγους του Balfour Beatty φέτος.
Όσοι κατέχουν και ελέγχουν τα κρατικά και τα καπιταλιστικά μέσα μαζικής ενημέρωσης διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη διάδοση ψευδών ιδεών, διαιρώντας τους ανθρώπους και γεμίζοντας το μυαλό τους με ασήμαντα πράγματα.
Αυτός, για παράδειγμα, είναι ο λόγος που σε όλη την κάλυψη των «κινδύνων» που παρουσιάστηκαν από την απεργία των οδηγών πετρελαιοφόρων, συμπεριλαμβανομένων των κινδυνολογικών παρατηρήσεων του Maude και των αντιδράσεων σ’ αυτές, δεν αναφέρθηκε σχεδόν τίποτα σχετικά με τα αίτια της διαμάχης.
Γιατί οι οδηγοί της Unite που ψήφισαν συντριπτικά υπέρ της απεργίας θα πρέπει να έρθουν σε συμφωνία με τις επιχειρήσεις; Η Morning Star είναι ένα από τα πολύ λίγα μέσα ενημέρωσης που έχουν περιγράψει τους φόβους των εργαζομένων για την ασφάλεια και την ανασφάλεια.
Ούτε έχει τεθεί στον Maude ή σε οποιοδήποτε άλλο υπουργό των Τόρηδων αυτό το ερώτημα – αυτό είναι τόσο σπάνιο όσο τα περιττώματα ενός ξύλινου κουνιστού αλόγου[4].
Έστω μια φορά, όταν ένας Τόρης πολιτικός επιτίθεται σε συνδικαλιστική οργάνωση που απειλεί ή έχει αναλάβει απεργιακή δράση, γιατί δεν τον ρωτούν: «Υπήρξε ποτέ μια περίπτωση όπου κάποιος Τόρης ηγέτης έχει υποστηρίξει οποιαδήποτε ομάδα εργαζομένων ανέλαβε συλλογική δράση, για οποιοδήποτε θέμα που σχετίζεται απολύτως με τους μισθούς, τις συντάξεις, την ίση αμοιβή, την υγεία και την ασφάλεια, τον εκφοβισμό, τη θυματοποίηση των συνδικάτων ή οτιδήποτε άλλο;».
Αποκλείεται κάθε παροχή όπως στην Πολωνία της δεκαετίας του 1980, η σιωπή θα ήταν εκκωφαντική.
Σχεδόν το ίδιο σιωπηλή υπήρξε η αδύναμη ανταπόκριση της ηγεσίας των Εργατικών στην επιθετικότητα των Τόρηδων και των μέσων μαζικής ενημέρωσης εναντίον των εργαζόμενων που απεργούν και την ελεγχόμενη από τους Εργατικούς ένωση.
Ο Ed Miliband[5] και ο Ed Balls[6] αρνούνται να υποστηρίξουν τους εργαζόμενους που αγωνίζονται απεγνωσμένα να υπερασπιστούν τις συντάξεις, τους μισθούς, τις θέσεις εργασίας τους και την παροχή δημόσιων υπηρεσιών.
Παίρνουν τα χρήματα της ένωσης, αλλά φαίνεται ότι δεν έχουν ούτε την πολιτική ούτε το θάρρος να υπερασπιστούν δημόσια την ελεγχόμενη από τους Εργατικούς ένωση.
Υποστηρίζουν τις περισσότερες από τις περικοπές – η τελευταία κυβέρνηση των Εργατικών προγραμμάτισε τέτοιες περικοπές ύψους 130 δισεκατομμυρίων λιρών και αρνήθηκε να ακυρώσει τις ιδιωτικοποιήσεις των σιδηροδρόμων, του νερού, του φυσικού αερίου, της ηλεκτρικής ενέργειας και κάθε άλλου.
Μέχρι στιγμής, αυτή η ηγεσία του Εργατικού Κόμματος δεν δεσμεύεται να εφαρμόσει ούτε την πολιτική του Εργατικού Κόμματος για την κατάργηση των αντισυνδικαλιστικών νόμων των Τόρηδων. Για να μη μιλήσουμε για τις «ενώσεις χρηματοδότες» τους.

Ωστόσο, όλες οι ενδείξεις φανερώνουν ότι εκατομμύρια ανθρώπων θα μπορούσαν να στρατευθούν σε ένα τολμηρό πρόγραμμα για την κοινωνική δικαιοσύνη, τη δημόσια ιδιοκτησία και την ειρήνη για το χτίσιμο μιας λαϊκής Βρετανίας στη θέση της σημερινής Βρετανίας των τραπεζιτών.
Αυτή είναι η προοπτική που τα εργατικά και τα προοδευτικά κινήματα, και η αριστερά, συμπεριλαμβανομένου του Κομμουνιστικού Κόμματος, πρέπει να προβάλλουν . Όταν το κάνουμε αυτό, γνωρίζουμε ότι μπορούμε να βασιζόμαστε στη βοήθεια της Morning Star.

.Μετάφραση – Επιμέλεια: Παναγιώτης Ζαβουδάκης

ergatikosagwnas