Θα ανταποκριθούν στα καθήκοντα της εποχής που ζούμε; Θα προχωρήσουν στη βάση ενός προγράμματος ρήξης και ανατροπής με το σύστημα, τους τραπεζίτες και το κεφάλαιο με τη μεταξύ τους συνεργασία; Ή θα επαναλάβουν την ιστορία των τραγικών «λαθών» του παρελθόντως;
Το ΚΚΕ απαντά στα καλέσματα για συνεργασία λέγοντας ότι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι «ανατρεπτικό» ή «επαναστατικό». (λες και είναι του ΚΚΕ, λες και είδαμε το ΚΚΕ να κάνει επανάσταση ή να επιδιώκει την ανατροπή!
Ως ένα σημείο πιθανόν έχει δίκιο το ΚΚΕ ότι η ηγεσία του ΣΥΝ δεν προτείνει ένα πλήρως ανατρεπτικό πρόγραμμα κι αυτό ίσως αποτελεί σφάλμα αυτής της ηγεσίας.
Όμως αυτό δεν δικαιολογεί καθόλου την ηγεσία του ΚΚΕ, η οποία αρνείται κάθε συνεργασία σε κάθε επίπεδο, διασπώντας πάντα και παντού το κίνημα!
Δεν δικαιολογεί το να καταγγέλλει σαν «εργοδοτικό» κάθε αγώνα που δεν ελέγχει το ίδιο, κι όλη την υπόλοιπη αριστερά σαν δεκανίκι του συστήματος. Αυτή η στάση ανατρέπει στην ουσία και τη δηλωμένη θέση του ΚΚΕ για ένα πρόγραμμα ανατροπής, «λαϊκής οικονομίας και εξουσίας».
Ποιος θα την κάνει αυτή; Μόνο του το ΚΚΕ χωρίς το λαό εναντίον όλων;
Είτε είσαι δηλαδή με την ηγεσία του ΚΚΕ, είτε είσαι προδότης;
Το 90% του πληθυσμού δηλ της χώρας, των Ελλήνων που δεν ανήκουν στο ΚΚΕ, είναι ...προδότες?
Αν η ηγεσία του ΚΚΕ ήθελε να δει την πρόταση για «λαϊκή εξουσία» να γίνεται πραγματικότητα, θα είχε προτείνει, σ’ όλο το υπόλοιπο κίνημα, συνεργασία στη βάση ενός τέτοιου προγράμματος: ένα συγκεκριμένο πλαίσιο πολιτικών αιτημάτων και προτάσεων για κοινό αγώνα.
Αν έκανε κάτι τέτοιο ο συντριπτικός όγκος του λαού και ειδικά της αριστεράς θα ακολουθούσε αυτόν τον αγώνα και θα φτάναμε στην ανατροπή που διατυμπανίζει (από λόγια καλά ΠΑΜΕ) διαρκώς το ΚΚΕ!
Και αν δεν ακολουθούσαν οι ηγεσίες θα το έκανε σίγουρα η βάση, ο λαός!
Γιατί λοιπόν η ηγεσία του ΚΚΕ αρνείται κάθε συνεργσία σε κάθε επίπεδο;
Γιατί επιτρέπει με το ΟΧΙ σε ΟΛΑ να καταστρέφουν τις ζωές εκατομμυρίων Ελλήνων οι χλιμίτζουρες της εξουσίας ενώ μπορούν να πέσουν και μάλιστα γρήγορα, μέσα από ένα μαζικό μαχητικό απεργιακό και κοινωνικό κίνημα?
Γιατί ακόμα και μετεκλογικά αρνείται, δηλώνοντας το δημόσια από τώρα, κάθε συνεργασία με οποιονδήποτε δίδοντας την ευκαιρία στη δεξιά να γαντζωθεί ξανά στην εξουσία ως δήμιος στη λαιμητόμο για το λαό?
Ποιον εξυπηρετεί αυτή η στάση του ΚΚΕ? το λαίκό συμφέρον ή την πλουτοκρατία?
Η λύση του σημερινού προβλήματος του Έλληνα θα δοθεί από μια κυβέρνηση «από τους εργαζόμενους για τους εργαζόμενους» μαζί και με τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα, στηριγμένη σε αγώνες και τα κόμματα της αριστεράς.
Με την κοινή πάλη των εργαζομένων στις χώρες που είναι αντιμέτωπες με την κρίση του χρέους και το συντονισμό σε πανευρωπαϊκό επίπεδο ενάντια στην Ευρώπη των καπιταλιστών, για την Ευρώπη των εργαζομένων.
Αν το ΚΚΕ συνεχίσει να λέει ΟΧΙ σε ΟΛΑ, αν χαρίσει στη ΝΔ και τη δεξιά γενικότερα την ευκαρία που δίνεται στο λαό μετά από πολλά χρόνια να ανατρέψει την σε βάρος του πολιτική κατάσταση, πρέπει να λογοδοτήσει όχι μόνο στους ψηφοφόρους του αλλά και σε ολόκληρο τον Ελληνικό λαό.
Το ΚΚΕ απαντά στα καλέσματα για συνεργασία λέγοντας ότι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι «ανατρεπτικό» ή «επαναστατικό». (λες και είναι του ΚΚΕ, λες και είδαμε το ΚΚΕ να κάνει επανάσταση ή να επιδιώκει την ανατροπή!
Ως ένα σημείο πιθανόν έχει δίκιο το ΚΚΕ ότι η ηγεσία του ΣΥΝ δεν προτείνει ένα πλήρως ανατρεπτικό πρόγραμμα κι αυτό ίσως αποτελεί σφάλμα αυτής της ηγεσίας.
Όμως αυτό δεν δικαιολογεί καθόλου την ηγεσία του ΚΚΕ, η οποία αρνείται κάθε συνεργασία σε κάθε επίπεδο, διασπώντας πάντα και παντού το κίνημα!
Δεν δικαιολογεί το να καταγγέλλει σαν «εργοδοτικό» κάθε αγώνα που δεν ελέγχει το ίδιο, κι όλη την υπόλοιπη αριστερά σαν δεκανίκι του συστήματος. Αυτή η στάση ανατρέπει στην ουσία και τη δηλωμένη θέση του ΚΚΕ για ένα πρόγραμμα ανατροπής, «λαϊκής οικονομίας και εξουσίας».
Ποιος θα την κάνει αυτή; Μόνο του το ΚΚΕ χωρίς το λαό εναντίον όλων;
Είτε είσαι δηλαδή με την ηγεσία του ΚΚΕ, είτε είσαι προδότης;
Το 90% του πληθυσμού δηλ της χώρας, των Ελλήνων που δεν ανήκουν στο ΚΚΕ, είναι ...προδότες?
Αν η ηγεσία του ΚΚΕ ήθελε να δει την πρόταση για «λαϊκή εξουσία» να γίνεται πραγματικότητα, θα είχε προτείνει, σ’ όλο το υπόλοιπο κίνημα, συνεργασία στη βάση ενός τέτοιου προγράμματος: ένα συγκεκριμένο πλαίσιο πολιτικών αιτημάτων και προτάσεων για κοινό αγώνα.
Αν έκανε κάτι τέτοιο ο συντριπτικός όγκος του λαού και ειδικά της αριστεράς θα ακολουθούσε αυτόν τον αγώνα και θα φτάναμε στην ανατροπή που διατυμπανίζει (από λόγια καλά ΠΑΜΕ) διαρκώς το ΚΚΕ!
Και αν δεν ακολουθούσαν οι ηγεσίες θα το έκανε σίγουρα η βάση, ο λαός!
Γιατί λοιπόν η ηγεσία του ΚΚΕ αρνείται κάθε συνεργσία σε κάθε επίπεδο;
Γιατί επιτρέπει με το ΟΧΙ σε ΟΛΑ να καταστρέφουν τις ζωές εκατομμυρίων Ελλήνων οι χλιμίτζουρες της εξουσίας ενώ μπορούν να πέσουν και μάλιστα γρήγορα, μέσα από ένα μαζικό μαχητικό απεργιακό και κοινωνικό κίνημα?
Γιατί ακόμα και μετεκλογικά αρνείται, δηλώνοντας το δημόσια από τώρα, κάθε συνεργασία με οποιονδήποτε δίδοντας την ευκαιρία στη δεξιά να γαντζωθεί ξανά στην εξουσία ως δήμιος στη λαιμητόμο για το λαό?
Ποιον εξυπηρετεί αυτή η στάση του ΚΚΕ? το λαίκό συμφέρον ή την πλουτοκρατία?
Η λύση του σημερινού προβλήματος του Έλληνα θα δοθεί από μια κυβέρνηση «από τους εργαζόμενους για τους εργαζόμενους» μαζί και με τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα, στηριγμένη σε αγώνες και τα κόμματα της αριστεράς.
Με την κοινή πάλη των εργαζομένων στις χώρες που είναι αντιμέτωπες με την κρίση του χρέους και το συντονισμό σε πανευρωπαϊκό επίπεδο ενάντια στην Ευρώπη των καπιταλιστών, για την Ευρώπη των εργαζομένων.
Αν το ΚΚΕ συνεχίσει να λέει ΟΧΙ σε ΟΛΑ, αν χαρίσει στη ΝΔ και τη δεξιά γενικότερα την ευκαρία που δίνεται στο λαό μετά από πολλά χρόνια να ανατρέψει την σε βάρος του πολιτική κατάσταση, πρέπει να λογοδοτήσει όχι μόνο στους ψηφοφόρους του αλλά και σε ολόκληρο τον Ελληνικό λαό.
blog zougla
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου