Μόλις δυο μήνες έχουν περάσει. Το όνομαΘανάσης Καναούτης τείνει να ξεχαστεί και σε λίγο καιρό δεν θα λέει τίποτα στον περισσότερο κόσμο. Πόσο δίκιο είχε ο Κούντερα, με εκείνο το "ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη";
Η Διβάνη συνεχίζει απρόσκοπτα την πανεπιστημιακή και λογοτεχνική της καριέρα. Δεν μάθαμε να υπήρξε ούτε η παραμικρή διαμαρτυρία από τους φοιτητές της με την έναρξη του νέου ακαδημαϊκού έτους. Τίποτα!
Ο Τατσόπουλος συνεχίζει την καριέρα του ως εκπρόσωπος της Αριστεράς. Και τη λογοτεχνική του, βεβαίως. Και τιμάται και προβάλλεται και μας κουνάει το δάχτυλο, καθώς επιβιώνει όλων των καταστάσεων. Και όλες οι καταστάσεις τον αναγνωρίζουν ως έναν άνθρωπο δικό τους.
Ο Καναούτης ξεχάστηκε. Ο υβριστής του κόβει βόλτες στα Παρίσια και στα Αζερμπαϊτζάν, με έξοδα πληρωμένα από τον μόχθο του όχλου που με κάθε ευκαιρία χλευάζει.
Μα τόση ξηρασία αυτό το μέλλον;
http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2013/10/blog-post_3223.html
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου