Στους δρόμους της Β. Κυνουρίας

Ολούθε δυο χαρακιές ανέμου «Οίκαδε!»

σπάζουν τα τσόφλια των μπουμπουκιών

κι ο κούκος ξεδιψάει κατανυκτικός

στην έσωθεν κρήνη μου

Ως κι ο ουρανός χρήζει απάντησης

Λυκαυγής φοράει το ερωτηματικό

που εξωθεί και μας συντρίβει

          Μπροστά η πρωινή Αφροδίτη

          και πίσω της η ημισέληνος Εκάτη

Να σημαίνει το σύρσιμο της σαύρας

ή την ίδια τη σαύρα κοιμωμένη

λίγο προτού ισιώσει το σουραύλι της

και καταπιεί το δώρο τα’ αγέρα;

Ή μήπως δηλώνει το εν μετεωριμώ

ήμα της δεντρογαλιάς;

Ή απλώς η φτερωτή έχιδνα

μας μαζεύει στη σαγήνη της;

Αξιώθηκα τέτοιον τόπο

          Ενδύω ενδεδυμένος Ενδυμίων

Φρουμάζει η πάχνη κάτω απ’ το μάτι

          κι αυτό τόπος μου είναι

και η φωνή κι ο γέροντας του τόπου είναι

«Γέροντα! Γέροντα! Δώσ’ μου το δρεπάνι!

Να πάω για θάνατο; Για θερισμό»;

Kost