«Από τη μεριά του ο γερμανικός σοσιαλισμός αντιλαμβάνεται όλο και πιο πολύ τον προορισμό του, ότι είναι ο πομπώδης εκπρόσωπος αυτής της μικροαστικής τάξης. Ανακήρυξε το γερμανικό έθνος πρότυπο έθνους και τον Γερμανό μικροαστό πρότυπο ανθρώπου. Σ’ όλες τις ποταπότητες αυτού του μικροαστού έδινε ένα απόκρυφο ανύπαρκτο σοσιαλιστικό νόημα που σήμαινε το αντίθετό του».
ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ
Το απόσπασμα από το Κομμουνιστικό Μανιφέστο δεν μπήκε ως προμετωπίδα του σχολίου για να ξανανοίξει λόγω Χρυσής Αυγής μια ιστορική συζήτηση περί των προγόνων του Ναζισμού. Ούτε μπήκε για να αιτιολογήσει σαν ιστορικά αναπόφευκτα τα «εθνικά ιδεολογικά στερεότυπα» του αντιμνημονιακού κινήματος. Το αντιμνημονιακό κίνημα δεν έχει αποκρυσταλλωθεί, παραμένει ρευστό και αυθόρμητο και γι αυτό το λόγο θα ήταν ανόητη η όποια ιστορική συσχέτισή του. Επί πλέον, πάγια θέση του Οδοφράγματος είναι να αποφεύγει την προσφυγή σε τσιτάτα, γιατί τα τσιτάτα αποστεώνουν τη σκέψη και λίγες φορές το εννοιακό τους περιεχόμενο ανταποκρίνεται στην αναγκαιότητα της επίκλησης. Μπήκε αποκλειστικά για να δείξει μια ιστορική συμπεριφορά των μικροαστικών στρωμάτων των κοινωνιών που ναρκισσεύονται με την – και από την – φαντασιακή προβολή της ανωτερότητας του πολιτισμού (νέου, αρχαίου, αστικού ή «επαναστατικού») που εκπροσωπούν ή παράγουν.
Το αντιμνημονιακό κίνημα πήρε τα αναφερθέντα στο τσιτάτο χαρακτηριστικά για δύο λόγους:
Πρώτον, γιατί η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνικής βάσης του ανήκε στα μικροαστικά στρώματα, και, δεύτερον, γιατί οι σχέσεις τους με τον κρατισμό και την εξουσία (ιδιότυπος «σοσιαλισμός») ήσαν σφικτά δεμένες τουλάχιστον από το’74(«σοσιαλομανία» Καραμανλή) και το ’81 («σοσιαλιστικό» ΠΑΣΟΚ).
Από την μεταπολίτευση τα μικροαστικά στρώματα είχαν μερίδιο και στην εξουσία και στην «λεία» έμμεσα ή άμεσα. Η κατασπατάληση Εθνικών Προϋπολογισμών, Ευρωπαϊκών πακέτων και Δανείων δεν αφορούσε μόνο μερικές δεκάδες διαπλεκόμενων και τους μηχανισμούς της ληστρικής γραφειοκρατίας, αλλά τεράστια κοινωνικά στρώματα που απολάμβαναν μια δανειοδοτούμενη αντιπαραγωγική ανάπτυξη κι ένα ιδιότυπο – πασοκικής έμπνευσης – κοινωνικό κράτος (π.χ. πέτσινες συντάξεις).
Το λέμε ευθέως: Ο Πάγκαλος είχε σε μεγάλο βαθμό δίκαιο όταν έλεγε ότι «μαζί τα φάγαμε». Το λάθος της αναποτελεσματικότητας των «πυρών» του επικεντρώνεται στις μισές αλήθειες που εμπεριείχε η φράση του. Δεν τα φάγαμε ίσα όλοι, ούτε με τον ίδιο τρόπο και οι ευθύνες δεν επιμερίζονται εξίσου. Εμείς, η συντριπτική πλειοψηφία του λαού τρώγαμε για να εξασφαλιστεί η συνενοχή μας στο έγκλημα που διαπραττόταν. Και κάτι ακόμα’ ο κύριος Πάγκαλος και οι σύντροφοί του ξέχασαν τον πρώτο κανόνα της προπαγάνδας: Ο κόσμος ακούει όταν μπορεί να ακούσει και ακούει ότι θέλει να ακούσει. Και ο ελληνικός λαός δεν μπορούσε και δεν ήθελε να ακούσει τις παγκάλιες ρήσεις.
Άκουσε τα κόμματα του αντιμνημονιακού "σοσιαλίζοντος" κρατισμού.
Οδόφραγμα κριτικής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου