Φύλλο πορείας

Aπο  zaxarula

Μέσα στα κουτιά με τα φάρμακα κρύβεται αεροστεγώς η ζωή μας, θλιμμένη, περιμένει τα βιαστικά χέρια μας, να την απελευθερώσουμε, να πάρει ένα κομμάτι της ανάσας, να ταξιδέψει μέσα στο εσωτερικό μας, με την προσμονή να γίνει ένα, να ενωθεί με τα γαστρικά υγρά μαζί μας.

Δεν εξηγείται, δεν μπορεί να δοθεί καμμιά άλλη απάντηση, στέκουν μαρμαρωμένοι ώρες, ντρέπονται για την κατάντια μας,
ψάχνοντας το φάρμακο που τώρα τόχει μόνο το λιμάνι, στον Πειραιά κάπου ξεχασμένο, διψά για τα κορμιά μας,
που το έχουν ανάγκη, αλλά εκείνο κρύφτηκε στα νότια της πόλης.

Γυρνούν τα στενά, ψάχνουν τα ράφια, τις ξεχασμένες κάψουλες,
τα ληγμένα υπόθετα, οι μαγαζάτορες με τις άσπρες μπλούζες τρίβουν τα καθαρά χέρια τους, ξεπουλούν, εμπόρευμα, την ελπίδα,
ίσως εισπράξουν από το ρημαγμένο σύστημα κάποια στιγμή
και το χρήμα.
Ένας κύκλος που άνοιξε και όλα αιμοραγούν, όλα δείχνουν να χάνουν τα ζωντανά κύτταρα τους, υποφέρουν και γυρνούν, στρίβουν νευρικά την πλάτη.
Κατρακυλάμε προς τα κάτω ενώ τριγυρνάμε σαν τις σβούρες, λαθρομετανάστες στα στενά με γάτζους, σκαλίζουν τα σκουπίδια, παραδίπλα ένας περαστικός γεράκος αναρωτιέται, ψάχνει 60 ευρώ, αόριστα μιλά για κάποιο φάρμακο, τρέμει, έχει πάρκινσον, κανένας δεν φαίνεται να ακούει φωνές απ΄έξω. Καροτσάκια, παντού κλεμμένα καροτσάκια, ξεκληρισμένες ζωές.
Οι φωνές είναι πια όλες μέσα, παραμέσα ξεκίνησε το μεγάλο, αληθινό φαγοπότι, ένας εκβραχισμός συναισθημάτων με ορθάνοιχτα μάτια, με τεντωμένα αυτιά, μα δεν ακούμε πια, τίποτε παραπάνω από την δική μας φωνούλα που πετά αναμμένα σπίρτα στο αρχειοθετημένο παρελθόν μας.
Οι μνήμες ασφυκτιούν, αναπνέουν πια φωναχτά, μόνο τα παλιά χαμόγελα φέρνουν πιο γλυκερά όνειρα. 

Αρρωστημένο το Φθινόπωρο, αγωνιά κι αυτό για θεραπεία, μονάχα μια ελπίδα του απόμεινε, ξενόφερτη και αυτή, η δικιά μας γλώσσα παραληρεί στο πυρετό της εγκατάλειψης. 

Ακόμη εδώ, στεκόμαστε, μα δεν είναι ένα βρώμικο όνειρο, ούτε δοκιμαστικό θεατρικού έργου, είναι το δικό μας βήμα στον κόσμο,
είναι τα δικά μας χέρια που γράφουν στον πίνακα, με κιμωλία το αίμα μας, με την ελπίδα να αναστηθούμε, μα σαν την μούφα Αγία Αθανασία ή να πιούμε λίγο από το νερό του Καματερού
και να ξυπνήσουμε αλλιώς, με άλλα γραμμένα στο μοιραίο φύλλο πορείας που έπεσε στα χέρια μας
ΔΗΜΕΛΑΣ ΜΑΝΩΛΗΣ


http://gregordergrieche.blogspot.gr/2012/09/blog-post_6322.html#more