![]() |
φωτ. Οδοφρ. |
Τα τελευταία χρόνια, όλοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για τα ωφέλη των ιδιωτικοποιήσεων και χρησιμοποιούν ως κύριο επιχείρημά τους το παράδειγμα της Ολυμπιακής.
Αν και δε διαφωνώ πως οι ιδιωτικοποιήσεις μπορούν να ωφελήσουν τον τόπο, κυρίως λόγω της έλλειψης καθαρής εξυγίανσης από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, εντούτοις ποιος μπορεί να ισχυριστεί πως η πορεία της εταιρείας αυτής που ιδιωτικοποιήθηκε είναι επιτυχής;
Ο ιδιοκτήτης παρέλαβε μια εταιρεία με πολλές ζημίες, αλλά ταυτόχρονα και με πολλές προοπτικές. Η ΟΑ πετούσε σε πάμπολλους προορισμούς, διαχειριζόταν επιβάτες κι εμπορεύματα για πολλές εταιρείες εκτός από την ίδια, είχε έναν ευμεγέθη στόλο (αν κι εκείνος έσβηνε σταδιακά εδώ και χρόνια). Με την παράδοση στον ιδιώτη, όλα άλλαξαν. Όμως, αν και κανείς δεν θα στοιχημάτιζε γι'αυτό, άλλαξαν προς το χειρότερο.
Το υπαλληλικό πορσωπικό, στο οποίο οι ιθύνοντες μιλούσαν μεγαλόσχημα κι έταζαν ένα καλύτερο αύριο, συρρικνώθηκε και ξανασυρρικνώθηκε. Τα δρομολόγια εξανεμίστηκαν. Εκτός από το αρχικό σοκ με τις ΗΠΑ, τον Καναδά, το Γιοχάνεσμπουργκ και τη Γερμανία, ακολούθησαν η Αγγλία, η Γαλλία, η Ολλανδία και πρόσφατα η Αίγυπτος. Προορισμοί αν μη τι άλλο προσοδοφόροι, τουλάχιστον σε σχέση με τους υπολοίπους. Την ίδια στιγμή, ως εκ θαύματος, ο κύριος ανταγωνιστής της ΟΑ ανοίγει τους προαναφερθέντες προορισμούς, το μεγαλύτερο ποσοστό τους μάλλον για να είμαστε ακριβέστεροι.
Τώρα η ΟΑ είναι έτοιμη και για νέες μειώσεις μισθών και περικοπές εργαζομένων. Στο ήδη αποδεκατισμένο προσωπικό, αν δεν έχουν γίνει μειώσεις μισθού, είναι ζήτημα ημερών να γίνουν κι ορισμένοι από τους ελάχιστους εναπομείναντες αποχωρούν. Συγχρόνως, ο φόρτος εργασίας αυξάνεται, έστω και με μειωμένο κύκλο εργασιών. Ένας άνθρωπος αναγκάζεται να φέρει εις πέρας δυο και τρεις ξεχωριστές εργασίες και σε κάθε αντίδραση η μόνιμη απάντηση είναι “η κρίση...”.
Για όλα αυτά δεν ευθύνεται καθόλου ο ιδιοκτήτης της νέας, αστραφτερής, ιδωτικής ΟΑ που σαν Μεσσίας έλεγε πως τη σώζει και θέλει να την οδηγήσει στην αίγλη που της αξίζει; Όταν επιτέθηκε στο “αντίπαλο δέος” λέγοντας πως το πάρτυ τελείωσε και μετά από λίγο καιρό ανακοίνωσε προσπάθεια συνεργασίας με τον ίδιο, γιατί κανείς δεν επεσήμανε την υπεργαλαξιακή κυβίστηση τσουκαχάρα που επετεύχθη;
Η εταιρεία οδεύει προς λουκέτο. Όχι όμως λόγω της οικονομικής κρίσης που βιώνουμε όλοι μας. Τουλάχιστον όχι πρώτα και κύρια γι'αυτό. Μια εταιρεία με τεράστιες προοπτικές κι αναγνωρισιμότητα παγκοσμίως φθίνει, αφήνεται να παρακμάζει μέχρι να σαπίσει ολοκληρωτικά. Και οι υπεύθυνοι ακόμη και μετά το λουκέτο θα χαίρονται, διότι έσωσαν το ελληνικό κράτος από τις ζημιές που η ΟΑ προκαλούσε. Οι ίδιοι που βόλεψαν πολλούς από τους ήδη βολεμένους εργαζομένους σε θέσεις ώστε να μην πολυδιαμαρτυρηθούν. Οι ίδιοι που οδήγησαν τόσο κόσμο στην ανεργία είτε την στιγμή της πώλησης είτε αργότερα, σταδιακά. Οι ίδιοι που άφησαν ανεκμετάλλευτο τον εξοπλισμό της παλιάς εταιρείας είτε τον καρπώθηκαν μέσα από το πλιάτσικο εκείνες τις ημέρες.
Έστω και την ύστατη ως φαίνεται στιγμή, ας ξυπνήσουμε κι ας αποδώσουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ. Κι αν υπάρχει έστω λίγη τσίπα στους υπεύθυνους γι'αυτό το κατάντημα, ας σταματήσει εδώ. Υπάρχει χώρος για μια βιώσιμη αεροπορική εταιρεία με τέτοια ιστορία, όπως υπάρχει χώρος για μια βιώσιμη ελληνική κοινωνία με τέτοια ιστορία...
Αν και δε διαφωνώ πως οι ιδιωτικοποιήσεις μπορούν να ωφελήσουν τον τόπο, κυρίως λόγω της έλλειψης καθαρής εξυγίανσης από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, εντούτοις ποιος μπορεί να ισχυριστεί πως η πορεία της εταιρείας αυτής που ιδιωτικοποιήθηκε είναι επιτυχής;
Ο ιδιοκτήτης παρέλαβε μια εταιρεία με πολλές ζημίες, αλλά ταυτόχρονα και με πολλές προοπτικές. Η ΟΑ πετούσε σε πάμπολλους προορισμούς, διαχειριζόταν επιβάτες κι εμπορεύματα για πολλές εταιρείες εκτός από την ίδια, είχε έναν ευμεγέθη στόλο (αν κι εκείνος έσβηνε σταδιακά εδώ και χρόνια). Με την παράδοση στον ιδιώτη, όλα άλλαξαν. Όμως, αν και κανείς δεν θα στοιχημάτιζε γι'αυτό, άλλαξαν προς το χειρότερο.
Το υπαλληλικό πορσωπικό, στο οποίο οι ιθύνοντες μιλούσαν μεγαλόσχημα κι έταζαν ένα καλύτερο αύριο, συρρικνώθηκε και ξανασυρρικνώθηκε. Τα δρομολόγια εξανεμίστηκαν. Εκτός από το αρχικό σοκ με τις ΗΠΑ, τον Καναδά, το Γιοχάνεσμπουργκ και τη Γερμανία, ακολούθησαν η Αγγλία, η Γαλλία, η Ολλανδία και πρόσφατα η Αίγυπτος. Προορισμοί αν μη τι άλλο προσοδοφόροι, τουλάχιστον σε σχέση με τους υπολοίπους. Την ίδια στιγμή, ως εκ θαύματος, ο κύριος ανταγωνιστής της ΟΑ ανοίγει τους προαναφερθέντες προορισμούς, το μεγαλύτερο ποσοστό τους μάλλον για να είμαστε ακριβέστεροι.
Τώρα η ΟΑ είναι έτοιμη και για νέες μειώσεις μισθών και περικοπές εργαζομένων. Στο ήδη αποδεκατισμένο προσωπικό, αν δεν έχουν γίνει μειώσεις μισθού, είναι ζήτημα ημερών να γίνουν κι ορισμένοι από τους ελάχιστους εναπομείναντες αποχωρούν. Συγχρόνως, ο φόρτος εργασίας αυξάνεται, έστω και με μειωμένο κύκλο εργασιών. Ένας άνθρωπος αναγκάζεται να φέρει εις πέρας δυο και τρεις ξεχωριστές εργασίες και σε κάθε αντίδραση η μόνιμη απάντηση είναι “η κρίση...”.
Για όλα αυτά δεν ευθύνεται καθόλου ο ιδιοκτήτης της νέας, αστραφτερής, ιδωτικής ΟΑ που σαν Μεσσίας έλεγε πως τη σώζει και θέλει να την οδηγήσει στην αίγλη που της αξίζει; Όταν επιτέθηκε στο “αντίπαλο δέος” λέγοντας πως το πάρτυ τελείωσε και μετά από λίγο καιρό ανακοίνωσε προσπάθεια συνεργασίας με τον ίδιο, γιατί κανείς δεν επεσήμανε την υπεργαλαξιακή κυβίστηση τσουκαχάρα που επετεύχθη;
Η εταιρεία οδεύει προς λουκέτο. Όχι όμως λόγω της οικονομικής κρίσης που βιώνουμε όλοι μας. Τουλάχιστον όχι πρώτα και κύρια γι'αυτό. Μια εταιρεία με τεράστιες προοπτικές κι αναγνωρισιμότητα παγκοσμίως φθίνει, αφήνεται να παρακμάζει μέχρι να σαπίσει ολοκληρωτικά. Και οι υπεύθυνοι ακόμη και μετά το λουκέτο θα χαίρονται, διότι έσωσαν το ελληνικό κράτος από τις ζημιές που η ΟΑ προκαλούσε. Οι ίδιοι που βόλεψαν πολλούς από τους ήδη βολεμένους εργαζομένους σε θέσεις ώστε να μην πολυδιαμαρτυρηθούν. Οι ίδιοι που οδήγησαν τόσο κόσμο στην ανεργία είτε την στιγμή της πώλησης είτε αργότερα, σταδιακά. Οι ίδιοι που άφησαν ανεκμετάλλευτο τον εξοπλισμό της παλιάς εταιρείας είτε τον καρπώθηκαν μέσα από το πλιάτσικο εκείνες τις ημέρες.
Έστω και την ύστατη ως φαίνεται στιγμή, ας ξυπνήσουμε κι ας αποδώσουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ. Κι αν υπάρχει έστω λίγη τσίπα στους υπεύθυνους γι'αυτό το κατάντημα, ας σταματήσει εδώ. Υπάρχει χώρος για μια βιώσιμη αεροπορική εταιρεία με τέτοια ιστορία, όπως υπάρχει χώρος για μια βιώσιμη ελληνική κοινωνία με τέτοια ιστορία...

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου